42

Σαράντα και δύο: σαρανταδύο.

42 είναι η απάντηση στην υπέρτατατη ερώτηση για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα. Ναι 42. Μάλιστα αν ψάξεις στο google για "the answer to life the universe and everything" απαντάει αδίστακτα: 42.
Να, δες εδώ.

42 είναι οι μοίρες της γωνίας υπό την οποία διαθλάται το φως στο νερό και σχηματίζει ουράνιο τόξο.

42 γαλόνια έχει ένα βαρέλι πετρέλαιο.

42 λεπτά θα κρατάει το ταξίδι μεταξύ δύο σημείων της γης που βρίσκονται στους αντίποδες, σύμφωνα με έναν μαθηματικό, αν αυτό γίνει μέσω ενός σωλήνα χωρίς τριβές και υπό κενό αέρος που περνάει από το κέντρο της γης.

42 εκατομμύρια μπαστούνια δυναμίτη ισοδυναμούν με την ισχύ της ατομικής βόμβας που έριξαν οι Αμερικάνοι στο Ναγκασάκι.

42 εντολές είχαν οι Αιγύπτιοι (όχι μόνο δέκα) και μάλιστα χωρίς πολλά περιθώρια για παραθυράκια.

42 χρόνια 'κυβέρνησε' ο Καντάφι τη Λιβύη.

42 είναι τα χιλιόμετρα του Μαραθώνιου.

42 ετών Ουίσκι θα βρεις εδώ.

42 χρονών όποιος φτάσει, θα ζήσει άλλα 36 χρόνια ίσως. Δες εδώ.

Κατά τα άλλα:

Ενα γεμιστό ρολό χοιρινό.

Ενα βραστό χοιρινό μπούτι ΙΚΕΑ. (πολύ εύκολη συναρμολόγηση)

Πατατάκια φούρνου με δεντρολίβανο και μανιτάρια.

Μπρόκολα και καρότα αχνιστά με λαδολέμονο.

Λάχανο πολίτικο με τουρσί, καπαρη, ελιές.

Μπακέτες.

Βόμβες υδατανθράκων:

Cookies.

Μια ντάνα Brownies με τα κεριά στην κορυφή.

Μαρεγκάκια καρύδας.

Χαλβάς σιμιγδαλένιος.

Γιαούρτι με κυδώνι και μέλι. (λέγε με μους κυδώνι)

Επίσης ξηρά καρπά, μπύρες Λιντλ, κρασιά, ένα Dimple, αναψυχτικά και μπορεί να 'χε κι άλλα - δε θυμάμαι τώρα.

Το σημαντικότερο όλων όμως, είναι ότι η κουζίνα -όπως και το υπόλοιπο σπίτι- ήδη λάμπει και δεν υπάρχει ίχνος του τι συνέβη.
Άρα το πρωί αμα ξυπνήσω χαλαρός και πιω το καφεδάκι μου χαλαρά, ανεβαίνω και στο βουνό για κάνα χαλαρό δεκαράκι.

Alone on stage, Marilyn Monroe sings Happy Birthday to John F. Kennedy. 

New York, May 19, 1962.

Μια Γιορτή όνειρο κι ένα Ονειρο γιορτή.

Βράδυ γιορτής προχτές στο σπίτι, λίγοι και καλοί οι επισκέπτες -16 με μερικές απώλειες λόγω καθημερινής- και θα τους μεζέδωνα - όπως συνηθίζω.

Funky mama soul beats by Robert Crumb

 

Φετινό Μενού:

Λουκανικάκια Φρανκφούρτης με Γραβιέρα και Ντοματίνια.

Βιολογικά Πατατάκια στο Φούρνο με Καπνιστό Χοιρινό.

Σαλάτα Αχνιστών Λαχανικών με σως Ντιζόν.

ΣοκολατοΚαρυδόπιτα με παγωτό μαστίχα.

Τσίπρα, κρασά, μπύρες, λικέρ.

Αναλυτικά:

Λουκανικάκια: 
Βραστά, ντανιασμένα όμορφα, στολισμένα με πρασινάδες και ντοματίνια και δίπλα μισό κιλό γραβιέρα με ντοματίνια και άπειρες μπακέτες σε φέτες.
Σιγουράντζα, κόβει την πείνα και με καυτερή Ντιζόν και μια καπνιστή κέτσαπ κατεβάζει και αλκοόλ.

Πατάτες: 
Βιολογικά μαγειρεμένα αλά Τζέιμι Ολιβερ. Μόνο που δεν έβαλα δεντρολίβανο γιατί έχει ιδιαίτερο άρωμα, αλλά ανακάτεψα στο ταψί δυο πακέτα (500-600γρ) σύγλινο Μάνης καπνιστό, ζέσταμα, ανακάτεμα, αρώματα παντού.
Οι πατάτες αρέσαν στην αρχόντισσα των πατατών φούρνου που με τίμησε, οπότε δοκιμάστε τις ανεπιφύλακτα. Και που να τις έτρωγε ζεστές κι όχι δυόμιση ώρες μετά...

Σαλάτα: 
Δυο μεγάλα μπρόκολα και ένα μεγάλο κουνουπίδι, πλύθηκαν ευλαβικά, κόπηκαν σε μπουκετάκια και αχνίστηκαν ίσα να κρατσανάνε λίγο. Εκανα και μια σάλτσα με μπόλικο ελαιόλαδο, λεμόνια, αλάτι, φρέσκο πιπέρι και μουστάρδα ντιζόν, που τα έλουσε με έξτρα αρώματα.
Γύρω γύρω, βραστά καρότα και ντοματίνια.
Ανάρπαστα από τους περισσότερους - κάτι έμαθαν φαίνεται απ' τους διαιτολόγους.

Γλυκό:
Καρυδόπιτα με σοκολάτα και παγωτό μαστίχα, οκτασφράγιστο μυστικό μαμάς Τσοκορέλου.

Ποτό:
Ολα αυτά γλυστρίσανε με τσίπρα Καλπακίου (ποικ. Ντεμπίνα παρακαλώ) Μοσχόμαυρα Τσάνταλη, μπύρες λιντλ, και ένα μπουκάλι λικέρ κουμκουάτ.

Λάντζα:
Ξηγήθηκε σπαθί η Σοφία.
Αν και τα πολλά πιάτα ήταν πλαστικά, είσαι θεά και θα σας κάνω τραπέζι σούπερ λουξ.
(μη κολώσεις - θα πλύνω εγώ)

Ωραία βραδιά, πολλά τα νέα, πολλά τα σχέδια, παραδόξως αντέξαμε όλοι παρ'ότι καθημερινή, πολλά χαμόγελα, κονόμησα ένα ωραίο φούτερ με κουκούλα -Champion όντας μεγάλος πρωταθλητής- που ήθελα για μετά τα τρεξίματα, το "Κι άσε τον κόσμο τον μεγάλο να γυρίζει", ένα τρεξιματικό μακρυμάνικο και ένα headband Asics, ένα καταπληκτικό πουκάμισο, κι ένα μάλλινο χιπστερικό γιλέκο που ευγενικά το αρνήθηκα καθώς θα πήγαινε χαμένο σε εμένα που είμαι βλάχος. Μετράει ως δώρο όμως.
Τέλος, εγώ μου πήρα το "Πάντα καλά" του Μάτεση, που μου το είχε προτείνει η Elisa Day εδώ μέσα.

Φιλιά, καληνύχτες, ήδη έχω στο νου μου το μενού της επόμενης συμάζωξης, λίγο μουσική με τον Τζακ για να χαλαρώσω και ύπνο.

Μέρος Δεύτερο:

Μερικές Ωρες Μετά

(άρα μέχρι εδώ ήταν το πρώτο - ξέρεις πια)

04:45 έλεγε το ρολόι στο φούρνο.
Το τραπεζάκι του  σαλονιού τίγκα στα ποτήρια, τα πιάτα του γλυκού πλυμένα , ταψιά με φαγητά και περισσέματα γλυκού στον πάγκο.

Πλέον χάραμα Παρασκευής -την επομένη της γιορτής μου δηλαδή- και μ' ένα ποτήρι νερό στο χέρι, κοιτούσα σκεφτικός απορημένος το ρολόι όχι λόγω της ώρας, αλλά λόγω του ονείρου που μόλις είχα δει.

Φέρτε μπύρες - βάλτε πατατάκια,
κατεβάστε τα τηλέφωνα κι ακούστε:

Ημουν -λέει- σπίτι, αλλά το σπίτι ήταν κάτι σαν πολυκατάστημα.
Σκάλες ίσως και κυλιόμενες, ενιαίοι χώροι, πολλά πράματα παντού. Ισως και να ήμουν σε πολυκατάστημα και να ένιωθα σαν στο σπίτι μου, γεγονός παράδοξο βέβαια έως αδύνατον.
Το 'σπίτι μου' ήταν στον τελευταίο όροφο, χαιρέτησα κάποιον που ήμασταν μαζί και κίνησα να κατέβω από τις σκάλες.
Στον κάτω όροφο μέσα από σκοτάδια και καπνούς πετάχτηκε μπροστά μου ένας ψηλόλιγνος κλόουν.

Σαν αυτόν!

(Επί την ευκαιρία: δεν κατάλαβα πότε γιατί οι αμερικάνοι φοβούνται τους κλόουνς.)

Δεν τον φοβήθηκα, αλλά τραβήχτηκα πίσω (που ξέρεις;) και ξανανέβηκα πάνω.
Σε λίγο ξανακατέβηκα, σκοτάδια, καπνοί, πετάγεται από αλλού ο κλόουν, πηδάω 10-10 τα σκαλιά κατεβαινω στον παρακάτω όροφο, ξανά ο κλόουν να πετάγεται μπροστά μου -όχι απειλητικά, απλά πεταγόνταν- κι έτσι ψηλός κι αδύνατος όπως ήταν, φαινόταν δυο φορές μαλάκας κι ενοχλητικός.
Πήδαγα τα σκαλιά εγώ, καπνοί, πεταγόνταν αυτός από το πουθενά, σκοτάδια, ανέβαινα κάνα όροφο, ξανακατέβαινα, ξανακαπνοί και ξανασκοτάδια, αυτό το βιολί γινόταν μέχρι που από κάπου εμφανίζεται μια κοπελιά και μου λέει συνομοτικά 'έλα μαζί μου'.
Με αρπάζει, φεύγουμε τρέχοντας, "Εχεις αμάξι;" λέει - "Εχω" λέω, μπαίνουμε μέσα, έδινε οδηγίες και απομακρυνόμασταν προς τας εξοχάς.

Η κοπελιά μελαχρινή, ίσια μαλλιά, ένα μαύρο φορεματάκι, λίγο αλητάκι, απλή, τι είχα να χάσω, τουλάχιστον ήταν καλύτερα βαμένη από τον κλόουν.

Φτάσαμε βαθύ σούρουπο πλέον - ίσα που έβλεπα - σε ένα απομονωμένο εξοχικό σπίτι που βρίσκονταν στο κέντρο ενός οροπέδιου πίσω από απαλούς χορταριασμένους λόφους.
Γεφύρι δεν είχε.
Νομίζω ήταν ξύλινο και φαινόταν αρκετά πρόχειρα κατασκευασμένο.

Σαν αυτό! (Φωτο: Ben Canales)

Η κοπελιά είχε ήδη μπει μέσα, μπαίνω κι εγώ σε λίγο, 'μισό - έρχομαι!' μου φωνάζει από κάπου, είχε ένα σαλόνι με ξύλινα έπιπλα, μεγάλα παράθυρα που έβλεπαν γύρω γύρω, πόρτα με σίτα, δεν είχαμε ανάψει φώτα αλλά έβλεπα αρκετά καλά, πήγα τουαλέτα που είχε ένα παραθυράκι στην αυλή όταν άκουσα έξω βήματα.
Η κοπέλα ήταν σιγουρα μέσα - θα πέρναγε από μπροστά μου για να βγει, εκτός αν υπήρχε πίσω πόρτα - δεν ήξερα αν θα έπρεπε να ανησυχήσω και να το τσεκάρω, αλλά στην τελικά δεν ήξερα τίποτα γενικώς. Από το κυνήγι κλόουν, βρέθηκα σε μία έρημη ερημιά με μία άγνωστη.

Τελικά πάω στην πόρτα και κοιτάω έξω μέσα από την σίτα.
Βλέπω στην αυλή δεκάδες τραπέζια ενωμένα και στρωμένα σαν σε γάμο κι εκατοντάδες κόσμου να κάθεται με τα καλά του, όλοι ακίνητοι, αμίλητοι και στα σκοτάδια.
Πριν προλάβω να ανησυχήσω βλέπω φώτα, φτάνει ένα αυτοκίνητο και παρκάρει δίπλα στο δικό μου φωτίζοντας προς το μέρος μας, όταν ανάβουν ταυτόχρονα σειρές λαμπιονών πάνω από τα τραπέζια, ξεκινάνε μουσικές, το ίδιο δευτερόλεπτο αρχίζουν όλοι το γλέντι, τα γέλια, φωνές, δυνατή μουσική, χορός ανάμεσα στα τραπέζια, χαμός.

Ηρθε δίπλα μου η κοπέλα (κρίμα να μην έχει όνομα) περνάει το χέρι της στο δικό μου και κοιτούσε έξω μαζί μου γερμένη πάνω μου και χαμογελώντας ικανοποιημένη.
Εν τω μεταξύ ένας κύριος 55άρης είχε βγει από το σκούρο αυτοκίνητο, και περπατούσε προς το σπίτι φορώντας καπέλο και κρατώντας μια δερμάτινη τσάντα γραφείου.
Βλέποντας το χαμό, τραντάχτηκε σα να χτύπησε σε αόρατο τοίχο, έμεινε ακίνητος για μερικές στιγμές, γύρισε πίσω στο αυτοκίνητο του, έβαλε μπρος, έκανε μανούβρα κι έφυγε ήρεμα όπως ήρθε.

Τότε ο χαμός διπλασιάστηκε!

Είχαν σηκωθεί όλοι, χειροκροτούσαν και χόρευαν παντού, γέλια, φωνές, η κοπέλα βγήκε έξω και χόρευε μαζί τους, την ακολούθησα κι εγώ μέσα στον χείμαρο από κόσμο και κάπως κατάλαβα - χωρίς να μου το πει κανείς - ότι μόλις είχαμε απωθήσει / διώξει τον κακό εκπρόσωπο κάποιας υπηρεσίες που θα κατείσχε το σπίτι.

Τώρα της κοπέλας ήταν; όλων; κάποιου άλλου; δεν έμαθα. Τον διώξαμε όμως και ήταν όλοι μέσα στη τρελλή χαρά.

Διακτινιστήκαμε σε ένα τεράστιο σπίτι με δεκάδες δωμάτια, άπειρο κόσμο παντού, όλοι χαρούμενοι να συγχαίρονται, μυριάδες χαμόγελα, αγκαλιές, φιλιά, θύμιζε κοινόβιο με γλέντι τρικούβερτο και τότε ήταν που ξύπνησα για κατούρημα, νερό και την περισυλλογή που σου 'λεγα μπροστά στο φούρνο.

Ξαναπήγα για ύπνο προσπαθώντας να φτιάξω τη συνέχεια -καθώς το γκομενάκι το είχα συμπαθήσει πολύ- αλλά τελικά ξύπνησα μετά από αρκετές ώρες, χωρίς άλλες εμπειρίες.

Κρίμα...

Ο Πρίγκηπας του Φωτός.

Μεγάλη γιορτή σήμερα:

Στις 8 Νοεμβρίου η Εκκλησία τιμά και εορτάζει την Σύναξη των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και όλων των Αγγελικών τάξεων.


Χρόνια μας πολλά, να μας χαιρόμαστε και να μας χαίρονται, παρομοίως για τους συναδέλφους Γαβριήλ, Σταμάτη και φυσικά την Αγγελική (Χρόνια Πολλά Foolosopher!) και όσες άλλες γιόρταζαν.

Υ.Γ.

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ήταν φοβερός!

Διάβασε εδώ παραμύθι: 

O ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛ

Το όνομα του σημαίνει «Αυτός που είναι σαν τον Θεό» αποκαλείται επίσης Ό Πρίγκιπας του Φωτός'. Είναι τεράστιος και κρατά στο χέρι ένα ξίφος. Το φωτοστέφανο του είναι κυανό του κοβαλτίου αναμειγμένο με βυσσινί. Όταν είναι παρών σπίθες από αυτά τα χρώματα φαίνονται γύρω σας . Είναι ο Μεγαλύτερος Πολεμιστής μεταξύ των Αγγέλων- ο προστάτης και καθοδηγητής του φωτός και της αγάπης. Μας βοηθά να ξεριζώσουμε τον φόβο από μέσα μας και εμφυσάει το θάρρος στους ανθρώπους. Θα επέμβει αμέσως για μας ιδιαίτερα αν μια κατάσταση έρχεται σε αντίθεση με το σκοπό που ήλθαμε να επιτελέσουμε σε αυτή τη ζωή.
Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι επίσης ο επικεφαλής Άγγελος για τους Εργάτες του Φωτός.
Ο Μιχαήλ βοηθά να λήξουν ειρηνικά οι τσακωμοί μέσα στην οικογένεια, με αγαπημένα άτομα , με γείτονες, με κρατικές υπηρεσίες ή ακόμα και με αγνώστους.
Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ διαλύει την αρνητική ενέργεια όταν αυτό του ζητηθεί. Πριν μπείτε σε ένα μεγάλο πολυκατάστημα η ένα χώρο με πολυ κοσμο ζητήστε από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ να καθαρίσει όλη την αρνητικότητα . Μπορεί να μεταφέρει τους αρνητικά σκεπτόμενους ανθρώπους (είτε είναι εν ζωή είτε όχι) στο Φως του Θεού για να θεραπευτεί ο νους τους. Ζητήστε από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ βοήθεια οποτεδήποτε νοιώθετε αρνητικότητα. Θα καθαρίσει την αρνητική ενέργεια από οποιοδήποτε χώρο ( όπως και το νου και την καρδία σας).- ζητήστε του να καθαρίσει την ενέργεια μέσα στο σπίτι σας, στο γραφείο, στο αυτοκίνητο κλπ. Αυτό είναι ιδιαίτερα ωφέλιμο μετά από διαπληκτισμούς ή αλλες αρνητικές καταστάσεις. Μπορείτε να του ζητήσετε να καθαρίσει τους φίλους σας και την οικογένεια σας αφού έχετε την έγκριση τους.
Όποτε νοιώσετε φόβο ή ανησυχία , πέστε νοερά, « Αρχάγγελε Μιχαήλ, παρακαλώ προστάτευε με και ηρέμησε με τώρα» Αν είσαι σε ένα μέρος ή σε μια επικίνδυνη γειτονιά, ζητήστε από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ να γίνει ο Αγγελικός σας σωματοφύλακας- να σας συνοδεύει , να σας προστατεύσει και να σας οδηγήσει. Στην ουσία μπορείτε να του ζητήσετε να μείνει παντοτινά πλάϊ σας για να είσαστε πάντα ασφαλείς κάτω από την ισχυρή του προστασία. Απλά πείτε νοερά, « Αρχάγγελε Μιχαήλ, παρακαλώ γίνε ο προστάτης άγγελος μου σε όλες τις κατευθύνσεις της ζωής. Ευχαριστώ» Και θα γίνει! Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι εκείνος που θα καλέσετε όταν θέλετε να βγάλετε την αρνητικότητα και το φόβο απο τη ζωή σας. Επίπεδα αρνητικότητας και περιορισμένων πεποιθήσεων μπορεί να εξουδετερωθούν και να απελευθερωθούν ενεργητικά όταν λάβετε ένα αγγελικό καθαρισμό της ψυχής.

Κατάλαβες;
Τώρα εξηγούνται όλα....

Και να 'μαι ξανά.

Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πολύ ήθελα να το κατεβάσω το μπλογκ, αλλά αποφάσισα ότι δεν είναι η ώρα του ακόμα.
Με κούρασε, δεν μου έβγαινε, τρώει περισσότερο χρόνο και φαιά ουσία από όσο του αναλογεί και δρα σαν μερικό υποκατάστατο της πραγματικής ζωής.
Οχι ότι δεν το χρειάζομαι βέβαια - γι' αυτό το ξεκίνησα και για αυτό το συνεχίζω, αν και τις μέρες αυτές ξεκίνησα ένα άλλο, αλλά είμαι βαρύς και δεν τραβάει.
Ετσι έλεγα και για αυτό εδώ βέβαια, όταν έκλεινα το προηγούμενο, αλλά τότε ήταν αλλιώς. (όπως πάντοτε κάτι είναι αλλιώτικο από κάποτε.)

(Βγάζεις νόημα ελπίζω.)

Πολύ ωραία πέρασα στις γιορτές λοιπόν.
Γύρω μου είχε σχεδόν ένα μέτρο χιόνι (το πετυχες Αφηρημενοτάτη) και χιόνιζε κι από πάνω, έκανε απίστευτες μέρες, είχα κουβαλήσει όλα μου τα τρεξιματικά, τα ορειβατικά σύνεργα αλλά και τα ορειβατικά σκι, και σχεδίαζα από μέρες διαδρομές και διασχίσεις σε διάφορα βουνά της Ηπείρου.

Ο χοντρός με το μούσι όμως, γέλαγε με τα πλάνα μου, και μου χάρισε συνεχόμενους πυρετούς (38+), ρίγη, πονοκέφαλους και κομάρες που με κράτησαν ήρεμο σωματικά, αλλά του την έσκασα γιατί  πέρασα τόσο ωραία και χαλαρά που δεν μ' ένοιαξε καθόλου.

Για την ακρίβεια ήμουν καλά μόνο τη μέρα που έφευγα από Αθήνα για πάνω. Ακόμα και στην επιστροφή - πέντε μέρες μετά - ήμουν με δέκατα.

Του την έσκασα όμως του χοντρού!
Και τραγούδια (οι άλλοι), και όργανα, και ταβέρνες σε κάτι χωριά στου διαόλου, και τρίωρο μεταμεσονύκτιο οδήγημα σε χιόνι υπό χιονόπτωση με πυρετό ("μια χαρά είμαι - δεν εχω πυρετό, θα το πάρω εγώ") γιατί οι άλλοι ήταν τύφλα, αγριογούρουνα, πάπιες, φάτσες, γέλια, κόσμος, μωρά, δώρα, κουβέντες, φίλοι, καταλαβαίνεις, ε;

Τα ρόδια σπάσανε, οι ευχές δρομολογήθηκαν προς υλοποίηση, ο Αη Βασίλης μου πήρΑ ένα μεταχειρισμένο βιβλίο για τρέξιμο (0,5$ το βιβλίο και 15€ τα μεταφορικά από αμερική) και πέρασαν 15 μέρες για να ξανατρέξω, που το κατάφερα μόλις προχτές.
Αρχισε πάλι λοιπόν η παραγωγή ενδορφινών και χαμογελάω κρυφά στο κρύο.
Αρχίζω επίσης συστηματικότερη προετοιμασία για μία σειρά αγώνων ορεινού τρεξίματος, με τον πρώτο σε ένα μήνα περίπου. Γιούργια.

Αρχισα ήδη να ετοιμάζω το δεύτερο μου photobook με φωτογραφίες που τράβηξα το 2011, με καλύτερη αισθητική αυτή τη φορά, παρά το γεγονός ότι είχα πλέον μια απλή μηχανούλα μετά την κλοπή της α700.

Greek Sights & Sites by Chocorello | Make Your Own Book

Δοκιμάζω επίσης slideshows με μερικές πανοραμικές φωτογραφίες μου, οι οποίες μου αρέσουν περισσότερο από ότι το αποτέλεσμα, αλλά είμαι ακόμα μόλις στην πρώτη δοκιμή.
Γνώμαι δεκταί.



Υποθέτω ότι σε full screen θα το ευχαριστηθείς περισσότερο.

Στη δουλειά ήρεμα, ειδήσεις δεν παρακολουθώ πλην μίας φοράς που είδα ένα τέταρτο μόνο και ανέβασα πίεση, σφυγμούς, ζάχαρο, ουρικό, χοληστερίνη, ιλαρά και μου πήρε σαράντα λεπτά τρέξιμο για να συνέλθω κάπως.

Αυτά για την ώρα και καλή δύναμη σε όλους.

Ανήμερα της μέρας της αγάπης.

Για χρόνια (πολλά περισσότερα από 30 ) νόμιζα ότι "ανήμερα" σημαίνει "την προηγούμενη".
"Γι αυτό αργούσαν όλοι!" λέει...

Ανήμερα των Χριστουγέννων λοιπόν (σήμερα ντε!), έβαλα το κόκκινο σκουφί μου και τα τρεξιματικά μου και ξαμολύθηκα στον Υμηττό, ωσάν άλλος Αη Βασίλης, fit μεν, πάταξον δε, για κοπάνημα στη κλασσική διαδρομή Παπάγου, Μονή Καισαριανής, γύρω γύρω, χωματόδρομοι και μονοπάτια.

Λίγοι και καλοί περιπατητές, κρυαδάκι, παγωμένος αέρας και τα έφτυσα big time. Περισσότερο από όσο περίμενα.

Επιστροφή, καυτό μπάνιο και μπωτέ γιατί ακολούθούσε οικογενειακή φιέστα. Βέβαια!

Μετά τα βαλς και αφού οι μπατλερς μας έφεραν ροδόνερο για να πλυθούμε, σερβιρίστηκε το γεμιστό κοτόπουλο με τα σηκωτάκια του και τις πατατούλες του, αλλά και η σουπίτσα του στην αρχή και ξαναφόρτισα ενέργεια.

Στο τέλος, αφού παίξαμε πιάνο και άρπα τραγουδώντας Μαρία Κάλλας και Καρούζο, αλλά και μερικές εστουδιαντίνες της Ιωνίας για να τιμήσουμε τις ρίζες της Δυναστείας μας, μερικά ροξ με βιενέζικο καφέ* ολοκλήρωσαν τη γιορτή.

Κονόμησα και ένα Αλεξανδρινό (κάθε χρόνο μου φέρνουν ένα) για το οποίο μόλις έμαθα ότι είναι Μεξικάνικο φυτό και ότι το έθιμο του στολισμού των Χριστουγέννων με αυτό, είναι Αμερικάνικο. (Οπως και η γαλοπούλα και ο Αη Βασίλης. Το δέντρο είναι από την Αλσατία μη φοβάσαι.)

Αυτά.

Κατά τα άλλα, έχω βαρεθεί να παίρνω και να δίνω ευχές σήμερα: γυφτάκια στα φανάρια, ποδηλάτες, περιπατητές, θείτσες, κύριοι, με κλαριά, με μπατόν, με iphone, με σκυλιά, χαμός! Δεν θα το συνέχιζα, αλλά μια που είναι ημέρα της αγάπης σήμερα (δεν είναι;), εύχομαι ολόψυχα και από τα βάθη της καρδιάς μου στους από πάνω ενοίκους, να πάνε να γαμηθούνε όλοι μαζί, παρέα με ότι κοπανάνε από το πρωί και μου έχουν σπάσει τα νεύρα.
Εναλλακτικά, εύχομαι ο κομήτης του 2012 να πέσει πάνω τους, αλλά εγώ να λείπω.


* Φρεσκοκομμένος καφές φίλτρου από ένα φίλιο καφεκοπτείο στην Ευριππίδου, του οποίου του χαρμάνι ονομάζεται έτσι.

Ο στολισμός.

"Κρεμάω τα μπαλάκια μου σήμερα. Ελάτε!"

Κάτι τέτοιο έγραψα στο SMS και -παραδόξως- μαζεύτηκαν οι γνωστοί - και άγνωστοι - άγνωστοι σπίτι μου για τον εορταστικό στολισμό του Τσοκορελέικου.

Πέρσι δεν στόλισα, γιατί λανθασμένα προτίμησα να γλεντήσω τη μιζέρια ενός χωρισμού, οπότε μου το χρώσταγα.

Τα μπαλάκια

Γέμισε ο τόπος γιρλάντες και άλλα τζαμποστολίδια, 4-5 αγιοβασίληδες, κόψαμε από το τράβηγμα τα καλώδια από ένα σετ λαμπάκια (αυτά που δεν ξεμπλέκουν με τίποτα) και αναγκαστικά - αλλά και ευτυχώς - πήγαν για ανακύκλωση, οι άλλες δυο σειρές όμως παίζουν μια χαρά.
Δέντρο δεν βάζω γιατί δεν χωράμε, προτιμώ να τα επισκέπτομαι στο βουνό.

Ξεσκίστηκα (όχι πολύ) να σερβίρω μεζέδες και τσίπουρα - ούτε καφενείο να είχα - ξέχασα τα φυρίκια όμως.
Ο μόνος που δεν έφαγε τίποτα ήταν η 10χρονη Σ. η οποία όμως συνομώτησε με τον Λεμονοστίφτη και μου κρύψανε τα μπαλάκια μου.

Επειδή όμως με τον Λεμ. από μικροί κρύβαμε τα καλλυντικά της αδερφής του Π. σε διάφορα μέρη, ήξερα που να βρω τα περισσότερα απο τα μπαλάκια μου: πάνω στην κουρτίνα του μπάνιου (τρελή ισορροπία μιλάμε), μέσα σε κουτί από αλοιφή, στις τσέπες του μπουρνουζιού, στο ντουλαπάκι του μπάνιου, αλλά περίμενα να βρω και μέσα στο πλυντήριο και στην κατάψυξη, που δεν βρήκα...

Ελειπαν τρία μπαλάκια όμως τα οποία τα βρήκα με καθυστέρηση: ένα μέσα στο κωλόχαρτο (καλό!), ένα στο τσεπάκι της πυτζάμας κι ένα μέσα στο ένα γάντι της μηχανής και το κυνήγαγα στην πυλωτή πρωινιάτικα.

Αξιοι!!!

Ομορφη βραδιά, υπό το φως κεριών και λαμπιονιών, ήχους μπαλαντών και κουβεντών περί ανέμων και υδατών.

Σειρά τώρα, έχουν οι χριστουγενιάτικες κάρτες όπως πέρσι.

Κανονικές όμορφες χάρτινες χριστουγεννιάτικες κάρτες, σταλμένες με το ταχυδρομείο που πλέον μόνο λογαριασμούς φέρνει.
Αν τις αγοράσεις/φτιάξεις/στείλεις μέσα στην άλλη εβδομάδα θα τις παραλάβουν όλοι έγκαιρα και όχι στα Φώτα.

Αντε να σε δω...


Σαν πρώτη ευχή για φέτος, σου μεταφέρω έναν τοίχο από το Κουκάκι.

Πολύ κοντά στο "Παγκάκι", που παίρνω τον καφέ μου όσο διαρκούν τα σεμινάρια, έναν πολύ ενδιαφέροντα χώρο.