Εσύ κοιμάσαι κι η τύχη σου επίσης

Εσύ κοιμάσαι κι η τύχη σου επίσης

Ιούλιος

Τι Ιούλιος δηλαδή, σχεδόν Αύγουστος.
Μπάμ μπαμ περνάει ο καιρός.

Στην κατσαρόλα μοσχαράκι λεμονάτο, παγωμένο καρπούζι στο ψυγείο, φρεσκομαζεμένα σκούρα κορόμηλα για μαρμελάδα, μια σύντομη βροχή, los tres gatos, το μποστάνι, μια μεγάλη παρέα, το ποτάμι, το μονοπάτι, τα βουνά, το νησί, οι αυτοκινητάδες, οι φίλοι, το ταξίδι, η επιστροφή, ο χωρισμός, σκέψεις, αναλύσεις, αναβολές, ξ-εκκαθαρίσεις, επανεκκίνηση, σχέδια, κεφάλι μέσα.

Περί Υπομονής

“I no longer have patience for certain things, not because I’ve become arrogant, but simply because I reached a point in my life where I do not want to waste more time with what displeases me or hurts me. 

I have no patience for cynicism, excessive criticism and demands of any nature. 

I lost the will to please those who do not like me, to love those who do not love me and to smile at those who do not want to smile at me. 

I no longer spend a single minute on those who lie or want to manipulate. 

I decided not to coexist anymore with pretense, hypocrisy, dishonesty and cheap praise. 

I do not tolerate selective erudition nor academic arrogance. 

I do not adjust either to popular gossiping. 

I hate conflict and comparisons. 

I believe in a world of opposites and that’s why I avoid people with rigid and inflexible personalities. 

In friendship I dislike the lack of loyalty and betrayal. 

I do not get along with those who do not know how to give a compliment or a word of encouragement. 

Exaggerations bore me and I have difficulty accepting those who do not like animals. 

And on top of everything I have no patience for anyone who does not deserve my patience.”

Meryl Streep.

Μοναχικοτητα

Κάπου διάβασα για το πόσο καταπληκτικός είναι ο λόγος,

(αυτός ο γραπτός, αλλά κι ο άλλος ο προφορικός)

 που μπορεί να ξεχωρίσει το μεγαλείο της μοναχικότητας από τον τρόμο της μοναξιάς.

Πάρε και δυο παπαριές να 'χεις να γουστάρεις.

 

Οι δυο χάνοι.

Να σας συστήσω...
Η Πίτσα (από το Αραπίτσα), η Μπομπιρέλα και ο Μουτζούρης.

Η Πίτσα με τον Μουτζούρη είναι αδέρφια και τα ονόματα τους δεν τα διάλεξα εγώ.
Η Μπομπιρέλα (δεν φαίνεται ότι το διάλεξα εγώ;) είναι ένα μήνα μικρότερη και παρατήθηκε μόλις μερικών ημερών από τη μάνα της δίπλα στα άλλα, μαζί με τον συνομήλικο αδερφό της ο οποίος όμως εξαφανίστηκε "μυστηριωδώς". (Αρφ, αρφ, ΑΑΑΑΑγκγκρρρρρ, τσομπ τσομπ, μιαμ, σλουρπ)

Σήμερα ξερνάνε όλα μαζί, γιατί έφαγαν μία τεράστια σαύρα που ποιός ξέρει τι είχε φάει...
Τους έβαλα κόκκαλα πέστροφας και τη κοιτάζανε αλλοίθωρα. Πήγανε και τρώγανε κάτι γρασίδια.


Η Πίτσα είναι κατάμαυρη, με εξαίρεση αυτή την άσπρη βούλα στο στήθος.

Οταν μου την έφεραν, μου είπαν ότι τη λένε "Παπιγιόν", γιατί είναι σαν να φοράει παπιγιόν!
Ναι καλά... αιτήθηκα αλλαγή ονόματος μόλις συνειδητοποίησα ότι θα κυκλοφορώ με τα γατιά και θα με ακούνε να τη φωνάζω Παπιγιόν. Είπαμε...

Η Πίτσα ξέρει το πόσο μαύρη είναι - το παρατσούκλι της είναι "Μαύρη Τρύπα" και τα βράδια κάθεται στις σκιές και παραφυλάει σε ότι κινείται.

Ο Μουτζούρης είναι απίστευτα χαδιάρης και με το πιο μαλακό τρίχωμα που μπορείς να φανταστείς. Νιαουρίζει συνεχώς και χουρχουρίζει σα μονοκύλινδρο με το που τον αγγίζεις. Αν σταματήσεις σου νιαουρίζει να συνεχίσεις και τρίβεται με τα μούτρα πάνω σου. Φύλακας έτσι;

Η μικρή η Μπομπιρέλα είναι η πιο σπορτίφ απο όλους. Ανέβηκε ήδη σε μια κολώνα που τα άλλα ούτε που το ονειρεύονται. Την κοίταζαν σα χάνοι.

Αυτό.

Οι μέρες.

Οι μέρες περνάνε πάρα πολύ γρήγορα.

(πάω να βάλω κάτι ράφια τώρα)

Φαράγγια.

Κατά καιρούς έχω διάφορες γεωφυσικές απορίες - όπως τότε με τους αντίποδες -  οπότε για να στο λέω καταλαβαίνεις ότι ήρθε ξανά ο καιρός για άλλη μία.

Η απορία ξεκίνησε με αυτή την ταμπέλα στην είσοδο του φαραγγιού, πριν πολλά χρόνια:

Διαβάζω στο Wikipedia:

Το φαράγγι είναι υδατογενές και εκτείνεται σε μήκος 12 χιλιομέτρων και έχει καταγραφεί στο βιβλίο Γκίνες ως το φαράγγι με το μικρότερο άνοιγμα παγκοσμίως, καθώς με βάθος άνω των 1.000 μέτρων είναι το βαθύτερο φαράγγι του πλανήτη^[4]. Το πλάτος του ποικίλλει από 100 ως 1.000 μέτρα. 
Ο παραπόταμος του Αώου, ο Βοϊδομάτης, που διατρέχει το φαράγγι έχει νερό μόνο εποχιακά.

Παρένθεση: 

ο Βοϊδομάτης πήρε το όνομα του από το Σλάβικο voda mat που σημαίνει κάτι σαν νερομάνα, νεροπηγή, πολύ νερό, κάτι τέτοιο... 

Η Βοϊδοκοιλιά όχι - και αν αναρωτηθείς για τη Voda fon ψάξ΄το και πες μου κι εμένα.

(Νταξ, δεν κρατήθηκα και το βρήκα: The name Vodafone comes from voice data fone, chosen by the company to "reflect the provision of voice and data services over mobile phones.")

Γαμάει ο Βίκος δηλαδή!
Το γαμώ τα φαράγγια, που σκίζει τους πάντες, ακόμα και το Grand Canyon.

Tο Grand Canyon...

Διαβάζω στο Wikipedia: (και μεταφράζω)

Το φαράγγι είναι υδατογενές, το περνάει ο ποταμός Colorado κι έχει μήκος 446 χιλιόμετρα (τετρακόΣα σαραντα έξι), πλάτος 29 χιλιόμετρα (εικοσιεννέα) και μέγιστο βάθος τα 1857 μέτρα.

Παρένθεση:

Colorado σημαίνει κοκκινόχρους, από τα κόκκινα πετρώματα του φαραγγιού (πόντος!)

Ανακεφαλαιώνω:

Φαράγγι Βίκου / Grand Canyon

μήκος 12 χλμ το ένα, 446χλμ το άλλο.

μέγιστο πλάτος 1χλμ το ένα, 29χλμ το άλλο.

μέγιστο βάθος 1χλμ το ένα, 1,8χλμ το άλλο.

Να, δες τα στην ίδια κλίμακα, από 340χλμ ύψος:

Ολη η χαρακιά 446 χλμ

Ενα μικρό σχισιματάκι εκεί στο κέντρο.

Στην ίδια κλίμακα υπενθυμίζω...

Παρ όλα αυτά, η ταμπέλα εκεί.

Μπαινω στο site του Guinness Book of Records...

 ψάχνω...

 τίποτα....

Καμία μα καμία σύνδεση του φαραγγιού με τα ρεκόρ γκίνες, μόνο άπειρες αναφορές σε διάφορα sites. Παντού, εκτός από το επίσημο...

Σε ένα από όλα, σε μια αντίστοιχη ερώτηση που έγινε το 2007, έγραφε:

According to the Guinness Book of Records 2005:
"The World's Deepest Canyon" = Vikos Gorge in northern Greece is the world's deepest canyon in proportion to its width, and at one point measures 2950 feet (900 meters) deep and 3600 feet (1100 meters) wide from rim to rim. 
Its depth is an impressive 82% of its width at that cross-section (depth/width ratio=0.82). "Gorges in many countries have higher depth/width ratio, but none are as deep." My research agrees with Guinness, plus I would like to add some comments:
§ A different area in Vikos Gorge is 5,927 feet (1,780 meters) deep, measured from the top of Papigo tower above Vikos village to the small chapel of "Panagia" at the springs, but that spot is wider and has a less impressive (lower) depth/width ratio than the location quoted above in Guinness Book of Records 2005.

Το φαράγγι του Βίκου. (φωτό αλλουνού)

 
Εν ολίγοις, δεν είναι το βαθύτερο αλλά αυτό με τον μεγαλύτερο λόγο βάθος προς πλάτος.

Δεν ξέρω ποιός το σκέφτηκε και πότε, δεν ξέρω γιατί δεν υπάρχει στο επίσημο site, δεν ξέρω γιατί το έγραψα όλο αυτό, αλλά θα το ξανακάνω σε πρώτη ευκαιρία.

Οπότε η προφητεία εκπληρώθηκε, το κυνήγι του θησαυρού τελείωσε, βαρέθηκα κι όλας, Elvis has left the building.

Μουσικούλα: 

Αύγουστος

Απέχω τελευταία -το ξέρεις ήδη- αλλά με έτρωγε ο κώλος μου να ποστάρω κάτι, οπότε σκέφτηκα μια που τελειώνει ο Αύγουστος σήμερα να κλείσω με αναδημοσίευση του παλαιότερου Αυγουστιάτικου μου ποστ.

Βζιιιιιν..... ταξίδι στο χρόνο λοιπόν, πίσω στο 2008 και διαβάζουμε το 

"Αύγουστος, η ψυχή του ανθρώπου"

Εφτά χρόνια μετά, διαπιστώνω πως δεν τα πάω καθόλου -μα καθόλου- άσχημα...

Και μια φωτό από τον φετινό Αύγουστο, έτσι για να κρατάμε τις ισορροπίες:

Συνταγή επιτυχίας.

Περνάς τυχαία από έναν ψαρά. Εχει σαρδέλα και γαύρο ημέρας.
Παιρνεις ένα κιλό σαρδέλα και μισό γαύρο.

Για το μεσημέρι:
Καθαρίζεις τη σαρδέλα. Λέπια, κεφάλι,εντόσθια, μήν τη φιλετάρεις.
Απλώνεις όμορφα σε τηγάνι που έχεις λαδώσει ελάχιστα.
Νερό μέχρι τη μέση τους.
Χυμό ενός λεμονιού.
Πολύ ρίγανη
Αλάτι, πιπέρι, λάδι.
10 λεπτά βράσιμο.
Ψωμάκι για παπάρες, κρασάκι άσπρο και μια χωριάτικη.

Για το βράδυ:
Φιλετάρεις το γαύρο.
απλώνεις σε Πυρέξ με δερμα κάτω.
χοντρό θαλασσινό αλάτι να καλυφθεί.
Ξύδι να κολυμπήσει.
Αναμονή 45' - οχι παραπάνω.
Ξέπλυμα με νερό.
Στρίμωγμα σε τάπερ με μαιντανό, σκόρδο -αν θες- και ηλιέλαιο για να μην παγώνει στο ψυγείο.
Διατηρείται για 10-15 μέρες, αλλά το πιθανότερο είναι να τον φας άμεσα με κάνα δυο καραφάκια καλό ούζο σαν το 3Α της Μεσσηνίας, και μερικά γατιά να τρίβονται και να χουρχουρίζουν στα πόδια σου.

Καλό καλοκαίρι και να τιμούμε όλοι τις μικρες καθημερινές χαρές.

Η Βόλτα

Μια φορά κι έναν καιρό, κάπου στα ιντερνετς διάβασα για μια κοπέλα που όταν αποφοίτησε, της έκανε δώρο ένα βιβλίο κάποιος καθηγητής της με την παρακάτω αφιέρωση:

"Γι' αυτά που ψάχνεις σ' αυτή τη βόλτα,

γι' αυτά που κρύβει οταν κλείνεις την πόρτα,

γι' αυτό το φόβο, γι' αυτό το βάρος,

γι' αυτά που θέλεις και σου λείπει το θάρρος,

γι' αυτά που βλέπεις, γι' αυτά που ξέρεις,

και προπαντώς για όλα αυτά που δεν ξέρεις,

άνοιξε τα φτερά σου στον κόσμο με πίστη στον εαυτό σου.

Καλό δρόμο.

Με πολλή αγάπη και εμπιστοσύνη σε σένα."

In memoriam

Μια παλιά φίλη από το χώρο της μοτοσυκλέτας, έχασε πρόσφατα από καρκίνο τον άντρα της -γνωστός επίσης από τον ίδιο χώρο- και έγραψε το εξής στο facebook.

"Σας ευχαριστώ όλους μέσα απο την καρδιά μου για τα μηνύματα σας, τα λόγια σας και τη συμπαράστασή σας! Να είστε όλοι καλά! 
Αν μπορώ να σας πω κάτι είναι να μην αφήνετε το χρόνο να περνάει σε τίποτα. 
Μην αναβάλλετε τίποτα για αύριο. 
Λόγια, σκέψεις, αγγίγματα, βλέματα, αισθήματα, συναισθήματα, ανθρωπιά. 
Ζήστε τα όλα τώρα!"

Φλεβάρης

Εψαχνα εδώ μέσα μια παλιά συνταγή για να κάνω φιγούρα σε μία φίλη, και κατέληξα να διαβάζω μέχρι το χάραμα παλιά μου ποστ.

Ξέρεις πως πάει: τυχαία λινκ από το ένα στο άλλο, συνεχές βύθισμα στα άδυτα του πρόσφατου (εφτά χρόνια) παρελθόντος μου.

Ημερολογιακό το μπλογκ με σκέψεις, εσωτερικές αναζητήσεις, εκδρομικές αναζητήσεις, τρεξίματα, γκρίνιες, χιούμορ, γκομενάκια, θεωρίες, ιστορίες πίσω από τις λέξεις, λέξεις πίσω από τις φωτογραφίες και φωτογραφίες που δεν ξέρεις ποια να διαλέξεις.

Πολύ μου άρεσε και πολύ μου έλειψε επίσης, όπως διαπιστώνω μετά το διάλειμα.

Για να δούμε... μπορεί το σύστημα να ξαναπάρει μπρος σιγά σιγά.

Αλλά μπορεί και όχι.

Περί Επιτυχίας

Μια εικόνα, χίλες λέξεις - φαντάσου πόσες είναι τα δύο βίντεα που ακολουθούν.

Τι να σου γραφα εγώ;
Να μην είμαστε ανυπόμονοι, να επιμένουμε και να δουλεύουμε σκληρά;

Εδώ έχουμε στατιστικές αιώνων, όχι θεωρίες του αέρα.

The Long Game Part 1: Why Leonardo DaVinci was no genius from Delve on Vimeo.

The Long Game Part 2: the missing chapter from Delve on Vimeo.

Θέλουν την προσοχή σου.

Ενας Ομορφος Θάνατος.

Προχτές χάζευα στα ιντερνετς φωτογραφίες.

Ο Τσάρλι Τσάπλιν στα 27 του, τραβηγμένη το 1926, ένα παιδάκι να διαβάζει σε ένα βομβαρδισμένο βιβλιοπωλείο του Λονδίνου το 1940, ο χαμός που έγινε στη Σουηδία το 1967 όταν αποφάσισαν να οδηγούν στα δεξία όπως όλοι οι νορμάλ άνθρωποι.

Και η φωτογραφία που τράβηξε ο Robert C. Wiles -μαθητής φωτογραφίας- στις 30 Απριλίου του 47.

Evelyn McHale: A Beautiful Death on 33rd Street

Φόβος

"Ο φόβος δεν είναι αληθινός
το μόνο μέρος που ο φόβος μπορεί να υπάρξει είναι στις σκέψεις μας για το μέλλον.
Είναι προιόν της φαντασίας μας, που μας κάνει να φοβόμαστε πράγματα που δεν υπάρχουν και μπορεί να μην υπάρξουν ποτέ.
Αυτό προσεγγίζει την τρέλλα, Κιτάι.
Μη με παρεξηγήσεις όμως.
Ο κίνδυνος είναι πολύ αληθινός, αλλά ο φόβος είναι επιλογή."


"After Earth"

Δεν Ξεχνώ

Στ' άστρα.

Αυτό.

Edit @ 15/7/14

Αν και δεν γουστάρω τους πολλούς μέντορες, ούτε τα πρέπει τους και τις οδηγίες επιτυχημένης ζωής που κυκλοφορούν ολούθε, κλπ κλπ, καμιά φορά έχει πλάκα να σβήνεις πράματα από λίστες.

Η ζωή και τα πρέπει, όχι από τον Τσαρλς Μπουκόφσκι, τελικά.

(και ευτυχώς)

(βιαστικό κόπι πέιστ ήταν, σόρρυ μάγκες)

Γιατί, πρέπει να πεθάνεις μερικές φορές πριν μπορέσεις να ζήσεις...

Η ζωή είναι περίεργη καθώς την ζεις μονάχα μία φορά και την πληρώνεις δέκα.

Έχεις μονάχα μία ευκαιρία για να βρεις την ιδανική συνταγή, μα αν την πετύχεις μία φορά σου είναι αρκετή.

Για να μπορείς λοιπόν να πεις πως έφτασες στο τέρμα, πως είδες όσα ήθελες και έχεις πια χορτάσει..

Πρέπει τουλάχιστον μία φορά να καεί η γλώσσα και η καρδιά σου.

Πρέπει να γρατζουνιστούν τα γόνατα μα και τα σχέδιά σου.

Πρέπει να αποτύχεις για να επιτύχεις, γιατί όσοι δεν απέτυχαν είναι όσοι ποτέ δε ρίσκαραν.

Πρέπει να γευτείς λεμόνι και αλάτι για να σε γλυκάνει μία σοκολάτα γάλακτος.

Πρέπει να γνωρίσεις τους λάθος ανθρώπους για να εκτιμήσεις την αξία της συντροφιάς όταν βρεις επιτέλους τους σωστούς.

Πρέπει να χάσεις το πτυχίο γαλλικών, την θέση στη σχολή που ονειρευόσουν από παιδί ή έστω τα κλειδιά με το αγαπημένο σου μπρελόκ.

Πρέπει να πληγωθείς μα πρέπει και να πληγώσεις.

Να αποχωριστείς τον πρώτο σου έρωτα και να βρεις το αέναο πάθος της ζωής σου.

Αφού το βρεις, όποιο κι αν είναι, πρέπει ολοκληρωτικά να του δοθείς.

Πρέπει να ξυπνήσεις ένα πρωί και να αναρωτηθείς αν αντέχεις να υπομείνεις την ημέρα που ξεκινάει.

Πρέπει να διαφωνήσεις με τους γονείς σου και να επιμείνεις στην θέση σου ακόμη κι αν δεν μιλήσετε για μερικές ημέρες.

Να σου κλέψουν πρέπει το πορτοφόλι, την θέση parking ή έστω τη σειρά στο ταμείο.

Να κρυολογήσεις άσχημα επειδή δεν έβαλες ζακέτα.

Να  παρακοιμηθείς επειδή ζήτησες πέντε λεπτά ακόμη από το ξυπνητήρι σου.

Πρέπει να πιεις για να ξεχαστείς και αντ’ αυτού να θυμηθείς γιατί αξίζει να ζεις.

Να έρθει πρέπει η στιγμή που δεν θα ξέρεις τη σωστή απάντηση.

Ή ακόμη και η στιγμή που δεν θα έχεις καν απάντηση.

Πρέπει να επιλέξεις το λάθος πακέτο τηλεφωνίας και την λάθος κίνηση στο σκάκι.

Πρέπει να δοκιμάσεις ένα παντελόνι που δεν σου κουμπώνει και να σου κάνουν δώρο μια μπλούζα δυο νούμερα μεγάλη.

Πρέπει να απογοητευτείς από φίλους, να γελάσεις με κρύα ανέκδοτα και να υπομείνεις βαρετές ταινίες μέχρι εκείνη που ασυναίσθητα θα σε αλλάξει για πάντα.

Πρέπει να χάσεις στα χαρτιά την ίδια μέρα που θα χάσεις και στην αγάπη.

Να μην έχεις ούτε πίτα, ούτε σκύλο.

Οι αντοχές σου πρέπει να σε εγκαταλείψουν πριν φτάσεις στην γραμμή του τερματισμού.

Πρέπει να δεις το τελευταίο λεωφορείο για την θάλασσα να απομακρύνεται το πιο ζεστό μεσημέρι του καλοκαιριού.

Πρέπει να βρεις έναν άνθρωπο για τον οποίο θα τα παρατούσες όλα και να αναγκαστείς να παρατήσεις την ιδέα του μαζί.

Πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως η ζωή σου πήρε έναν δρόμο που δεν διάλεξες εσύ.

Να ευχηθείς να ήσουν για μια στιγμή άλλου, σε εκείνο το “εκεί” που τόσο σου έχει λείψει.

Να έρθει η μέρα που δεν θα μπορέσεις να παραδεχθείς τα συναισθήματά σου, ούτε καν στον εαυτό σου.

Να δεις τον κόσμο σου να καταρρέει τριγύρω μα και μέσα σου.

Πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως κάποια όνειρά σου δε θα πραγματοποιηθούν ποτέ και ακόμη πως ποτέ δε θα καταφέρεις να τα έχεις όλα.

Πρέπει να αναγνωρίσεις, λόγω εμπειρίας και όχι θεωρίας, πως τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι πράγματα, αφού επιθυμήσεις κάτι που δεν μπορείς να αγοράσεις.

Πρέπει να χάσεις το κορίτσι πριν βρεις το θάρρος να της εξηγήσεις.

Και πρέπει να πεθάνεις μερικές φορές πριν μπορέσεις πραγματικά να ζήσεις.

“You have to die a few times before you can really live” C. Bukowski

Πηγή: savoirville.gr, πρωτότυπο κείμενο: Αγγελική Μαυρομάτη

Felis catus

Το ότι είμαι φιλόζωος το ξέρεις.

Οχι, στο ξαναλέω για να εξηγούμαι.

Σήμερα το απόγευμα λοιπόν που κατέβηκα στην πυλωτή να πάρω το μηχανάκι, είδα το εξής φαινόμενο:

Ηταν κι άλλο ένα ίδιο μούργικο, του οποίου είχε ανοίξει μόνο το ένα μάτι και μόλις με είδε - ή ότι είδε τέλος πάντων - με περικύκλωσε παραπατώντας και μου την έπεσε έρπην από πίσω μου σφυρίζοντας παιχνιδιάρικα. (γιατί αυτός ο ήχος, νιαούρισμα δεν λέγεται ακόμα)

Μόλις έβαλα μπρος τον Τίγρη και βρόνταγε η πυλωτή (είναι ωραίο πράμα αυτός ο μπάσος βρόντος της ανοιχτής εξάτμισης), ο 'στρατηγός' εξαφανίστηκε με το πρώτο τρέξιμο της ζωής του και πιθανώς και το πρώτο χέσιμο του.

Βάλε τώρα με το νου σου άλλα τέσσερα γατιά καμιά δεκαπενταριά μέρες μεγαλύτερα, τις μανάδες τους, τους πατεράδες τους και το υπόλοιπο σόι, βάλε και φίλους και γνωστούς τους κι έναν μανιακό με τις γάτες μπάρμπα-διαχειριστή που έχει βγάλει πάνω από 7-8 μπωλ με γατοτροφή, άνετα μαζεύει καμιά 25αριά γατιά η πολυκατοικία που κατουράνε ολούθε στην πυλωτή και κοιμούνται πάνω στη μηχανή μου λασπώνοντας και συχνά κατουρώντας τη σέλα.

Ούστ!

Αχρηστη πληροφορία της ημέρας:

Οι τρίχρωμες γάτες είναι πάντα θηλυκές.

Επιστολές Εταίρων

Κάποια στιγμή έπεσαν στα χέρια μου οι "Επιστολαί Εταίρων" από ένα παλιό Ποντίκι, γραμμένες από τον Αλκίφρωνα στα τέλη και τις αρχές του 2ου και 3ου μ.Χ αιώνα.

Οπως σημειώνεται στο βιβλίο των εκδόσεων Ποντίκι, ISBN 978-960-6718-29-8 "ο Αλκίφρων ήταν ο συγγραφέας μίας σειράς επιστολών γραμμένων σε αττική διάλεκτο οι οποίες θεωρούνται υποδέιγματα ύφους στη γραφή. Εχουν διασωθεί 124 επιστολές του, όλες φανταστικές και χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες: αλιευτικές, αγροτικές, επιστολές παρασίτων και επιστολές εταίρων.
Οι πρώτες δύο αφορούν στη ζωή της υπαίθρου ενώ οι άλλες στη ζωή του άστεως και κινούνται στο χώρο των διασκεδάσεων και το αγοραίου έρωτα."

Ασπασία

Οι επιστολές εταίρων είναι ερωτικές επιστολές (αλλα και πάλι όχι πάντα) γραμμένες υποτίθεται από υπαρκτές εταίρες προς άλλες εταίρες ή προς εραστές τους, όλοι υπαρκτά πρόσωπα παλαιοτέρων όμως ετών και όχι σύγχρονων του Αλκίφρωνα.

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο:
"Κύριο θέμα των εταιρικών επιστολων του Αλκίφρονα είναι η ανάδειξη πτυχών της λαθημερινότητας μίας ιδιαίτερη κατηγορίας γυναικών της αρχαιότητας. Γυναικών που το κυρίαρχο χαρακτηριστικό τους σε σχέση με τις υπόλοιπες γυναίκες της εποχής τους, ήταν ότι έσπασαν τα ασφυκτικά όρια του Γυναικωνίτη και κινήθηκαν με απίστευτη ελευθερία ανάμεσα στον κόσμο των ανδρών. Μέσα από τις χαριτωμένες ερωτικές δραστηριότητες των εταίρων της αρχαιότητας μαθαίνουμε για τον τρόπο ζωής τους τα προβλήματα και την ψυχολογία του ιδιότυπου κόσμου τους, έτσι όπως αυτός ζωντανεύει από την γραφίδα του Αλκίφρονα."

Τσάκω μία που βρήκα online μεταξύ δύο 'πελατών'.

Ο Μενεκλείδης στον Ευθυκλή

Πέθανε η ωραία Βακχίς, Ευθυκλή φίλτατε, έφυγε, αφήνοντας μου πολλά δάκρυα και έρωτα τόσο γλυκό στο παρελθόν και τόσο πικρό τώρα που τον αναπολώ.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την Βακχίδα όσος καιρός κι αν περάσει. Πόση συμπάθεια μούδειξε! Υπερασπιζόμενος εκείνη δεν αμαρτάνει κανείς γύρω από τον βίο των εταίρων. Και αν όλες μαζευτούν από παντού και αναθέσουν κάποιο άγαλμα της Αφροδίτης ή των Χαρίτων νομίζω πως θα κάνουν άγια πράξη. Αυτό που λένε πως είναι άπιστες και πονηρές και συμφεροντολόγες, ότι πάντα είναι στο πλευρό αυτού που δίνει, είναι άδικη διαβολή και αυταπόδεικτη, γιατί δεν είναι αιτία κακού για όσους συναναστρέφονται. Έτσι αντιπαρατάσσουν το ήθος τους στην κοινή δυσμενή εντύπωση.
Ξέρεις εκείνον τον Μήδειο από την Συρία που ήρθε κατά εδώ με όλο το υπηρετικό του προσωπικό και τα πράγματά του και της υπόσχεται δούλους ευνούχους και δούλες και κάθε βαρβαρικό στόλισμα. Και όμως, όταν έφτασε αυτός δεν τον ζύγωνε και αγαπούσε να κοιμάται κάτω απ’ το πανωφόρι μου, το φτωχικό και λαϊκό και αρκούνταν στα όσα λιγοστά της έστελνα, αποκρούοντας τις σατραπικές και πολύχρυσες δωρεές εκείνου. Και λοιπόν, έστειλε ακόμη στο διάβολο και τον Αιγύπτιο έμπορο, παρόλο το χρυσάφι που της πρότεινε. Δεν υπάρχει καμιά καλύτερη απ’ αυτήν και κανένας δαίμονας δεν την σπρώχνει στο να προτιμήσει ένα ευδαίμονα βίο.
Και να που μας άφησε κι έφυγε και κοιμάται μόνη στον τάφο η Βακχίς. Άδικο, αγαπημένες Μοίρες. Έπρεπε να κοιμούμαι και τώρα μαζί της, όπως στο παρελθόν. Αλλά εγώ περπατώ, τρώω, και μιλώ με τους συντρόφους, ενώ εκείνη δεν θα με ξανακοιτάξει με τα γελαστά της μάτια, ούτε πονόψυχη και καλή, θα περάσει μαζί μου τη νύχτα με τα γλυκύτατα εκείνα χάδια της.
Χτές ακόμα έβλεπε, μιλούσε, και η ομιλία της έμοιαζε με σειρήνας και το μέλι από τα φιλιά της έσταζε ανόθευτο και γλυκό. Νόμιζα πως είχε απλωθεί στα χείλη της η Πειθώ. Όλα τα είχε επάνω της, λες και είχε ζεστή τα μαγική ζώνη των Χαρίτων για να υποδεχτεί την Αφροδίτη.
Τραγουδούσε τα στιχάκια στις προπόσεις και η λύρα λαλούσε κάτω από τα φιλντισένια δάχτυλά της. Και τώρα αυτή που έμοιαζε με όλες τις Χάριτες κοίτεται σαν άψυχος λίθος και στάχτη, ενώ η φοράδα η πόρνη Μεγάρα ζεί, αυτή που έγδυσε ανηλεώς τον Θεαγένη από την τεράστια περιουσία του κι αυτός πήρε μια άθλια χλαμύδα και ένα τόξο και πήγε στο στρατό.
Η Βακχίς, που λάτρευε τον εραστή της, πέθανε. Προτιμώ να κλαυτώ σε σένα, φίλτατε Ευθυκλή. Είναι γλυκό για μένα να μιλώ και να γράφω για κείνη. Δεν έχει αφήσει τίποτε πίσω της, εκτός από την αγαθή μνήμη της.
Γειά σου και χαρά σου.

Αλκίφρονος Ρήτορος
Βιβλίο Δ’ Επιστολές Εταίρων (Γ’ αιώνας μ.χ)


Εχει εδώ και μια ιστορία για τη Φρύνη.

O παγωτατζής

Θεσσαλονίκη 1946, από τον Χαρισιάδη.

Είδα το μέγεθος που έχουν τα χωνάκια - μια κουταλιά όλη κι όλη - το ξυπολυταριό γιατί τα παπούτσια ήταν για τις Κυριακές, το αλάνι που μάλλον ζηλεύει παρά περιμένει τη σειρά του, το στραπατσαρισμένο καροτσάκι με τις φτιαγμένες από καρφωμένα ξύλα ρόδες, τα διαλυμένα παράθυρα στα σπίτια, χωμάτινος δρόμος, ανοιχτός ορίζοντας.