Ενα μήνα μετά.

Πάντα ήθελα να γράψω μερικά πράματα για τη δουλειά μου.
Οχι μόνο για το τι κάνω, αλλά και για τη δουλειά στις εταιρίες γενικότερα - αφού από αυτό ξέρω.
Πάντα ήθελα να τα χώσω, να ξεσπάσω, να ξεφτιλίσω κόσμο, να μεταφέρω εμπειρίες προς αποφυγή, να μοιραστώ τα λάθη μου, τα λάθη τους, να ξεράσω ότι καταπίνω τόσα χρόνια.

Γιατί έχοντας φάει βιονικό αγγούρι κι έχοντας ανδρωθεί σε εταιρικά περιβάλλοντα, θα μπορούσα νομίζω να γράψω άφθονους τόμους με ιστορίες, όλες απίστευτες πολιτιστικές κληρονομιές προς αποφυγή που θα μπορούσαν να μπουν και στον Βόγιατζερ να τις μελετάνε οι εξωγήινοι και να τις μοιράζουν σε όλο το σύμπαν προς γνώση και συμμόρφωση.

Τίποτα το πρωτότυπο βέβαια για την Ελλάδα μας - και το εννοώ.
Ολοι έχουμε τέτοιες εμπειρίες -δυστυχώς- από τις μεγαλύτερες μέχρι τις μικρότερες εταιρίες και σε όλες τις θέσεις. Ισως δεν φταίνε οι εμπειρίες βέβαια, αλλά εμείς που τις φτιάχνουμε.

Ετσι κι εγώ, σε μια μικρή εταιρία που στην αρχή αποτελούνταν από 6-7 άτομα, μετά γίναμε 20, 25, 45, 80 άτομα, βρέθηκε δεύτερος όροφος, 90 άτομα, 100, νέο κτίριο, 200, νέες δουλειές, εξωτερικά, 300, πίεση, 400, ξενύχτια, 500, ζάλες, 16ωρα, 600, κι άλλο κτίριο, 700, σενάρια, τσακωμοί, 800, ξύλο, 900, 1000, σκοτωμοί, 1500, έχθρες, 2000, κλίκες, 2500 και βάλε άτομα έφτασε το προσωπικό στο τέλος, χωρίς τα υποκαταστήματα που προστέθηκαν στην πορεία στο εξωτερικό.

Τρομερότατο επαγγελματικό ενδιαφέρον και προσωπική και εταιρική εξέλιξη, αλλά με απίστευτο προσωπικό κόστος και μεγάλη ψυχολογική κούραση. Πιο μεγάλη από όσο φαντάζεσαι κι από όση φανταζόμουν ποτέ, όχι μόνο ότι υπάρχει αλλά και ότι θα μπορούσα να αντέξω.
Νέα όρια κάθε λίγο και λιγάκι, νέα ρεκόρ αντοχών, νέα κατορθώματα ορατά και μη.
Και δεν εννοώ ότι άντεξα. Συνεχή κλαταρίσματα, ψυχικά και σωματικά, μηδενικός χρόνος για ανασύνταξη και επαναπροσδιορισμό θέσης, δουλειά, δουλειά, δουλειά, νεύρα, πίεση, όλα ασταμάτητα, αποκοπή από φίλους, οι σχέσεις -όλες οι σχέσεις- ξέφτιζαν κι έμπαιναν στο περιθώριο, τα πάντα υπο τη σκιά της δουλειάς και ελάχιστα υπό τη σκέπη της.

Με μία λέξη: 

Εταιρία.

Πρόσφατα, τα 2500 άτομα μειώθηκαν ξανά στα 2000, 'περίεργοι καιροί', στα 1500, 'θα δούμε', στα 1000, το ένα κτίριο εγκαταλείφθηκε, 'κρίση' και πλέον δεν ξέρω που θα πάει γιατί δεν θα είμαι εκεί.

Αυτή τη φορά το είχα καταλάβει από νωρίς το πρωί.
Και ήμουν βέβαιος.
Διαίσθηση; Μάλλον.

"Τσοκορέλε κάτσε..." και κλείνει τη γυάλινη πόρτα πίσω μου, 
"...σήμερα είμαι στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να αποχωριστώ έναν πολύτιμο συνεργάτη."
"Εγώ, ε;"
"Ναι." λέει βουρκωμένος.
"Ελα να το κάνουμε εύκολο - επαγγελματίες είμαστε." απάντησα.

Οκτώβρης 1996 με Οκτώβρη 2012

16 χρόνια στην Εταιρία.

Εδώ κι ένα μήνα λοιπόν, με παρατηρώ με τρομερή περιέργεια.

Να δω τι νιώθω, αν θα κλατάρω, αν θα ξεσπάσω, αν θα χαρώ, αν θα τρομοκρατηθώ...

Κατ' αρχάς με το που γύρισα σπιτι με τις σακούλες με τα προσωπικά μου αντικείμενα -όπως τα 'βλεπα στις ταινίες- οι τέσσερις τοίχοι μου φάνηκε ότι δεν θα βοηθούσαν σε τίποτα και βγήκα για τρέξιμο στο βουνό.

Ενας πόντος!

Βέβαια, ακόμα δεν καταλάβαινα τι γινόταν, ήμουν σαφώς σαστισμένος και μόλις ανέβαζα σφυγμούς, οι σκέψεις, το -όπως και να το κάνεις- σοκ και οι υπόκωφοι λυγμοί, έκλειναν την τραχεία κόβοντας μου την ανάσα και αναγκάζοντας με να περπατώ που και που για να αναπνέω. Οριακά έβγαλα 5 χιλιόμετρα, δεν το μετάνοιωσα όμως, είχε και ωραία μέρα θυμάμαι.

Μετά ντουσάκι, ξύρισμα, μπωτέ και ακολούθησαν οι ανακοινώσεις στην οικογένεια όπου εισέπραξα την μεγαλύτερη δυνατή στήριξη.
Την επόμενη μέρα τράπεζες, οαεδ και στήσιμο του άμεσου πλάνου. Για αρχή μείωση εξόδων, δηλαδή μετακόμιση σε φθηνότερο σπίτι και όσο μπορώ ψυχική ξεκουραση.
Δυο μέρες μετά, αφού ζυμώθηκε το γεγονός στο μυαλό μου, ανακοινώθηκε και στους φίλους καθώς πλέον ήμουν ψύχραιμος.

Μάλιστα έκανα σε όλους την ίδια εισαγωγή:
"Τύπωσα νέες business cards, να σας δώσω μία."
και τους έδινα την κάρτα του οαεδ!
Αυτοί έμεναν κάγκελο, εγώ γέλαγα, έσπαγε έτσι ο πάγος, συνέχιζα να γελάω με τις φάτσες τους, ηρεμούσαν που με έβλεπαν να γελάω κι έτσι ηρεμούσα κι εγώ από μέσα μου.

Πάντως, κι άλλος πόντος!

Πολύ δύσκολο και ευχαριστώ για τη στήριξη και Φίλους και Οικογένεια.

Στη συνέχει και για λίγες μέρες ένιωθα σα να με χώρισε ξινή γκόμενα.
Λίγο ελευθερία, λίγο στεναχώρια, λίγο χαρά, λίγο απελπισία, λίγο ανάταση, πολλές οι εναλλαγές συναισθημάτων, πολλές και δυνατές.
Σκαμπανεβάσματα.

Ευτυχώς -είδες; ουδέν κακό αμιγές καλού, τελικά- από χωρισμούς είμαι πλούσιος εμπειριών, κι αυτό με βοήθησε λιγάκι να οργανωθώ. Δεν ξέρω πως ακούγεται αλλά πράγματι βοήθησε. Μάλλον λειτουργεί ο ίδιος μηχανισμός.

Στο μήνα που πέρασε από τότε, φρέσκαρα το βιογραφικό μου, προσπάθησα -και προσπαθώ- να αδειάσω το μυαλό μου, να καταλάβω τα όρια του -επί δεκαέξι χρόνια- ιδρυματισμού, να αναγνωρίσω τα συμπτώματα και να τα ξεπεράσω.
Γιόρτασα, δεξιώθηκα (πως με βλέπεις;) κόσμο, έψαξα επίμονα για νέο σπίτι σε νέα περιοχή (ακόμα όμως δεν βρήκα - θα γίνει ειδικό ποστ αφιερωμα σε αυτό.), έχασα τις μέρες, μείωσα έξοδα (δηλαδή τις βενζίνες, γιατί δεν ξοδεύω και πουθενά αλλού), ξέχασα τις αυπνίες μου (με λίγες εξαιρέσεις), εξαφανίστηκε μια αλλεργία στα μάτια, έτρεξα πολύ - ανέβασα επιδόσεις, η σκέψη μου δεν πισωγύρισε στο γραφείο παρά μόνο για 5' σε ένα όνειρο* κι ακόμα ξεθάβω από το νου μου κι από σημειώσεις που κράταγα, πράματα που πάντα ήθελα να κάνω και ποτέ δεν είχα το κουράγιο ή το χρόνο ή τη διάθεση.
Σεμινάρια, σενάρια, δουλειές, πειραματα, μαγειρέματα, περπατήματα, εκδρομές, λίστα ολόκληρη που θα μπορούσε -και θα ήθελα- να γεμίσει την υπόλοιπη ζωή μου.
Και μερικές ακόμα ίσως.

Οτι σχέδια έτρεχαν συνεχίζουν να τρέχουν βάσει προγράμματος και το σημαντικότερο όλων:
επιτέλους θα έχω αρκετό χρόνο να μαγειρέψω για τους φίλους ένα χοιρινό μπούτι στο φούρνο, με πατάτες και μανιτάρια, και μερικά μπουκάλια μοσχόμαυρο να συνοδεύουν ιστορίες για σχέδια και πλάνα.

Κάτι ξεχωριστό που συνέβη ήταν ένα μήνυμα στο fb την πρώτη κι όλας μέρα, από μια παλιά φίλη χωρίς να ξέρει τίποτα:
"Τσοκορέλε, στο γράφω και επισήμως: Διάλεξε 40-50 φωτό απο τα ταξίδια και τις περιπέτειες κι έλα να μας τις δείξεις στους Παξούς. Το καλοκαίρι ή όποτε μπορείς να φύγεις από Αθήνα. Το τηλέφωνο μου δεν έχει αλλάξει. μπλα μπλα μπλα. Πάρε με να τα πούμε σύντομα"

Εκτός από το κοπλιμέντο για τις φωτογραφίες μου, εισέπραξα και μια γερή υπενθύμιση - αυτοεπίπληξη για όλες τις φορές που δεν είχα το χρόνο ή/και το κουράγιο να δείξω επισήμως φωτογραφίες μου σε αγνώστους ή να 'θυσιάσω' λίγο χρόνο, κάνοντας δικά μου ουσιώδη πράματα.

*Το όνειρο:
Είχα επιστρέψει -λέει- στο γραφείο σαν επισκέπτης και τριγύρναγα από γραφείο σε γραφείο, μην κάνοντας κάτι συγκεκριμένο, κωλοβαρώντας, πασπατεύοντας τα χαρτιά, θωπεύοντας κάνα πληκτρολόγιο, έτσι για να νιώθω εταιρικός. Μ' έβλεπαν οι πρώην συνάδελφοι και μ' άφηναν -πρέπει να με θεωρούσαν και λίγο γραφικό- μέχρι που με πετυχαίνει ο Δνων Σύμβουλος, με παίρνει παράμερα και μου λέει ευγενικά, γλυκά και χαμηλόφωνα -σχεδόν ψιθυριστά για να μην ακουν οι άλλοι: 
"Τσοκορέλε, δεν ανήκεις πια εδώ. Μην παιδεύεσαι. Μην σπαταλάς το χρόνο σου εδώ. Φύγε. Συνέχισε."

Πετάχτηκα, γιατί το ήξερα ήδη - δεν χρειαζόνταν να το ακούσω από κανέναν. Το σχεδίαζα χρόνια τώρα και συνέβη την καταλληλότερη στιγμή. Γιατί τον έβαλε ο σκηνοθέτης να μου το πει αυτός; Κάτι σημαίνουν τα όνειρα - κάτι θα σημαίνει κι αυτό... Η τελευταία εντολή κι έτσι;
Το σκέφτηκα λίγο και κατέληξα στο ότι αφού δεν καταλάβαινα τις αποφάσεις του(ς) στον ξύπνιο μου, πόσο μάλλον στον ύπνο μου, οπότε κι έληξε το συμβάν.

Η τελευταία μέρα στο γραφείο, ήταν συλλεκτική εμπειρία:
Επί κάνα τρίωρο χαιρετούσα συναδέλφους, θα έπρεπε να είχα κάμερα μαζί να δεις αντιδράσεις. Αλλος έκανε πάρτυ που έφευγα, αλλουνού του κόπηκαν τα πόδια, άλλος έκλαιγε σχεδόν που έπαθα τέτοια συμφορά (ουουουιιιιιιιιι κακό που μ' ήβρε) άλλος δεν καταλάβαινε καν, άλλος είχε βλέμμα λες και τους είπα "έχω δύο ώρες ζωής ακόμα", άλλος ανησυχούσε και ξεφυσούσε, "καλή τύχη" άκουγα, "καλή τύχη σε εσάς ρε" τους έλεγα "Εμένα καλή συνέχεια να μου λέτε.", "πόσο πολύ στεναχωρήθηκα", "άντε ρε μαλάκα δεν το πιστεύω - φευγεις εσύ;",  "χαλαρό σε βλέπω Τσοκορέλε", "δε μου φαίνεσαι και πολύ συντετριμένος..."κι έτσι ήταν.

Παραδόξως όμως, άντεξα τις χαιρετούρες, γυρνώντας από γραφείο σε γραφείο ως τέρας ψυχραιμίας. Πετούσα από πάνω μου -αόρατος ως συνήθως- και με καμάρωνα.
Τα χρειάστηκα μόνο όταν μαζεύτηκε γύρω μου όρθιο όλο σχεδόν το ΙΤ, δέκα - δεκαπέντε άτομα, οι άμεσοι συνάδελφοι μου κι η ομάδα μου κι εγώ στη μέση.
Αρκετά με το freak show σκέφτηκα βουρκωμένος - χαιρέτησα ξανά βιαστικά, πήρα τα πράγματα μου κι έφυγα.
Καβάλησα το μηχανάκι, ρόλαρα χαλαρά και καθώς απομακρυνόμουν θυμάμαι να συνειδητοποιώ ότι δεν ένιωθα κάτι ξεχωριστό. Ούτε έκατσα να δω το κτίριο, ούτε κούνησα το κεφάλι μου σκεφτικός, ούτε τίποτα το κινηματογραφικό. Ούτε καν τσιγάρο.
Ηρεμος όπως άδειος.

Δεν έριξα ούτε μια γκαζιά.
Δεν άξιζε....

Στα καλύτερα όλων μας!

Στα τσακίδια.

To @ το θυμάσαι;
(Σου θυμίζω εδώ κι εδώ.)

Ε λοιπόν ξαναχτύπησε.
Οχι ότι τόσο καιρό ήταν άφαντος, αλλά αυτή τη φορά ήταν απίστευτος.

Ωρα οχτώ και βάλε, τελειώσαν οι δουλειές στο γραφείο, είχε σχολάσει ο κόσμος και είχε ησυχία, οπότε βρήκα ευκαιρία να κάνω κάτι πειράματα.
Ξέρεις, άσπρη ποδιά, προστατευτικά γυαλιά, μυριάδες δοκιμαστικοί σωλήνες με υγρά που αφρίζουν και βγάζουν καπνό, στεναχωρημένους πίθηκους μέσα σε κλουβιά γύρω μου και ένας ξεκοιλιασμένος βάτραχος πάνω στον χειρουργικό πάγκο συνδεδεμένος με όργανα παρακολούθησης..

Μπαίνει μέσα.
Τα χέρια πίσω από την πλάτη, αργό βήμα αργόσχολου.
Στήνεται επιδεικτικά μπροστά μου μειδιάζοντας, ισορροπώντας στις μύτες - σχεδόν στηρίζεται στο γραφείο μου.
Ακόμα κάνω ότι δεν τον βλέπω και πληκτρολογώ μανιωδώς μπούρδες (έτσι : σδφγσργκσδφγ σ σδ σδγ σ γσδγσδγ) γιατι έχω πολύ δουλειά και σήκω φύγε στην τελική βλαμένε - άμα σε γούσταρα θα γύριζα να σε κοιτάξω τουλάχιστον. Πρέπει να στο γράψω για να το καταλάβεις; Με χαλάς.

"Τι κάνεις;" μου λέει.
"Τι κάνουμε;" του λέω; "Ολα μια χαρά!"
"Ε πως μια χαρά; Αμα το καράβι πάει ολοταχώς για τα βράχια...."απαντά χαμογελαστός.

Αντε γαμήσου ρε μαλάκα - άντε γαμήσου. Απλά Αντε Και Γαμήσου.

Εφαρμόζω τεχνική Δαλάι Λάμα και έξι Jack Daniels, και απαντώ γλυκά και με ψυχραιμία, σαν σε μωρό που μόλις χέστηκε στην αγκαλιά μου:
"Οπου και να πάει το καράβι, εγώ προσωπικά ξέρω άριστο κολύμπι. Δεν έχω κανένα πρόβλημα." και το εννοώ.

Ψύχραιμος κι αυτός - με τεχνική 'λέω την ίδια μαλακία σε όλους και θα την ακούσεις κι εσύ' - απαντάει:

"Οσο καλό κολύμπι και να ξέρεις, αμα είναι ταραγμένη η θάλασσα...."

Εκεί θόλωσα - δεν θυμάμαι τι του είπα, νομίζω/ελπίζω κάποια ευγενική πίπα του στυλ "είμαι ο καλύτερος κολυμβητής που έχει υπάρξει" (ώπα ρε Βαϊσμίλερ) ή κάτι χειρότερο.
Πάντως έφυγε χαρωπός που γάμησε μία διάθεση ακόμα, ψάχνοντας το επόμενο του θύμα.

Ηταν η πολλοστή φορά που μου έλεγε την ατάκα με τα βράχια. Το υπόλοιπο με το κολύμπι το άκουγα σε παγκόσμια πρώτη εκτέλεση.
Ξέρω, είμαι αδικαιολόγητος που έπαθα μπρινιόκο με το που την ξανάκουσα, αντί να πέσω κάτω -επιδεικτικά- δακρυσμένος από τα γέλια και να φωνάζω "ακούστε τι είπε ο μαλάκας" δείχνοντας τον, αλλά είχαν σχολάσει κι οι υπόλοιποι, δεν θα είχε πλάκα, καταλαβαίνεις.
Δεν έχω φτάσει και σε τέτοιο επίπεδο ζεν.

Κοίτα να δεις: έχω καταφέρει έναν άθλο (για εμένα): να μην εκνευρίζομαι με τους μαλάκες στη δουλειά. Τελευταία λίγο το έχασα, και αυτός εδώ ήταν η σταγόνα.

Απίστευτος μαλάκας... επισκιάζει οποιαδήποτε ικανότητα του.
Τι ανθρωπάκι ρπμ, να τριγυρνάει και να σπέρνει πανικό, άγχος  και μιζέρια...
Μιλάμε για στέλεχος που κρίνει, εισηγείται απολύσεις, προσλήψεις, κλπ κλπ και αντί να στηρίζει τον κόσμο, τους μαυρίζει τις ψυχές.

Καταστροφολόγος, απομυζωτής ενέργειας, φορέας μιζέριας - Θεέ μου ευχαριστώ για την επίδειξη τάπερ - τώρα ξέρω τι να μην κάνω στη ζωή μου.

Είμαι πλέον σίγουρος - και θα το εφαρμόσω στο μέλλον - ότι  αν του έκοβα τη φόρα όταν έπρεπε, θα γλύτωνα κι αυτά και άλλα πολλά που δεν θα μάθεις.
Με μπινελίκια; Με σταράτη κουβέντα; Με ότι τρόπο θα καταλάβαινε...

Αυτό πάντως είχα αποφασίσει να κάνω όταν τον ξαναέβλεπα γιατι με το ζόρι ισορροπώ κι εγώ.
( ισορροπείς λες, ε; χμ...)
Δε βλεπεις τι μαλακίες γράφω εδώ μέσα και πόσα χιλιόμετρα τρέχω για να κρατιέμαι;
(  Κρατιέσαι, ε; )

Δεν πρόλαβα όμως - απολύθηκε.

Υ.Γ.(1) ελπίζω σήμερα να προλάβω να τρέξω γιατί πάλι 9μιση έφτασα σπίτι χτες.

To @ στο κάμπινγκ.

Το @ τριγυρνάει στα γραφεία, με βλαμένο ύφος (ως συνήθως), αργό βήμα (ως συνήθως) και επαναλαμβανόμενες τυπικές ερωτήσεις, δείγμα του ότι δεν καταγράφει ο εγκέφαλος τίποτα από τις τυπικές απαντήσεις. (ως συνήθως)
"Πότε θα πάρεις άδεια;"
"Τα 'χουμε ξαναπεί: όταν τελειώσει το πρόΝτζεκτ - τέλη Οκτωβρίου."

και ξανά στην επόμενη συνάντηση και ξανά, και ξανά...

Τις προάλλες τον είδα μπροστά από το ασανσέρ.
Μαρμαρωμένο.
Με μισή ντομάτα στο χέρι.
Να προσπαθεί να αποφασίσει αν θα πάει στον αριστερό διάδρομο ή στον δεξί.

Αυτόματα σχεδόν, η φαντασία μου επεξεργάστηκε την εικόνα, αντικατέστησε τους τοίχους με λιόδεντρα, το ασανσέρ με μινι μαρκετ, το παρκέ με χαλίκι, τα γραφεία με αντίσκηνα, τους ήχους του γραφείου με τζιτζίκια και τα ρούχα του με σετ βερμούδα, παντόφλα μπεζ, ξεχειλωμένη φανέλα μινέρβα με πασαλειμένα καρπούζια και μισό κωλόχαρτο στη τσέπη.

Μαλάκα μου, ναι! Αυτό είναι!
Ο τύπος ζει ένα κάμπινγκ!
Τριγυρνάει από αντίσκηνο σε αντίσκηνο και πιάνει φορτικές κουβέντες.
Διασκεδάζει να κλωτσάει τα σχοινάκια των αντίσκηνων και κοιτάει κρυφά -νομίζει- μέσα στις σίτες.
Που και που, πάει στο μινι μαρκετ παίρνει καμιά φέτα καρπούζι, κάθεται στο σβέρκο κανενός κακομοίρη, του κάνει μια πατητή κι όταν βγει στην επιφάνεια τον περιμένει να τον φτύσει με νερό στα μούτρα.
Εχει γεμίσει τον τόπο καρπουζόφλουδες και κατά συνέπεια σφίγκες και παίζει σκυλάδικα στο αμάξι του γιατί νομίζει ότι προσφέρει ψυχαγωγία.

Μια φωνή από κάποιο γραφείο - πιο δυνατή από τα τζιτζίκια της φαντασίας μου - διέλυσε ένα - ένα τα πίξελς του σκηνικού κι έστριψα γρήγορα για την τουαλέτα για να αποφύγω τη συνάντηση.

Αυτή η ιστορία δεν δραματοποιήθηκε ποτέ.

Μια άλλη όμως, έγραψε ιστορία.

Ο "αντικαπνιστής."

Υπάρχει ένα εξαιρετικά αργόσχολο @ στην εταιρία, που μάλιστα λιμνάζει στα υψηλότερα κλιμάκια.
Αυτό το @ λοιπόν, έχει γραμμένη στα @@ του τη νομοθεσία για απαγόρευση καπνίσματος μέσα στα γραφεία, καπνίζοντας ασταμάτητα στο γραφείο του.
Χαλάλι του όμως, αν έχει κλειστή την πόρτα.


Ταυτόχρονα, επιδίδεται σε αρχόσχολες βόλτες (αργό βήμα, στάσεις σε όποιον του απαντάει, κλπ) στα γραφεία με το αναμένο τσιγαράκι του, όχι μόνο καπνίζοντας αλλά και απορώντας που κανένας δεν έχει τασάκι.

Το @άκι λοιπόν τακτικά περνάει συχνά πυκνά και πάντα αργά και νωχελικά από τα γραφείο, (δεν έχει θεαθεί να πηγαίνει σε γυναίκες ποτέ - τυχαίο;) με το τσιγαράκι του κλασσικά.
Είχα ήδη νεύρα.

"Τι κάνουμε; Βόλτα;" του λέω.
Μπλοκάρει...
"Το τσιγαράκι" συνεχίζω, "μη το φέρνουμε εδώ μέσα. Κάναμε αμάν να κόψουμε το κάπνισμα"

Στα @, στους μαλάκες, αλλά και γενικώς σε όσους αποζητούν τον σεβασμό χωρίς να έχουν καταφέρει να τον δικαιούνται, δεν μιλάω ποτέ στον πληθυντικό. Δεν λέω π.χ. τι κάνετε, αλλά τι κάνουμε; Αντί καλημέρα σας λέω σκέτο καλημέρα, πώς είμαστε, να ρωτήσω κάτι, κλπ. Στα δε έγγραφα, τους προσφωνώ απλά "συνάδελφους" και όχι με τον τίτλο τους, δε πα' να 'ναι κι ο πρόεδρος ο ίδιος.
Αλλωστε και στον Θεό τον ίδιο, μιλάμε στον ενικό, σωστά;

Κάτι μου είπε τότε και βγαίνοντας από την πόρτα συμπληρώνει: "Εγινες και αντικαπνιστής τώρα; "
Μείνανε όλοι με ανοιχτό το στόμα.
"Δεν το λέω μόνο για μένα" του απάντησα, "και για αυτούς που καπνίζουν το λέω".
Το @ έφυγε χωρίς σχόλιο.

Κατάλαβες το παλιο@;
Αντε και αγνοεί το νόμο, που έτσι και τον ξαναδούν θα κάνουν καταγγελία.
Αντε και καπνίζει στα ξένα γραφεία, που το έχουν κόψει και δεν γουστάρουν ούτε τη φάτσα του όχι μόνο τα τσιγάρα του.
Αλλά να προσβάλει και τους υπόλοιπους δεκάδες καπνιστές καπνίζοντας επιδεικτικά στα γραφεία τους τη στιγμή που ο ίδιος συμμετέχει στην διοίκηση που επιβάλλει με τόνους ταμπέλες  την απαγόρευση του καπνίσματος;

Σχολιάστηκε με τους συναδέλφους (7-8 άτομα) και φυσικά συμφωνήσαμε στο πόσο @ είναι, αλλά επιβεβαιώσαμε ότι αυτή η χώρα δεν θα σωθεί ποτέ αν δεν εκλείψουν ολα αυτά τα @.
Ούτε και η εταιρία επίσης.

Με τόσους μαλάκες γύρω μου θα αρχίσω το σπάρταθλο μαλλον...

Το meeting room...

... είναι το χειρότερο μέρος της εταιρίας και με έχει ταλαιπωρήσει πολύ τα τελευταία χρόνια.

Το καλύτερο κόλπο που έχω ανακαλύψει είναι το τρέξιμο.
Αυτά που διαβάζετε για τις ενδορφίνες και την άσκηση είναι αλήθεια.

Το αμέσως καλύτερο κόλπο, είναι να κάνεις το μαλάκα και να το διασκεδάζεις όσο μπορείς και αν μπορείς.

Αλλο δεν βρήκα.
Βρήκα όμως την όρεξη να συγκεντρώσω τους βασικούς τύπους των υπόπτων που λιμνάζουν εκεί μέσα.


Ο αρχηγός
Αυτός ο τύπος έχει στήσει το meeting. Εχει στείλει τις προσκλήσεις, έχει κανονίσει αίθουσα, καφέ και κουλουράκια, έχει μοιράσει ότι έντυπα χρειάζονται οι συμμετέχοντες και έχει καβατζώσει όλα τα σχετικά mail τα οποία έχει τυπωμένα μαζί του, μη τυχόν και χρειαστούν. Απαντάει το τηλέφωνο της αίθουσας και έχει βάλει το κινητό του στο αθόρυβο. Δεν γνωρίζει απαραίτητα τι κάνει.

Ο ακροατής
Αυτός είναι κανονικός καλεσμένος. Εχει καταλάβει κεντρικό σημείο, γέρνει μπροστά και κοιτάει με προσήλωση τον εκάστοτε ομιλητή. Συγκρατεί τα πάντα αλλά δεν αποδεικνύεται η αποτελεσματικότητα της μεθόδου του, καθώς δεν του δίνεται ποτέ ο λόγος, ούτε έχει λόγο να τον ζητήσει. Πίνει καφέ και κουλουράκια κανονικά.

Ο άσχετος
Συνήθως αυτός αντικαθιστά κάποιον πιο μάγκα που την κοπάνησε. Δεν έχει ιδέα τι θα ειπωθεί, τι θα ερωτηθεί και τι ώρα θα ξεμπερδέψει. Δεν γνωρίζει το αντικείμενο και συνήθως είναι από λάθος τμήμα ή/και λάθος θέση.
Κρατάει σημειώσεις χωρίς να καταλαβαίνει τι σημειώνει, πίνει καφέ αλλά δεν φτάνει τα κουλουράκια και ντρέπεται να τα ζητήσει.

Η γλάστρα
Χαμογελαστός φλώρος, ατσαλάκωτος, φοράει ενεργειακό βραχιόλι, ναζιάρης με όλους, μέσα στα αστειάκια και τα σάλια. Κάτι ξέρει συνήθως για το θέμα, αλλά δεν είναι ποτέ αυτός που αποφασίζει, ούτε που επηρρεάζει. Παρ' όλα αυτά, έχει άποψη και την λέει αλλά τον σταματάς εύκολα. Παίζει με το i-phone συνεχώς, κοκκινίζει όταν χασμουριέται από μέσα του και ζητάει πάντα εσπρέσσο.

Το θύμα
Αυτός ο κακομοίρης, είτε είναι νέος και δικαιούται τρέξιμο, είτε είναι εκ γενετής αυτοτρεχούμενος. Σε κάθε περίπτωση είναι αυτός που: θα φωνάξει την καθαρίστρια, θα ανάψει τον προτζέκτορα, θα φέρει μαρκαδόρους, θα κουβαλήσει καρέκλες ή απλά θα του φορτώσουν όλη τη δουλειά στο τέλος. Καφέ δεν θα προλάβει να πάρει. Ενα κουλουράκι μόνο.

O touch and go 
Μπαίνει με φασαρία, πειράζει τις γκόμενες, βάζει καφέ, μιλάει επι δέκα λεπτά στο κινητό μέχρι που ξαφνικά φεύγει μιλώντας "για να μην ενοχλεί". Δεν τον ξαναείδε ποτέ κανείς...

Ο μπάσταρδος
Αυτός ο τύπος βαριέται γιατί ξέρει τα πάντα. Το μόνο που δεν ξέρει είναι γιατί είναι εκεί μέσα. Ξέρει που θα καταλήξει το meeting, ποιός θα πει τι και πότε θα γίνει τι επίσης. Δεν πίνει, δεν τρώει, δεν μιλάει γιατί είναι ρομποτ και ζωγραφίζει συνεχώς για τα νεύρα. Φεύγει πρώτος, μπαίνει τελευταίος.

Ο ευθυνόφοβος
Θα πάει πρώτος στο meeting και θα φύγει τελευταίος μη τυχόν χάσει κάνα σχόλιο ή του φορτώσουν τίποτα ερήμην. Τα ζητάει όλα εγγράφως και απαντάει μόνο εγγράφως επίσης. Ηχογραφεί κρυφά με το κινητό του τα πάντα. Θα δεις ότι δεν το αγγίζει για να μην γράφει τα "χρατς χρουτς".

Ο αργόσχολος
Τον καταλαβαίνεις κυρίως από ένα πράμα: ενώ κοιτάει τον ομιλητή, ακόμα κι όταν πάρει τον λόγο άλλος, αυτός έχει σκαλώσει και εξακολουθεί να κοιτάει τον ίδιο άνθρωπο. Δεν τον παρεξηγείς ποτέ, γιατί τον καταλαβαίνεις αμέσως. Γεμίζει ψίχουλα το γραφείο τα οποία μαζεύει πιέζοντας τα με το δάχτυλο ένα ένα, προτείνει χρώματα μαρκαδόρων για τον πίνακα και σου δείχνει άσχετες φωτογραφίες στο κινητό του.

Καλή σταδιοδρομία βρε!

'Οταν - Τότε

Οταν οι δεκατρείς ώρες γραφείου σου φαίνονται δύο, όταν μπαίνεις μητινγκ ρουμ στις δέκα και βγαίνεις στις έξι, όταν αρχίζουν να τρίζουν καρέκλες, να κυλάνε κεφάλια, να γλύφουν οι γλώσσες, οταν οι εφιάλτες έχουν θέμα την ανασφάλεια, όταν τα μαχαίρια είναι συχνότερα από τα βλέμματα που ανταλλάσεις, όταν τα μπαλάκια έχουν καλύψει ακόμα και το έδαφος, όταν τα μαιλ έρχονται πιο γρήγορα από όσο μπορείς να τα διαβάσεις στα πεταχτά, όταν δεν προλαβαίνεις να βάλεις καφέ, όταν ξεχνάς τι ήθελες να πεις στον απέναντι σου, όταν βρίσκεσαι όρθιος με ένα άδειο ποτήρι στο χέρι και αναρωτιέσαι τι ήθελες, όταν δεν προλαβαίνεις να φας, όταν σε πονάει το στομάχι ενώ δεν σε έχει πονέσει ποτέ, όταν δεν έχεις καν κουράγιο για φίλους, σχέσεις, οικογένεια αλλά και για τον εαυτό σου τον ίδιο, όταν όλες οι κουβέντες με όλους καταλήγουν διαγωνισμός γκρίνιας και μιζέριας, όταν αυτό το πράμα δεν είναι η πρώτη φορά που σου συμβαίνει αλλα είναι η χειρότερη από όλες,

τότε αναγκαστικά ψάχνεις να μεταφερθείς κάπου που να υπάρχει μέρα και νύχτα, να υπάρχει μεσημέρι και δειλινό, να υπάρχει χρόνος να παρατηρείς τα σύννεφα, το πράσινο, τα μυρμήγκια, να χαιδέψεις ένα σκύλο, να φας ένα παγωτό στο περίπτερο, να πιεις ένα καφέ, να φας και να παρατηρείς τις γεύσεις, να αράξεις στο μπαλκόνι, να έχεις καθαρό μυαλό, να εκτιμήσεις έναν άνθρωπο, να πας μια βόλτα με τα πόδια και να παρατηρείς γύρω σου, να μοιραστείς μια αγκαλιά και ένα φιλί, να αγαπήσεις, να κοιμηθείς ήρεμος, να ξυπνήσεις ήρεμος και να παραμείνεις ήρεμος, να ακούσεις μουσική και να διαβάζεις στίχους, να καπνίζεις για τη γεύση και το άρωμα, να διαβάζεις ένα βιβλίο σε βάθος, να πας σε νέα μέρη, να γνωρίσεις ανθρώπους, να έχεις χώρο για νέα πράματα, να πιεις και να απολαύσεις μια κρύα μπύρα, να δεις μια ταινία και να την παρακολουθείς κι όλας, να έχεις μυαλό για σχέδια και κουράγιο να τα υλοποιείς μα πάνω από όλα: να είσαι άνθρωπος!

"Όταν είσαι λυπημένος, κοίταξε ξανά μέσα στην καρδιά σου και θα δεις ότι πραγματικά κλαις για εκείνο που υπήρξε η χαρά σου" - Χαλίλ Γκιμπράν

Εταιρική επεξήγησις.

Και μια που ξανάρχισε για τα καλά το κλίμα στα γραφεία, να κάτι που με έκανε και γέλασα..