Chocorello

Διαβάζω σήμερα στο in.gr ένα μυθιστόρημα με τον Λοβέρδο και τον Γεωργιάδη.

Μιλώντας στον Real Fm, ο κ. Λοβέρδος τόνισε πως θα ξαναφέρει τη διάταξη για το ωράριο των φαρμακείων, σημειώνοντας: «μου προτάθηκε λίγο πριν από την ψηφοφορία να κάνω πίσω αλλά δεν είναι στο χαρακτήρα μου».

Στο θέμα της τροπολογίας για τα φαρμακεία αναφέρθηκε και ο υφυπουργός Ανάπτυξης Αδωνις Γεωργιάδης, ασκώντας κριτική στον Ανδρέας Λοβέρδο. Μιλώντας στο ΒΗΜΑ 99,5 τόνισε: «δεν μπορεί ένας υπουργός να έρχεται ξαφνικά από το πουθενά και να επιβάλει στη Βουλή αυτό που του ήρθε να κάνει εκείνη την ώρα. Η Βουλή χρήζει αυτοσεβασμού.»

Μάλιστα...

Κρατήσου γιατί πολιτικά δεν θα πούμε εδώ μέσα.

Αυτό που θέλω να σου πω, είναι μια ιστορία - γεγονός:

Κατά τη διάρκεια του μεγάλου μεταναστευτικού κινήματος προς την Αμερική, ο κόσμος έφευγε άρων άρων με τα καράβια. Υπάρχουν και σχετικά λογοτεχνήματα για το μεγαλείο της οικονομικής θέσης και όχι μόνο.

Για να φύγεις, έπρεπε να έχεις διαβατήριο και κάποια χαρτιά.

Υπήρχε λοιπόν μία υπηρεσία στην Αθήνα, που εξέδιδε τα απαραίτητα έγγραφα.

Μία μέρα, την επισκέφτηκε αιφνιδιαστικά κάποιος υπουργός. (δεν θυμάμαι τι μου είχαν πει, αλλά ήταν υπουργός, πρωθυπουργός, αρχάγγελος, κάποιο τέτοιο πολύ υψηλά ιστάμενο πρόσωπο)

Πάει να μπει μέσα και βλέπει στα σκαλιά να κλαίει με μαύρο δάκρυ και λυγμούς ένας φουστανελάς, με τις μουστάκες του, παλίκαρος δυο μέτρα.

"Τι έχεις και κλαις;" τον ρωτάει.

"Να" του απαντάει ο παλίκαρος, "την Πέμπτη φεύγει το πλοίο για Αμέρικα, μου μήνυσε ο αδερφός μου πως μου έχει βρει δουλειά, η μάνα μου, η γυναίκα μου και τα παιδιά μου πεινάνε στο χωριό, και πρέπει να φύγω οπωσδήποτε."

"Και ποιό είναι το πρόβλημα;"

"Το πρόβλημα είναι ότι δεν προλαβαίνουν να βγουν τα χαρτιά μου, χρειάζονται δύο εβδομάδες"

Εκείνη τη στιγμή, έχοντας πάρει χαμπάρι τον Υπουργό από την υπηρεσία, πετάχτηκαν έξω με τα κόκκινα χαλιά, ροδοπέταλα, κλπ για να τον καλωσορίσουν.

"Τι θα κάνετε για αυτόν τον άνθρωπο;" τους ρώτησε.

"Πάμε μέσα υπουργέ μου, θα σας εξηγήσουμε"

"Μα πόσο καιρό σας παίρνει να εκδόσετε τα έγγραφα που χρειάζεται;"

Δαγκώθηκαν κι απάντησαν με ψηλά το κεφάλι: "Δύο μέρες το πολύ κύριε Υπουργέ"

"Και γιατί τότε πρέπει να περιμένει δύο εβδομάδες;"

Κι απάντησαν περήφανα: "Μα, δια το κύρος της υπηρεσίας, κύριε Υπουργέ!"

Ετσι σήμερα έμαθα ότι το ίδιο πράγμα λέγεται πλέον "αυτοσεβασμός" εκ στόματος του Υφ-υπουργού Γεωργιάδη.

Τέχνη, πένες κατεργάζεται.

2012-01-26T01:59:00.000+02:00

23.000 Λίρες πούλησε ο Ed Chapman το έργο του, ένα πορτρέτο του Jimi Hendrix φτιαγμένο από 5000 πένες.

Τα λεφτά πήγαν σε ένα ερευνητικό ίδρυμα για τον καρκίνο.

Jimi Hendrix - All Along the Watchtower from Øyvind Rønning on Vimeo.

Μπούτια κοτόπουλου σε μαρινάρα πορτοκάλι.

2012-01-25T18:50:00.000+02:00

Ενα πακέτο μπούτια κοτόπουλου φιλεταρισμένα.

Μαρινάρισμα σε πορτοκάλι και θυμάρι. Μόνο.

Επί δύο μέρες.

Κατσαρόλα.

Ελαιόλαδο αρκετό.

Τσιγάρισμα τα μπούτια σε δυνατή φωτιά.

Τα γυρνάς.

Ρίχνεις ένα κρεμμύδι χοντροκομμένο, μια σκελίδα σκόρδο ολόκληρη.

Περιμένεις να πιεί εντελώς τα υγρά που θα βγάλουν.

Τα γυρνάς.

Περιμένεις κι άλλο να καραμελώσουν καλά. Πολύ καλά.

Τα γυρνάς.

Σβήνεις με κρασί. Κόκκινο ξηρό.

Σχεδόν σκεπάζεις με νερό, βάζεις θαλασσινό αλάτι, φρέσκο πιπέρι και δυο χούφτες φρέσκα μανιτάρια σε φέτες.

Κλείνεις καπάκι, χαμηλώνεις πολύ τη φωτιά - ίσα να βράζει, περιμένεις μισή ώρα..

Συμπληρώνεις νερό όσο θα πιεί το ρύζι ή οι χυλοπίτες που θα ρίξεις.

Μια βράση, σβήνεις και αφήνεις με το καπάκι κλειστό να το πιεί.

Αν πεινάς πολύ όμως κι επείγεσαι, πας στον Κίτσουλα για κάνα μαγειρευτό με καλά φιλαράκια.

Υ.Γ. εκείνο το προζύμι σαν πολύ αργεί...

J it is.

2012-01-25T01:08:00.000+02:00

Ληγμένες ενδορφίνες

2012-01-24T23:10:00.001+02:00

Κάτι πάει στραβά με τις ενδορφίνες μου τελευταία.
Τρέχω, τρέχω, τρέχω, παράγονται, εκλύονται και πλημμυρίζω από αυτές, αλλά τους μαλάκες δεν μπορώ να τους διαχειριστώ, όπως παλαιότερα.

Ασχετο:
Ερχεται η Ιμάνι - λέει - θα πήξουμε, οπότε ώρα να το κάψω.

Θα 'ναι η ποιότητα σκέφτηκα. Ρίχνω μιάμιση ώρα τρέξιμο - τίποτα!
Θα 'ναι η ποσότητα; Ρίχνω ένα μισάωρο τέρμα γκάζια στους 180. Τζίφος!
Μην είναι τα βουνά; Τρέχω στο βουνό - λίίίίγο καλύτερα.
Μην είναι οι κάμποι; Τζίφος και στον κάμπο.
;;;;

Πρέπει οι μαλάκες να έχουν αποκτήσει ανθεκτικότητα στις ενδορφίνες, στις ντοπαμίνες και σε όλα - εν πάσει περιπτώσει - τα φυσικά μαλακοαπωθητικά και ενισχυτικά αντιμαλακίας.

Πως αποκτούν οι ιοί ανοχή στα αντιβιοτικά; Κάπως έτσι φαντάζομαι.

Εχει ο καιρός γυρίσματα...

Ενας τζίφος δεν φέρνει την άνοιξη όμως, οπότε προχώρησα και στον δεύτερο.

Χτες είδα το In Time.
Ωραία ιδέα για το σενάριο - αν και κάτι μου θυμίζει - αλλά τελικά ενώ το περίμενα τύπου Μάτριξ και Inception, να με συνεπάρει και να με ζβουρίζει γύρω γύρω, με έπιασα να σκέφτομαι τα άσχετα, να βάζω φυστίκια και να κοιτάω το ρολόι της κουζίνας... Τζίφος.

Υ.Γ. Μους μπανάνα, δοκίμασε κανείς;

~~Αυτός~~, Εγώ ναι.

Μους Σοκολάτα Μπανάνα

2012-01-24T00:37:00.000+02:00

Τώρα την πάτησες - στο υπόσχομαι.

Πάρε τις πιο αρωματικές μπανάνες που μπορείς να βρεις.

(π.χ. τις Κρητικές)

Αστες και λίγο να ωριμάσουν.

Tip: Οι μπανάνες για να μην μαυρίζουν θέλουν σκοτάδι όχι ψυγείο.

Βάλτες απλά σε χαρτοσακούλα και θα σου κρατήσουν δυο εβδομάδες.

Καθάρισε δύο και κόψτες σε φέτες μισού εκατοστού.

Βάλε τις φέτες στην κατάψυξη για μία ώρα τουλάχιστον.

Μετά βάλε τις παγωμένες φέτες στο blender.

Βάλε μαζί μια γερή κουταλιά κακάο σκόνη.

Βάλε απο πάνω και μία κουταλιά ζάχαρη άχνη.

(αν δεν έχεις άχνη, χτύπα πριν τις μπανάνες λίγη ζάχαρη)

Τώρα χτύπα τα όλα μαζί - θα καταλάβεις πόσο.

και απόλαυσε...

Παίξε με τις ποσότητες ζάχαρης και κακάο.

Ρίξε και λίγο (πολύ λίγο) μαύρο ρούμι αν νομίζεις.

Τώρα, αν βρεις αρωματικές φράουλες

ξέρεις τι να κάνεις...

Υ.Γ. προφανώς και παχαίνει.

Χωρίς ρεύμα

2012-01-22T22:49:00.000+02:00

Ανήμερα των Χριστουγέννων, μια φίλη που έχουν μετοικήσει οικογενειακώς σε ένα χωριό, έγραψε στο facebook:

Εύχομαι σε όλους Καλά Χριστούγεννα!

Εχτές που μείναμε χωρίς ρεύμα για 12 ώρες, μαζευτήκαμε γύρω από τη μασίνα, στη κουζίνα, και επ- ανακαλύψαμε χίλιους τρόπους επικοινωνίας, χίλιους τρόπους να περάσουμε καλά.

Εύχομαι να αρχίσουμε να ξανασκεφτόμαστε τί είναι απαραίτητο και σημαντικό στη ζωή μας και όλα θα πάνε καλύτερα.

Γνωστά αυτά, πλην όμως ξεχασμένα από τον πολύ κόσμο.
Ηταν αφορμή να θυμηθώ ένα συμβάν πριν χρόνια στην παλιά μου γειτονιά.

Ανοιξη προς καλοκαίρι του 2000κάτι σε μια κλασσική γειτονιά της Αθήνας.
Είχε βραδιάσει - θα είχε πάει 10 ή κάτι τέτοιο - και η θερμοκρασία ήταν τέτοια που ήσουν μεν με κλειστά παράθυρα, αλλά θα μπορούσες να αράξεις και στο μπαλκόνι.
Ημουν χωμένος στο ιντερνετς ή σε τίποτα παιχνίδια που παίζω, μουσική, τηλεόραση, φώτα, τα πάντα όλα.

Ξαφνικά Τσαφ!!!

Τέλος τα πάντα - απόλυτο σκότος.

Αυτοπροσωπογραφία

Εκατσα ακίνητος στην καρέκλα όπως ήμουν και περίμενα να περάσουν τα ακαδημαϊκά 30 δευτερόλεπτα της διακοπής, για να ξανάρθει το ρεύμα.

Τίποτα.

Παίρνω αναπτήρα (τα καλά του καπνίσματος) και πάω στον πίνακα με τις ασφάλειες.

Ολες πάνω και το ρελέ επίσης.

Ανοίγω εξώπορτα και δοκιμάζω το ρεύμα στις σκάλες.

Τίποτα και το κοινόχρηστο.

Βγαίνω στο μπαλκόνι.
Την ίδια στιγμή έβγαινε και ο απέναντι με το φανελάκι.

Σβηστά τα φώτα του δρόμου, σβηστά και του απέναντι, και του παραδίπλα και όλης της γειτονιάς και της μισής Αθήνας από όσο έβλεπα...

Και τότε έγινε ένα μαγικό: ~~Κατέβηκε από τον ουρανό ένας μεγάλος φωτεινός δίσκος με τον αη βασίλη και~~ (πλάκα κάνω)

Μαζί με εμένα και τον απέναντι, βγήκε και ο παραδίπλα με τη γυναίκα του κι άναψαν τσιγάρο.
Εγώ έβγαλα μια μπύρα, ζήλεψε ο απέναντι έφερε κι αυτός.
Εν τω μεταξύ είχαν βγει στα μπαλκόνια σχεδόν όλοι και οι περισσότεροι είχαν ανάψει και κεριά.

Κάποιοι που αρχικά μιλούσαν κρεμασμένοι από τα μπαλκόνια τους, κατέβηκαν στο δρόμο με τις φόρμες και τα σορτσάκια, ακούμπησαν σε ένα αυτοκίνητο, κάποιοι άλλοι κατέβασαν μπύρες και άρχισε να ακούγεται θόρυβος κόσμου αντί για την ησυχία της απομόνωσης, της τηλεόρασης και του ιντερνετς.

Ενα τρανζιστοράκι βγήκε σε κάποιο μπαλκόνι κι η νύχτα απέκτησε και μουσική.
Ενα ύψωμα της μπύρας προς τον απέναντι και η ανταπόδωση του, μου προκάλεσαν χαμόγελο.

Θυμήθηκα πλατεία χωριού, ίσως και ελεύθερο κάμπινγκ, μέρη όμορφα που ο κόσμος συγκεντρώνεται για τον κόσμο χωρίς αντιπερισπασμούς. Χαλαρός, ανοικτός, δεκτικός, δοτικός.

Μέσα σε 10 λεπτά, επανήλθε στο φυσιολογικό αυτό που καταφέραμε να καταστρέψουμε εδώ και δεκαετίες: η έννοια της γειτονιάς.
Κι αυτό μόνο και μόνο, επειδή σταμάτησε να λειτουργεί η μεγαλύτερη εφεύρεση που έγινε ποτέ. Ο ηλεκτρισμός.

Σε μισή ώρα η βλάβη της ΔΕΗ διορθώθηκε, και μπορέσαμε όλοι να συνεχίσουμε φυσιολογικά τις ζωές μας...

Υ.Γ. Οση ώρα το έγραφα, ευχόμουν να κοπεί το ρεύμα....

Ζωγραφική με στυλό

2012-01-21T21:23:00.000+02:00

Θυμάσαι πέρσι, που μαζί με τις ζωγραφικές της Αγγελικής Σαλαμαλίκη και του Ηλία Χατζούδη, λέγαμε και για τις ζωγραφιές με στυλό της Andrea Joseph;

Φέτος μάθαμε για τον Juan Francisco Casas, Ισπανό, ο οποίος φωτογραφίζει τα ~~θέματα του~~ μοντέλα του και μετά τα αποτυπώνει με κλασσικό στυλό ή λάδι σε μεγάλες επιφάνειες.
Βιογραφικό εδώ.

Ωραίες φωτογραφίες - αρχικά - έχω να πω....

Λάδι

λεπτομέρεια

Δες και το Blog του:

http://juanfranciscocasas.blogspot.com/

Etta James

2012-01-20T22:32:00.000+02:00

Ευχαριστούμε.

Το όνειρο που εκπληρώθηκε.

2012-01-20T13:39:00.002+02:00

Με αφορμή το ποστ περί πτήσεων και ονείρων θυμήθηκα ότι το όνειρο που με έφτιαχνε για μέρες, δεν ήταν ούτε τσόντα, ούτε εφιάλτης, ούτε περιπέτεια.

Αρχισα να το βλέπω αρκετά μικρός, επαναλαμβανόταν κάθε λίγα χρόνια και με ελάχιστες παραλλαγές ξεκίναγε πάντα με εμένα να περπατάω.
Κάπου στη φύση συνήθως, σε τίποτα λιβάδια - αυτά τα φυσιολατρικά που μου αρέσουν.
Σιγά σιγά επιτάχυνα και έφτανα να τρέχω.
Οχι όμως με κανονικό τρέξιμο, αλλά - πως να στο πω - με μεγάλα βήματα, με μεγάλα λακτίσματα.

(Δοκίμασε το - δεν αυξάνεις τη συχνότητα και ταχύτητα των βημάτων σου, αλλά το μήκος του διασκελισμού σου.)

Στην αρχή λοιπόν το βήμα μου είχε άνοιγμα ένα μέτρο, μετά γινόταν ενάμιση, δύο, τρία - άλματα δηλαδή παρά βήματα - συνέχιζα εγώ: τέσσερα μέτρα, δέκα μέτρα, άρχιζε να αυξάνει και σε ύψος, είκοσι μέτρα μήκος, δέκα μέτρα ύψος, μετά πήδαγα πάνω από τις κορφές των δέντρων (στο χαλαρό πάντα, ε;) μετά πάντα έφτανα σε μία πόλη και πήδαγα από ταράτσα σε ταράτσα και κάπου εκεί τελείωνε.

Μου άφηνε πάντα ένα αίσθημα ελευθερίας, που μια και μόνο μία φορά, έχω νιώσει στον ξύπνιο μου και θα το θυμάμαι για πάντα.

Από όλα αυτά τα ονειροτρεχαλητά λοιπόν, μου είχε μείνει ποθημένο το να τρέχω στα λιβάδια. (μην αρχίσεις το δούλεμα τώρα)

Τότε δεν έτρεχα σαν σπορ/χόμπι - πες το όπως θες - ούτε φανταζόμουν ότι θα έτρεχα ποτέ, οπότε είχα αποκτήσει άλλο ένα ανεκπλήρωτο όνειρο.
Οποτε έβλεπα λιβάδι στις εκδρομές, πάντα το σκεφτόμουν. Το τρέξιμο όμως ποτέ δεν το γούσταρα (ειδικά από όταν άρχισαν τα προβλήματα με τη μέση) οπότε και δεν πέρναγε από το νου μου να το δοκιμάσω.
Το τι λιβάδια έχω δει και έχω αφήσει "ανεκμετάλλευτα" ανά την Ελλάδα και τα εξωτερικά, δε λέγεται...

Μερικά χρόνια μετά όμως , στις αρχές του '11, στον πρώτο μου αγώνα μάλιστα, τρέχοντας σ' ένα μονοπάτι στην Πάρνηθα, πετάχτηκα ξαφνικά σε ένα ξέφωτο λιβάδι, καταπράσινο, χορταριασμένο, στο πουθενά, λουλουδιασμένο, απίθανο.

Μόλις είχα στραμπουλήξει αστράγαλο, αλλά ο πόνος δεν εμπόδισε όλα τα παραπάνω να περάσουν από το νου μου αστραπιαία, μέχρι ο αδερφός μου να αρχίσει να βελάζει σαν κατσίκα δίπλα μου, οι υπόλοιποι αθλητές του γκρουπ, να γελάνε και να σκάσει σαν φούσκα η λιβαδολαγνεία μου.

Μάλιστα το GPS κατέγραψε και ένα πέρα-δώθε που έκανα στο λιβάδι τρέχοντας, από τη χαρά μου....

Η άνοιξη είναι κοντά,

πρέπει να οργανωθούμε.

Ηδη δηλώθηκαν οι συμμετοχές για τον πρώτο φετινό αγώνα!

No More Heroes

2012-01-19T14:35:00.000+02:00

Ρώμη, Ιταλία
Aποκαλυπτικός είναι ο διάλογος των λιμενικών αρχών του Λιβόρνο με τον καπετάνιο του Costa Concordia, τη στιγμή που ο δεύτερος εγκαταλείπει το πλοίο και οι λιμενικοί από τον ασύρματο τού ζητούν πληροφορίες για την εξέλιξη της επιχείρησης διάσωσης.

Ιδού ένα μικρό απόσπασμα του διαλόγου μεταξύ του καπετάνιου Σκετίνο και του λιμενικού Ντε Φάκο, όπως το δημοσιεύει ο βρετανικός Guardian:

- Τώρα το πλοίο βυθίζεται
- Ανέβα τώρα από τη μικρή σκάλα και πες μου πόσοι επιβάτες είναι ακόμα επάνω. Πρέπει να μου πεις αν υπάρχουν παιδιά, γυναίκες, άνθρωποι με ειδικές ανάγκες... Ακου Σκετίνο, εσύ μπορεί να σώθηκες από τη θάλασσα, αλλά θα σου.... ειλικρινά θα το πληρώσεις! Θα σου κάνω κακό! Πήγαινε τώρα επάνω!
- Είμαι εδώ με τις ομάδες διάσωσης, εδώ είμαι δεν πάω πουθενά...
- Τι ακριβώς κάνεις;
- Συντονίζω την επιχείρηση διάσωσης..
- Από εκεί τι ακριβώς συντονίζεις; Ανέβα επάνω να συντονίσεις από το πλοίο. Αρνείσαι;
- Δεν αρνούμαι...
- Μπορείς να μου πεις το λόγο για τον οποίο δεν πηγαίνεις επάνω;
- Δεν μπορώ να ανέβω γιατί η μηχανή της λέμβου έχει σταματήσει...
- Ανέβα επάνω, είναι διαταγή. Μην μου λες άλλες δικαιολογίες. Έδωσες διαταγή να εγκαταλείψουν όλοι το πλοίο. Τώρα εγώ έχω την ευθύνη. Πήγαινε επάνω! Είναι σαφές;
[...]
- Πόσοι άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους;
- Δεν γνωρίζω. Έχω ακούσει για τουλάχιστον για έναν νεκρό. Εσύ πρέπει να μου πεις πόσοι είναι νεκροί. Ήμαρτον!
- Καταλαβαίνεις ότι είναι σκοτάδι και δεν βλέπω τίποτα;
- Και τι θα πει αυτό; Θέλεις να πας σπίτι Σκετίνο; Μου λες ότι είναι νύχτα και θέλεις να πας σπίτι; Ανέβα τώρα από τη μικρή σκάλα και πες μου τι μπορεί να γίνει. Τώρα!

Την Πέμπτη ξεκίνησαν εκ νέου οι έρευνες για επιζώντες στο εσωτερικό του κρουαζιερόπλοιου, ενώ επιταχύνονται οι προετοιμασίες για την άντληση των καυσίμων από τις δεξαμενές του.

Οι έρευνες των σωστικών συνεργείων διεκόπησαν την Τετάρτη για λόγους ασφαλείας, όταν διαπιστώθηκε μικρή μετακίνηση του πλοίου.

Ο μέχρι τώρα απολογισμός αναφέρει ότι 11 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ενώ αγνοείται η τύχη άλλων 20. Ο πλοίαρχος, ο οποίος αποφυλακίστηκε και παραμένει σε κατ' οίκον περιορισμό, φέρεται να δήλωσε ότι δεν εγκατέλειψε το πλοίο, απλώς ...έπεσε κατά λάθος σε σωστική λέμβο και μετά δεν μπορούσε να επιστρέψει.

http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-16599655#TWEET63727

Η κότα και το αυγό.

2012-01-19T10:35:00.000+02:00

Τελικά, τι;

Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;

Πετούσες μικρός;

2012-01-18T22:29:00.000+02:00

στα όνειρα σου τουλάχιστον...

Η Ζωντανή Γη

2012-01-18T19:40:00.000+02:00

Πήγαινε το ποντίκι σου πάνω από όποια χώρα θες,

για να δεις κάθε πότε γεννιόμαστε,

κάθε πότε πεθαίνουμε και

πόσο διοξείδιο εκλύουμε στην ατμόσφαιρα.

http://www.breathingearth.net/

Ο Γερμανός και το ψάρεμα.

2012-01-18T01:57:00.000+02:00

Στο facebook σήμερα, ο Τατσόπουλος πόσταρε το εξής:

Ως Κρητικός κι εγώ, Ρεθυμνιώτης, θα σας αφηγηθώ μια ιστορία από και μετά τον πόλεμο, όπως την αφηγήθηκαν και σ' εμένα -μόνο που δεν είναι μια ιστορία φρίκης. Για την ακρίβεια, είναι μια από τις πιο τρυφερές ιστορίες που έχω ακούσει: Κατά τη δεκαετία του 1980, σ' ένα μικρό χωριό της Κρήτης, ένας ηλικιωμένος Γερμανός πήγαινε κάθε βράδυ σε μια ταβέρνα, καθόταν μόνος του απόμερα, παράγγελνε ένα μπουκάλι ρετσίνα, ξεροσφύρι, και την έπινε αργά-αργά, ώσπου ν' αδειάσει όλο το μπουκάλι. Αυτό το έκανε κάθε βράδυ, επί μήνες. Σε κανέναν δεν μιλούσε και κανένας δεν του μιλούσε. Μια βραδιά, ένας νεαρός Κρητικός πήρε το θάρρος να καθήσει στο τραπέζι του Γερμανού και να πιάσει μαζί του κουβέντα με σπασμένα αγγλικά και παντομίμα, δισταχτικά στην αρχή, πιο ανοιχτά στη συνέχεια. Κάποια στιγμή ρώτησε τον Γερμανό γιατί κάθε βράδυ έκανε την ίδια τελετουργία με τη ρετσίνα. Ο Γερμανός του είπε πως όταν ήταν κι αυτός νεαρός, στην ηλικία του Κρητικού περίπου, υπηρετούσε στη Βέρμαχτ ως επιλοχίας. Μια μέρα έκανε έφοδο με τους άντρες του σε μια ταβέρνα -είχαν πληροφορίες ότι ο γέρος ταβερνιάρης είχε επαφές με τους αντάρτες. Εντρομος ο ταβερνιάρης, όταν κατάλαβε πως κινδύνευε το κεφάλι του, προσπάθησε να καλοπιάσει τον επιλοχία και τον κέρασε ένα ποτήρι ρετσίνα. Ο επιλοχίας δοκίμασε για πρώτη φορά ρετσίνα στη ζωή του και η στυφή της γεύση τον αηδίασε και τον πανικόβαλε, την έφτυσε αμέσως και άρχισε να ουρλιάζει στον ταβερνιάρη πως ήθελε να τον δηλητηριάσει. Ο γέρος κατέρευσε. Εβαλε τα κλάματα και σε μια ύστατη προσπάθεια να πείσει τον επιλοχία για τις αγαθές του προθέσεις, άρπαξε το μπουκάλι με τη ρετσίνα και το κατέβασε μονοκοπανιά. Εκπληκτος ο νεαρός επιλοχίας έβλεπε ένα γέρο άνθρωπο να ταπεινώνεται και να εξευτελίζεται, να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατηθεί στη ζωή και ξαφνικά, σαν επιφοίτηση, λες και ήταν ο Σαούλ στο δρόμο προς τη Δαμασκό, κατάλαβε τι κτήνος είχε γίνει, πώς είχε χάσει ανεπιστρεπτί την εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους, πώς έβλεπε παντού κατασκόπους, αντάρτες και δηλητηριαστές και όχι έναν αγαθό γέρο άνθρωπο που δεν ήθελε παρά να επιζήσει. Τότε ο επιλοχίας ορκίστηκε νοερά ότι, αν έβγαινε ζωντανός από τον πόλεμο και αν κατάφερνε ποτέ να γυρίσει σε αυτό το νησί, θα έπινε κάθε βράδυ ένα μπουκάλι ρετσίνα, ξεροσφύρι, ώσπου να πεθάνει. Δεν τα κατάφερε παρά 40 χρόνια αργότερα και κράτησε τον όρκο του ως το τέλος. Υ.Γ.: Δεν ξέρω αν η ιστορία είναι πολύ χριστιανική για το γούστο σας, αλλά εγώ ο άθρησκος δυσκολεύομαι κάθε φορά να την επαναλάβω χωρίς να βουρκώσω. Καλό σας βράδυ.

Λίγο μαλάκας ο γερμανός -λέω εγώ- πλην όμως ωραία η ιστορία και συνεχίζω με άλλη ιστορία:

Σήμερα στη γιορτή του Αντώνη, μιλούσα με τον Κώστα για ψαροντούφεκο.
Μου περιέγραφε μια βουτιά του, που είχε χτυπήσει μία μεγάλη πέρκα.
Οταν πήγε να την ξεψαρίσει από τη βέργα είδε πως μέσα στο στόμα της είχε ένα μικρό χταποδάκι, που μόλις είχε καταπιεί προφανώς.
Εκείνη τη στιγμή ένα χταπόδι πετάγεται από το πουθενά και αγκαλιάζει την πέρκα από το χέρι του, μαζί με την βέργα.
Δύο οι επιλογές: χτυπάει την βέργα στο βυθό και τρυπάει και το χταπόδι μαζί με τη πέρκα ή αφήνει την πέρκα στο χταπόδι ως εκδίκηση για το μικρό χταπόδι που μόλις είχε φάει;

Επέλεξε το δεύτερο.

Μείναμε να κοιτάμε αλλοίθωρα τα άδεια ποτήρια μας, λέγοντας "Τι σου είναι η ζωή..."

Μέσα σε ένα λεπτό παίχτηκαν -στην κυριολεξία- τρεις ζωές, χωρίς εγωισμούς, χωρίς υστεροφημίες, χωρίς δράματα.
Φυσικά και χωρίς τίποτα ανθρώπινο.

Μουσική δεν έχει σήμερα.

Υ.Γ. αντε καλά.

Οικολογικά καθαριστικά

2012-01-17T10:21:00.000+02:00

Τις προάλλες έπεσε στα χέρια μου ένα σκουριασμένο κλειδί από μια παλιά παραδοσιακή εξώθυρα.
Ξερεις, από αυτές τις ξύλινες του 1900 - και βγάλε - που υπάρχουν σε μερικά χωριά.

Το κλειδί ήταν άθλιο και δεν ήθελα να το ταλαιπωρήσω άλλο με γυαλόχαρτο και λίμες, οπότε στράφηκα στα χημικά τα οποία ναι μεν υπόσχονταν πλήρη καθαρισμό (όπως και η ηλεκτρόλυση) αλλά δεν τα γουστάρω.

Ξεστράφηκα από αυτά λοιπόν και στράφηκα σε παραδοσιακές λύσεις.

Για την αφαίρεση σκουριάς λοιπόν, έβαλα μαγειρική σόδα με μπόλικο λεμόνι, ξάπλωσα μέσα το κλειδί για ένα βράδυ και την επόμενη η σκουριά βγήκα απλά με το σύρμα που έχω για τις κατσαρόλες!

Αμέ!

Παραθέτω λοιπόν διάφορα καθαριστικά κόλπα που έχω φυλαγμένα από παλιά.

Ένα καθαριστικό γενικής χρήσης
Διαλύστε σε 4 λίτρα ζεστό νερό 50 ml αμμωνία, 50 ml ξύδι και 115 ml μαγειρική σόδα (ένα κουταλάκι του γλυκού αντιστοιχεί σε 5 ml και ένα νεροπότηρο σε 200 ml).
Προσθέστε, εφόσον το επιθυμείτε, λίγες σταγόνες από το αγαπημένο σας άρωμα για να καλύψει τις άλλες μυρωδιές και να αρωματίσει το χώρο σας. Αυτό το διάλυμα είναι αποτελεσματικό και ασφαλές για όλες τις επιφάνειες και μπορεί να ξεπλυθεί με νερό. Για ένα ισχυρότερο απορρυπαντικό ή για να απομακρύνουμε κερί από επιφάνειες, διπλασιάζουμε τις ποσότητες όλων των συστατικών, εκτός φυσικά από το νερό. Προσοχή! Σε καμία περίπτωση μη ρίξετε χλωριωμένα λευκαντικά σε αυτό το μίγμα. Η ανάμιξη χλωρίου και αμμωνίας προκαλεί την έκλυση τοξικών αερίων.

Για δύσκολους λεκέδες
Προσθέστε 80 ml μαγειρικής σόδας στο νερό καθώς το πλυντήριο γεμίζει. Βάλτε τα ρούχα. Προσθέστε 375 ml σαπούνι πλυντηρίου. Αν το νερό είναι ιδιαίτερα σκληρό προσθέστε 50 ml σόδα ή 50 ml ξύδι κατά το πρώτο ξέβγαλμα. Προτιμήστε ένα ήπιο απορρυπαντικό πλυντηρίου. Τα απορρυπαντικά αφήνουν κατάλοιπα πάνω στις ίνες, τα οποία αναλαμβάνουν να αφαιρέσουν τα γνωστά μας μαλακτικά. Για να αποφύγουμε τη χρήση των τελευταίων, μπορούμε να προσθέσουμε 80 ml σόδα καθαρισμού πριν τη χρήση σαπουνιού.

Για πολύ δύσκολους λεκέδες υπάρχουν επίσης κάποιες χρήσιμες συμβουλές. Προσοχή! Δοκιμάζουμε σε μια άκρη του ρούχου μήπως ξεβάφει και θυμόμαστε ότι τα οξέα (χυμός λεμονιού και ξύδι) εξουδετερώνουν τα αλκάλια (μαγειρική σόδα και αμμωνία) και αντιστρόφως. Στη συνέχεια πλένουμε.

Λάσπη: Τρίβουμε με διάλυμα 30 ml σόδας καθαρισμού και 250 ml ζεστού νερού.

Φρούτα – κρασί: Ρίχνουμε αμέσως πάνω στο λεκέ αλάτι ή πολύ ζεστό νερό και μετά το βυθίζουμε στο γάλα.

Λάδι – λίπη – γράσα: Ρίχνουμε πρώτα βραστό νερό και μετά μαγειρική σόδα ή αμμωνία και νερό.

Τσίχλα: Τρίβουμε με πάγο. (μαλακία μου φαίνεται - εγώ χρησιμοποιώ καθαρή βενζίνη)

Μελάνι: Μουλιάζουμε το ρούχο σε γάλα ή καθαρίζουμε με οξυζενέ και νερό.

Αίμα: Μουλιάζουμε το ρούχο σε κρύο νερό. Όσο πιο κρύο, τόσο καλύτερα.

Καφές: Σε χλιαρό νερό, ρίχνουμε λίγο ασπράδι αυγού και τρίβουμε το λεκέ.

Σκουριά: Τρίβουμε με αλάτι και χυμό λεμονιού. Το αφήνουμε στον ήλιο να στεγνώσει. (είπαμε: εγώ καθάρισα με σόδα και λεμόνι)

Μούχλα: Διαλύουμε σαπούνι, καλύπτουμε τους λεκέδες με αυτό, μετά ρίχνουμε αλάτι και το αφήνουμε στον ήλιο, ενώ διατηρούμε συνεχώς τα σημεία υγρά. Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία αν χρειαστεί.

Χαλιά: Χρησιμοποιούμε ξύδι με νερό και σαπούνι. Οι λεκέδες από κόκκινο κρασί καθαρίζονται με λευκό κρασί και ζεστό νερό με σαπούνι. Για άσχημες μυρωδιές ρίχνουμε μαγειρική σόδα και καθαρίζουμε με ηλεκτρική σκούπα.

Φούρνος: Φοράμε γάντια και προσθέτουμε επιπλέον μαγειρική σόδα στην ισχυρή δόση του καθαριστικού για όλες τις χρήσεις. Μια άλλη συνταγή: Σε ένα ρηχό τηγάνι (όχι αλουμινένιο) βάζουμε 50 ml αμμωνία και προσθέτουμε λίγο νερό μέχρι να καλυφθεί ο πάτος του. Αφού ζεστάνουμε τον φούρνο για περίπου 20 λεπτά, τον κλείνουμε και βάζουμε μέσα το τηγάνι. Οι βρωμιές θα μαλακώσουν και ο φούρνος καθαρίζεται εύκολα με μια βούρτσα και μαγειρική σόδα. (Εκτός αν έχεις πυρόλυση - μπουχαχαχα)

Πιάτα: Διαλύουμε πράσινο σαπούνι σε ζεστό νερό. Για τα λίπη και τις μυρωδιές προσθέτουμε λίγο ξύδι.

Καθρέπτες – τζάμια: Πλένουμε με σαπούνι και νερό και ξεπλένουμε με ένα μέρος ξύδι και τέσσερα νερό. Μπορούμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε ένα ψεκαστήρα και ένα διάλυμα από 120 ml αμμωνία, 25 ml ξύδι και 1 λίτρο ζεστό νερό. Καλό σκούπισμα γίνεται με φύλλα εφημερίδας. (εγώ ρίχνω λίγο ξύδι και στους υαλοκαθαριστήρες το καλοκαίρι. Εξαφανίζονται τα μυγάκια, τα άλατα από το δοχείο και μου αρέσει και η μυρωδιά)

Αποχέτευση: Για να ξεβουλώσει η αποχέτευση, ρίχνουμε 50 ml μαγειρική σόδα, ύστερα 125 ml ξύδι και στη συνέχεια ξεπλένουμε με βραστό νερό.

Αυτά - καλή επιτυχία.

Υ.Γ. Τυχόν χημικοί αναγνώστες, μπορούν ελεύθερα να συνδράμουν, να επιβεβαιώσουν ή να διορθώσουν.

Τίποτα δεν καθαρίζει τα μυγάκια από το αυτοκίνητο, όσο ένα ταξίδι με δυνατή βροχή.

Hello

2012-01-16T21:08:00.000+02:00

Υποθέτω, ότι αν είσαι άνω των 5, έχεις ακούσει το Hello του Lionel Richie.

Υποθέτω ακομη, ότι αν είσαι και άνω των 35 το έχεις χορέψει κι όλας, διακριτικά σφιχτά, όσο να νιώθεις εκείνη την ευχάριστη πίεση στο στήθος σου ή στη λεκάνη σου - αναλόγως τι προτιμάς.

Αν όχι, είναι σίγουρο ότι όλο και κάποια καψούρα θα σε έκανε να το λιώσεις στο walkman.

I've been alone with you inside my mind
And in my dreams I've kissed your lips a thousand times
I sometimes see you pass outside my door
Hello, is it me you're looking for?

I can see it in your eyes
I can see it in your smile
You're all I've ever wanted, (and) my arms are open wide
'Cause you know just what to say
And you know just what to do
And I want to tell you so much, I love you

Hello from ant1mat3rie on Vimeo.

Ψωμί: επιτέλους απογειώνεται!

2012-01-14T23:53:00.001+02:00

Η αυξανόμενη ζήτηση για ποιοτικά προϊόντα παρασέρνει και την αισθητική.

Οι παραδοσιακές συνταγές, οι γνήσιες πρώτες ύλες, η αυθεντικότητα του αποτελέσματος (όσο είναι αυτό δυνατόν τουλάχιστον) συμπληρώνονται σιγά σιγά από εντυπωσιακό αστικό marketing.

Ετσι, μετά τα design χασάπικα, ήρθε και η ώρα των design φούρνων.

Οχι μόνο θα ψώνιζα από εκεί, αλλά θα πήγαινα και για ποτό...

Μελβούρνη

Σύδνεϋ

Μελβούρνη (με καγκουρό)

Ξανά Μελβούρνη (ένα Jack με νερό παρακαλώ)

Τουρκία

Τουρκία 2

Τουρκία 3

Βιέννη

Ξαναβιέννη

Ξαναβγαίνει

Μιλάνο

Τορίνο


Τορίνο

Δανία

Ελσίνκι

Ιαπωνία

Και τώρα Ελλάδα:

Ηλέκτρα - Στην Εδεσσα

επίσης Ηλέκτρα.

Ηλέκτρα...

Ble - Θεσσαλονίκη

Ειδικά το ble, τσέκαρε το.

http://ble.com.gr

Παρακαλούνται οι πράκτορες στη Θεσσαλονίκη και την Εδεσσα, να στείλουν ανταπόκριση - ευχαριστώ.

(undercover έτσι;)

Ακούγα Paul Weller όση ώρα έφτιαχνα το ποστ, αλλά καλύτερα να δεις αυτό, από το Σαν Φρανσίσκο:

http://www.tartinebakery.com/bread.html

Edit:

(μισή ώρα μετά)

Πορώθηκα κι έφτιαξα ένα φραντζολάκι με λίγο αλεύρι Λήμνου που είχα.

Θα φουσκώσει όλο το βράδυ και αύριο θα μοσχομυρίσει το σπιτι.

Ετσι βγάζω το ψωμί μου τα Σαββατόβραδα.

You Can Dance

2012-01-14T21:27:00.000+02:00

You Can Dance from Chilly Gonzales on Vimeo.

Θα είμαι ΟΚ. Nομίζω...

2012-01-14T14:27:00.001+02:00

Ζωγραφιά με τελείες.

2012-01-12T12:57:00.001+02:00

Κάποιος ζωγράφισε τον πατέρα του. (Ο Mark Powel)
Με τελείες, ένα ραπιτογράφο, μουσική που δένει όμορφα κι ένα φλάουτο στο βάθος να ακούγεται σαν γκιώνης.

Hero from Miguel Endara on Vimeo.

Του πήρε 210 ώρες μέσα σε ένα χρόνο - λέει- τσίκι-τσίκι, μία-μία, καθεμία από τις 3,2 εκατομμύρια τελίτσες και δεν άλλαξε καν στυλό!

Πολύ ευτυχής ο μπαμπάς Powel, πιθανώς όσο και τα άλλα μοντέλα του γιου του: (2U2: γελάσαμε...)

Δεν ξέρω αν ισχύει το ίδιο για τα μοντέλα μιας μουρλής φωτογράφου - της Isa Leshko - που της την κάρφωσε να αποτυπώσει γέρικα ζώα για τον παρακάτω λόγο:

I am traveling to sanctuaries across the country to photograph animals that are elderly or at the end stage of their lives. I began this series shortly after I had spent a year in New Jersey helping my sister care for my mother who has Alzheimer’s disease.

Εχουμε και βίντεο:

Elderly Animals: Photographs by Isa Leshko from Mark & Angela Walley on Vimeo.

Για κάποιο λόγο μου ήρθαν στο νου οι Ινδιάνοι, που πίστευαν ότι η φωτογραφία κλέβει τις ψυχές τους...

Ε ρε και να 'χαμε 5 κιθάρες τώρα, λέει...

2012-01-11T22:35:00.000+02:00

Γίνεται μεγάλο σούσουρο τελευταία με αυτό:

( και πως μ' αρέσουν οι φωνές τους ... )

Και να 'μαι ξανά.

2012-01-10T19:28:00.000+02:00

Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πολύ ήθελα να το κατεβάσω το μπλογκ, αλλά αποφάσισα ότι δεν είναι η ώρα του ακόμα.
Με κούρασε, δεν μου έβγαινε, τρώει περισσότερο χρόνο και φαιά ουσία από όσο του αναλογεί και δρα σαν μερικό υποκατάστατο της πραγματικής ζωής.
Οχι ότι δεν το χρειάζομαι βέβαια - γι' αυτό το ξεκίνησα και για αυτό το συνεχίζω, αν και τις μέρες αυτές ξεκίνησα ένα άλλο, αλλά είμαι βαρύς και δεν τραβάει.
Ετσι έλεγα και για αυτό εδώ βέβαια, όταν έκλεινα το προηγούμενο, αλλά τότε ήταν αλλιώς. (όπως πάντοτε κάτι είναι αλλιώτικο από κάποτε.)

(Βγάζεις νόημα ελπίζω.)

Πολύ ωραία πέρασα στις γιορτές λοιπόν.
Γύρω μου είχε σχεδόν ένα μέτρο χιόνι (το πετυχες Αφηρημενοτάτη) και χιόνιζε κι από πάνω, έκανε απίστευτες μέρες, είχα κουβαλήσει όλα μου τα τρεξιματικά, τα ορειβατικά σύνεργα αλλά και τα ορειβατικά σκι, και σχεδίαζα από μέρες διαδρομές και διασχίσεις σε διάφορα βουνά της Ηπείρου.

Ο χοντρός με το μούσι όμως, γέλαγε με τα πλάνα μου, και μου χάρισε συνεχόμενους πυρετούς (38+), ρίγη, πονοκέφαλους και κομάρες που με κράτησαν ήρεμο σωματικά, αλλά του την έσκασα γιατί πέρασα τόσο ωραία και χαλαρά που δεν μ' ένοιαξε καθόλου.

Για την ακρίβεια ήμουν καλά μόνο τη μέρα που έφευγα από Αθήνα για πάνω. Ακόμα και στην επιστροφή - πέντε μέρες μετά - ήμουν με δέκατα.

Του την έσκασα όμως του χοντρού!
Και τραγούδια (οι άλλοι), και όργανα, και ταβέρνες σε κάτι χωριά στου διαόλου, και τρίωρο μεταμεσονύκτιο οδήγημα σε χιόνι υπό χιονόπτωση με πυρετό ("μια χαρά είμαι - δεν εχω πυρετό, θα το πάρω εγώ") γιατί οι άλλοι ήταν τύφλα, αγριογούρουνα, πάπιες, φάτσες, γέλια, κόσμος, μωρά, δώρα, κουβέντες, φίλοι, καταλαβαίνεις, ε;

Τα ρόδια σπάσανε, οι ευχές δρομολογήθηκαν προς υλοποίηση, ο Αη Βασίλης μου πήρΑ ένα μεταχειρισμένο βιβλίο για τρέξιμο (0,5$ το βιβλίο και 15€ τα μεταφορικά από αμερική) και πέρασαν 15 μέρες για να ξανατρέξω, που το κατάφερα μόλις προχτές.
Αρχισε πάλι λοιπόν η παραγωγή ενδορφινών και χαμογελάω κρυφά στο κρύο.
Αρχίζω επίσης συστηματικότερη προετοιμασία για μία σειρά αγώνων ορεινού τρεξίματος, με τον πρώτο σε ένα μήνα περίπου. Γιούργια.

Αρχισα ήδη να ετοιμάζω το δεύτερο μου photobook με φωτογραφίες που τράβηξα το 2011, με καλύτερη αισθητική αυτή τη φορά, παρά το γεγονός ότι είχα πλέον μια απλή μηχανούλα μετά την κλοπή της α700.

Greek Sights & Sites by Chocorello | Make Your Own Book

Δοκιμάζω επίσης slideshows με μερικές πανοραμικές φωτογραφίες μου, οι οποίες μου αρέσουν περισσότερο από ότι το αποτέλεσμα, αλλά είμαι ακόμα μόλις στην πρώτη δοκιμή.
Γνώμαι δεκταί.

Υποθέτω ότι σε full screen θα το ευχαριστηθείς περισσότερο.

Στη δουλειά ήρεμα, ειδήσεις δεν παρακολουθώ πλην μίας φοράς που είδα ένα τέταρτο μόνο και ανέβασα πίεση, σφυγμούς, ζάχαρο, ουρικό, χοληστερίνη, ιλαρά και μου πήρε σαράντα λεπτά τρέξιμο για να συνέλθω κάπως.

Αυτά για την ώρα και καλή δύναμη σε όλους.

Αν διάλεγα μία μόνο ευχή...

2011-12-29T23:11:00.000+02:00

θα ήταν η παρακάτω:

Αυτό έμαθα φέτος.
Μην αφήνεις αυτό που σε τρώει να χορτάσει

Wishing on a star

2011-12-26T15:29:00.000+02:00

Το ακούω συχνά τελευταία, μέχρι που το έπαιξε και το ράδιο πριν λίγο.
Αρα ήρθε η ώρα να το κάψω.

Ανήμερα της μέρας της αγάπης.

2011-12-25T19:36:00.000+02:00

Για χρόνια (πολλά περισσότερα από 30 ) νόμιζα ότι "ανήμερα" σημαίνει "την προηγούμενη".
"Γι αυτό αργούσαν όλοι!" λέει...

Ανήμερα των Χριστουγέννων λοιπόν (σήμερα ντε!), έβαλα το κόκκινο σκουφί μου και τα τρεξιματικά μου και ξαμολύθηκα στον Υμηττό, ωσάν άλλος Αη Βασίλης, fit μεν, πάταξον δε, για κοπάνημα στη κλασσική διαδρομή Παπάγου, Μονή Καισαριανής, γύρω γύρω, χωματόδρομοι και μονοπάτια.

Λίγοι και καλοί περιπατητές, κρυαδάκι, παγωμένος αέρας και τα έφτυσα big time. Περισσότερο από όσο περίμενα.

Επιστροφή, καυτό μπάνιο και μπωτέ γιατί ακολούθούσε οικογενειακή φιέστα. Βέβαια!

Μετά τα βαλς και αφού οι μπατλερς μας έφεραν ροδόνερο για να πλυθούμε, σερβιρίστηκε το γεμιστό κοτόπουλο με τα σηκωτάκια του και τις πατατούλες του, αλλά και η σουπίτσα του στην αρχή και ξαναφόρτισα ενέργεια.

Στο τέλος, αφού παίξαμε πιάνο και άρπα τραγουδώντας Μαρία Κάλλας και Καρούζο, αλλά και μερικές εστουδιαντίνες της Ιωνίας για να τιμήσουμε τις ρίζες της Δυναστείας μας, μερικά ροξ με βιενέζικο καφέ* ολοκλήρωσαν τη γιορτή.

Κονόμησα και ένα Αλεξανδρινό (κάθε χρόνο μου φέρνουν ένα) για το οποίο μόλις έμαθα ότι είναι Μεξικάνικο φυτό και ότι το έθιμο του στολισμού των Χριστουγέννων με αυτό, είναι Αμερικάνικο. (Οπως και η γαλοπούλα και ο Αη Βασίλης. Το δέντρο είναι από την Αλσατία μη φοβάσαι.)

Αυτά.

Κατά τα άλλα, έχω βαρεθεί να παίρνω και να δίνω ευχές σήμερα: γυφτάκια στα φανάρια, ποδηλάτες, περιπατητές, θείτσες, κύριοι, με κλαριά, με μπατόν, με iphone, με σκυλιά, χαμός! Δεν θα το συνέχιζα, αλλά μια που είναι ημέρα της αγάπης σήμερα (δεν είναι;), εύχομαι ολόψυχα και από τα βάθη της καρδιάς μου στους από πάνω ενοίκους, να πάνε να γαμηθούνε όλοι μαζί, παρέα με ότι κοπανάνε από το πρωί και μου έχουν σπάσει τα νεύρα.
Εναλλακτικά, εύχομαι ο κομήτης του 2012 να πέσει πάνω τους, αλλά εγώ να λείπω.

* Φρεσκοκομμένος καφές φίλτρου από ένα φίλιο καφεκοπτείο στην Ευριππίδου, του οποίου του χαρμάνι ονομάζεται έτσι.

Φάτα όλα!

2011-12-24T20:49:00.000+02:00