Λόγω της ημέρας

...μια ανάρτηση από τα παλιά.

http://chocorello.blogspot.gr/2008/03/4-2007.html

Απλή ανάμνηση, ουχί αναπόληση.

Η βόλτα που δεν έγινε.

Δεν πήρα το μηχανάκι την Κυριακή.
Δεν ακολούθησα την παλιά εθνική.
Δεν βρέθηκα Πλαταιές - Καπαρέλι - Ξηρονομή - Δόμβραινα - Θίσβη - Ορμο Αγιου Ιωάννη - Πρόδρομο - Παραλία. Σαράντη - Πρόδρομο - Θίσβη - Αγία Αννα - Αρβανίτσα - Κυριάκι - Ελικώνας - Λειβαδιά - Αλίαρτο και πίσω.
Δεν ηρέμησα για λίγο στον Αγιο Ιωάννη, δεν χάζεψα τη θέα ανεβαίνοντας λυσασμένος τον Ελικώνα, δεν δροσίστηκα στην Αρβανίτσα ούτε στο κατέβασμα του βουνού, δεν χάθηκα -ξανά- μέσα στο Κυριάκι.
Δεν είχε -ξανά- πρόβλημα ο δείκτης της βενζίνης ούτε ο μερικός χιλιομετρητής, ούτε πιάστηκε το απροπόνητο σβέρκο μου.

Δεν άναψε ο κώλος μου από το μαγιό.

Λοιπόν, δεν έγινε τίποτε από όλα αυτά, γιατί δεν τράβηξα ούτε μια φωτό να τα θυμάμαι.
Κι ότι δεν θυμάμαι - δεν συνέβη.

Υ.Γ.
Μα ούτε μία φωτό ρε Τσοκορέλε;

Εεεε ναι , είχε και μια θολούρα η ατμόσφαιρα...

Ούτε μία; ΜΙΑ?!?!?!

:-\

Ούτε το κατέβασμα στον Αγιο Ιωάννη;
...
Ούτε τον κάμπο από ψηλά;
.....
Ούτε έστω το κανάλι του μόρνου;
.......
'Η τα δάση του Ελικώνα ή και το χωριό Ελικώνας;
...........
Τι να σου πω ρε Τσοκορέλε; Τι να σου πω....
.................
Τουλάχιστον το 'φχαριστήθηκες;
:-D

Καταπληκτική η Βοιωτία, ανεξερεύνητη και παρεξηγημένη.
Να και μια όμορφη βόλτα προ 4ετίας.
Μπάτζιο σε σκεφτόμουν σε κάθε γλίστρημα ρε!  :-p

Φωτό θα βρείς εδώ κι εδώ, της Philosopher's Joke.

"Μα ελάτε να σας μετρήσω."

Αφού της αρνήθηκα ευγενικά δύο φορές - αλλά μόνο για τους τύπους - υποχώρησα ιπποτικά και ανέβηκα ξυπόλητος στην υπερδιαστημική ζυγαριά της διαιτολόγου/διατροφολόγου που πέτυχα σε σπίτι φίλων και έτσι της έκανα τη χάρη και με μέτρησε:

Χαλάω εγώ χατήρι;

74,8 κιλά, εκ΄ των οποίων τα 9,7 λίπος δηλαδή 13%, το οποίο είναι καλό -λέει- αφού πρέπει να κυμαίνεται από 11% μέχρι 22%.

Αλλο:
Εχω να τρέξω σχεδόν ένα μήνα.
Επίσης τελικά δεν έχω χονδροπάθεια επιγονατίδας που μου είπε ο χονδρομαλάκας ο φυσιοθεραπευτής. Ετσι διέγνωσε ο ορθοπεδικός βλέποντας τις ακτινογραφίες και μου έγραψε φυσιοθεραπείες.

Με το μη τρέξιμο, λουφάρω ζέστη βέβαια και αυτό είναι φοβερή ευκαιρία αποκατάστασης, και υποθέτω και ελπίζω ότι λίγο οι φυσιοθεραπείες, λίγο τα μπάνια, λίγο καμιά άσκηση, λίγο περπάτημα, λίγο κάνα ψάρεμα (δεν μπορεί - κάπου θα βοηθάει) και λίγο η ξεκούραση, ο Σεπτέμβρης θα με βρει έτοιμο να ξανασακατέψω κάνα γόνατο πάλι.

Αυτή τη φορά με μέθοδο όμως, αν καταφέρω να με πείσω να κάνω συστηματικά ασκήσεις ενδυνάμωσης, δηλαδή γυμναστήριο που το μισώ περισσότερο κι απο το ΚΤΕΛ.

Αλλο:
Χάρηκα πολύ το μηχανάκι τις προάλες γιατί είχα καιρό να βγω εθνική.
Μπορεί να ήταν σώβρακο οι αναρτήσεις και η αλυσσίδα, μπορεί να μην είχα λάστιχα (τι άθλια είναι τα Dunlop Sportmax θεέ μου), μπορεί να είχε 38 βαθμούς, μπορεί να ίδρωνα με 150 με τζην και το μαγιώ από μέσα, αλλά είναι άλλο πράμα το μηχανάκι και ειδικά ένα τόσο καταπληκτικό μηχανάκι σαν το δικό μου - ευχαριστώ πολύ, τα παραλέτε, ω μα μην υπερβάλλετε, μα μόνο την αλήθεια λέγω, σας ορκίζομαι.
Πρέπει να του βάλω ξανά Metzeler (z7 ή z8 θα δούμε) και να σφίξω λίγο αναρτήσεις για να αντικαταστήσω το ΙΧ στα ταξίδια από Σεπτέμβρη.
Επίσης να κάνω κάτι στην μπαγκαζιέρα για να σταματήσει να κουδουνάει τόσο στις λακούβες.
Στο καπάκι το έδωσα για σέρβις κι αύριο θα είναι όλα του τα αλογάκια έτοιμα, ξεκούραστα, βουρτσισμένα, φρεσκαρισμένα και δεν ξέρω τι άλλο κάνουν στα άλογα.

Αλλο δεν έχει, μόνο πέντε φίλοι που διέσχισαν ένα κομμάτι της Αλάσκας πάνω στα ποδήλατα.
Κι όταν δεν πάτωναν, τα φόρτωναν σε βάρκες.

Bikerafting Alaska's Lost Coast: Yakutat to Glacier Bay. from LaceMine29.com on Vimeo.

Bikenet.gr

Έκλεισε αυτές τις μέρες το bikenet.gr το μεγαλύτερο (στα μάτια μου τουλάχιστον) μοτοσυκλετιστικό forum.

Οι λόγοι εξηγούνται εδώ (και με βρίσκουν σύμφωνο αν σημαίνει κάτι) αλλά δεν νομίζω να σε ενδιαφέρουν αν δεν άνηκες στην online (και offline) οικογένεια του.

Πάντως αν σε αφορά ο χώρος και δεν συμμετείχες στο Bikenet -τουλάχιστον όταν ήταν στις δόξες του- να ξέρεις ότι έχασες.
Πραγματικά...

Εν πάσει περιπτώσει, θέλω να ευχαριστήσω και από εδώ το Bikenet, για όλα τα χρόνια συντροφιάς, για τις βόλτες, τις φιλίες, τη γνώση, τα γέλια, τις λαχτάρες, τις στεναχώριες, για τα διαλείματα του γραφείου, για τις συμβουλές, για όλα.

Μια εικόνα λένε είναι χίλιες λέξεις, κι εγώ το ξέρω καλά.
Φαντάσου τώρα, όλες οι παρακάτω εικόνες, πόσες λέξεις φέρνουν στο νου από όλα αυτά τα χρόνια.

Ευχαριστώ και πάλι, ε;

 

 

Battle of the Ducks

Battle of the Ducks

Δικάβαλη κόντρα

Δικάβαλη κόντρα

Διαμαρτυρία στο Υπ. Συγκοινωνιών.

Διαμαρτυρία στο Μαλλιακό για το γνωστό τροχαίο

Παρουσίες "Πωλείται"

Σεμινάρια Ασφαλούς Οδήγησης !!!

50 years of kicks

Πενήντα χρόνια γούστα 

(ή και μανιβελιές)

Αντε και στα δικά μας.

By Motojournalism and Traction off-road E-rag. Motorcycle Documentary on riders Paul Rodden and Larry Murray two well heeled motorcyclists who just won't stop doing what they love. More info at motojournalism.com

On any Sunday - Απόλυτο ντοκυμαντέρ μοτοσυκλέτας.

                       ... is a 1971 American documentary feature about motorcycle sport, directed by Bruce Brown.
It was nominated for a 1972 Academy Award for Documentary Feature.
This documentary follows the lives of motorcycle racers and racing enthusiasts. Brown tried to show the unique talents needed for the different forms of racing. For instance, the motocross riders were typically free-spirited types, while desert racers were often loners. In Grand National racing, Brown showed the differing personalities, such as the business-like approach to racing displayed by Mert Lawwill versus the carefree approach that wild young rookie David Aldana became known for.
Steve McQueen is featured in the film, along with Mert Lawwill, Malcolm Smith and many other motorcycle racers from the late 1960s and early 1970s.

From a historical perspective, the motorcycles featured in the film include Triumph, Husqvarna, Harley Davidson, Honda, Yamaha, Suzuki, and other manufacturers that are still in business or gone by the wayside such as BSA and Bultaco.

(πηγή: wikipedia)

(posters)

Κάθε φορά που το ξαναβλέπω κολλάω και χαμογελάω στην εισαγωγή του επιλόγου, στο ένατο μέρος ακριβώς στο 4:40 όπου λέει (και δείχνει):


"There is something about going riding with your friends, a feeling of freedom a feeling of joy, that really can't be put into words. 
Can only be fully shared by someone who's done it."

Ε, το επόμενο και τελευταίο τρίλεπτο είναι όλος ο μοτοσυκλετισμός.

Το παραθέτω, σε εννέα μέρη όπως το βρήκα online, αν και αξίζει να το βρει κανείς για το αρχείο του.

Shinya Kimura (Chabott engineering)

Στον γλάρο, είχα προσπαθήσει - μέσα σ' όλα - να σου πω μερικά πράματα για τα μηχανάκια.
Το ίδιο προσπαθεί να κάνει ο Shinya Kimura, που όμως ζει από αυτά.

Επίσης έχει και blog.

Ονειρο #95569# - Αντίο καλοκαίρι.

Εγώ ήμουν με τη μηχανή αυτή τη φορά. (έτσι για αλλαγή).
Αυτή ήταν ένα ωραίο γκομενάκι, μίξη μίας από τη δουλειά και μίας άλλης - αν και κατά βάθος νομίζω ότι ήταν η άλλη.
Την ήξερα καιρό και κάπου έπρεπε να την πάω για κάποιο λόγο... δεν ξέρω γιατί.
Κάπου την περιμένανε.

Είμαστε λοιπόν στη μηχανή και ρολάρουμε χαλαροί, χωρίς κράνη, με πέδιλα - σορτσάκια, χαχαχα, λαλαλα, μπουτάκια, γκαζάκια, φρένα, κλίσεις στις στροφές, καμιά σουζίτσα για να σφίξει η αγκαλιά - τα γνωστά γκομενικά δηλαδή - άδειοι επαρχιακοί με τέλεια άσφαλτο και τέλειο χώμα για ντριφτ, λιβάδεια, χρώματα κι αρώματα, μια οδηγική καύλα σου λέω...

Βάλε και το γκομενάκι από πάνω, τώρα - τελειότητα.

Ξαφνικά εκεί που πάμε χαλαροί, μπαίνουμε σε χιόνια!

Χιόνι παντού. Πολύ χιόνι παντού!
Στο δρόμο 30-40 εκατοστά χιόνι (να βρίσκουν τα μασπιέ κάτω λέμε) και στα πλάγια τοίχοι χιονού από δύο έως τέσσερα μέτρα, έτσι όπως σχηματίζονται από τα εκχιονιστικά.
Παγωνιά! Να έχουμε ξυλιάσει με τα κοντομάνικα και τα πέδιλα, το γκομενάκι να πρέπει οπωσδήποτε να φτάσει εκεί που έπρεπε (και τώρα είμαι σίγουρος πλέον ότι ήταν η άλλη - όχι αυτή της δουλειάς)
Εγώ να έχω χεστεί γιατί τα Dunlop γλιστράνε σαν ξύλινα, αλλά στο όνειρο ήταν λες και φόραγα αλυσσίδες.

Ετσι καταλήξαμε να πηγαίνουμε σε μισό μέτρο χιόνι με 60-80χλμ και να πιτσιλάμε χιόνια σαν ταχύπλοο, παγωμένοι και ουρλιάζοντας σαν σε λούνα παρκ.
Ολα αυτά με πέδιλα και σορτς - εννοείται κι όλας!

Κάπου εδώ πρέπει να είχε παράσιτα γιατί έχασα τη ροή και ξαφνικά βρέθηκα με το γκομενάκι, σε ένα σπίτι να προσπαθούμε να ζεσταθούμε με παραδοσιακούς τρόπους και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία.

Μερικά παράσιτα αργότερα, ξύπνησα ιδρωμένος.

Τα μωρά των αποπάνω κλαίγαν στο μπαλκόνι σπάζοντας πράματα, αλβανικές κραυγές ακούγονταν από το ίδιο μπαλκόνι, η βέσπα του απέναντι πάλι δεν έπαιρνε μπρος, το κοπρόσκυλο γαύγιζε αέναα και αβασάνιστα, και εγώ είχα αργήσει για το γραφείο.
Ξανά.

Τώρα είμαι βέβαιος ότι το καλοκαίρι έφυγε -επιτέλους- από μέσα μου...

Γλαρος Ιωνάθαν - Μέρος 4

...συνέχεια.

(βάλε πρώτα μουσική - το ξέρεις πια.)


Και όντως ήρθε η ώρα.
Σε μία νυχτερινή μου επιστροφή στην Αθήνα που ήταν "χειμώνας βαρύς, κρύο πολύ κι εκείνο το βράδυ το φεγγάρι δε βγήκε, τα σύννεφα χαμηλώσανε και η βρόχα έπεφτε, στρέιτ θρου", δεν είχε κίνηση, ήμουν ξεκούραστος, χαλαρός και με μυαλό που ήθελε να ακούσει (και κυρίως να δει) ξανά τον Ιωνάθαν να πετάει σβουρίζοντας και να μου προκαλεί σκέψεις και χαμόγελο.

Θυμήθηκα άλλη μία φορά τον Διονύση, έκανα το κάθισμα ένα κλικ πιο πίσω, τακτοποίησα καφέ, νερά, μπισκότα και χαμήλωσα λίγο ταχύτητα για να έχω την προσοχή μου στο audio book που ξεκίνησε με εικόνες.

Ηταν πρωί κι ο καινούργιος ήλιος λαμπύριζε χρυσαφένιος πάνω στους κυματισμούς μιας ήρεμης θάλασσας.

Ενα μίλι από την ακτή, μια ψαρόβαρκα έπαιζε με το νερό και το σύνθημα να μαζευτεί το σμηνος για πρόγευμα πέρασε σαν αστραπή στον αέρα, και τότε ένα σύννεφο από χίλιους γλάρους ήρθε να παλέψει πονηρά για να εξασφαλίσει κάποια κομμάτια τροφής.

Αρχιζε μια καινούργια μέρα γεμάτη δουλειά. Πολύ πιο πέρα όμως, ολομόναχος, πετώντας μακριά απ΄τη βάρκα  και την ακτή, ο Ιωνάθαν Λίβινγκστον Γλάρος συνέχιζε τις ασκήσεις του. 


Από ύψος εκατό πόδια, ψηλά στον ουρανό, χαμήλωσε τα παλαμωτά του πόδια, σήκωσε το ράμφος του και πάσχισε να επιβάλει στα φτερά του μία οδυνηρή δύσκολη στριφτή καμπύλη.

Ο Διονύσης είχε ένα Suzuki GSXR1300 Hayabusa για το οποίο αρκεί να πω ότι είναι το γρηγορότερο μηχανάκι παραγωγής (που πουλιέται στα καταστήματα δηλαδή), με τελική ταχύτητα που φτάνει τα 310χλμ των ώρα (ναι τριακόσια δέκα) χωρίς πείραγμα.
Οταν ήπιαμε την πρώτη μας μπύρα μαζί κάπου στον Πειραιά, μόλις είχε επιστρέψει απο μία βόλτα στην Ελβετία και τον άκουγα να εξιστορεί μετρημένα το ταξίδι του.
Στις ερωτήσεις μου για οδική συμπεριφορά της μηχανής, στριψίματα, πλαγιάσματα, ξυσίματα, γλυστρίματα, κλπ, δεν μπόρεσα να μην παρατηρήσω ότι μου απαντούσε σαν να μην τα είχε δοκιμάσει ποτέ.
Και όντως έτσι ήταν.

Εντελώς κουλός και παντελώς αδιάφορος να νιώσει την αδρεναλίνη του στριψίματος. Το ομολογούσε και γέλαγε χύνοντας τη μπύρα του.
Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να πηγαίνει όσο πιο γρήγορα μπορεί ευθεία, σκυμένος πίσω από τη ζελατίνα.. αλλο είδος οδήγησης, χωρίς τεχνική και με μπόλικη αδρεναλίνη επίσης.

Οταν πέρασε τις τέσσερις χιλιάδες πόδια, είχε φτάσει την οριακή ταχύτητα, ο αέρας ήταν ένα στέρεο φράγμα ήχου  απέναντι στο οποίο δεν μπορούσε να κινηθεί πιο γρήγορα. 
Πετούσε τώρα ίσια κάτω, με ταχύτητα διακόσιαδεκατέσσερα μίλια την ώρα. 


Ξεροκατάπιε, γιατί ήξερε πως αν τα φτερά του άνοιγαν σ΄ αυτή την ταχύτητα, θα γινόταν ένα εκατομμύριο κομματάκια γλάρου. 

Τα 300 χλμ/ώρα είναι πάρα πολλά και δεν τα είχε πιάσει ποτέ.


Η ταχύτητα όμως ήταν δύναμη και η ταχύτητα ήταν χαρά και η ταχύτητα ήταν απόλυτη ομορφιά.


Κινείσαι με τόση ταχύτητα που αρχικά είναι αδύνατον να υπολογίσεις πότε να φρενάρεις, πόσο να φρενάρεις, πότε να στρίψεις και γενικώς τίποτε άλλο από το να έχεις τέρμα το γκάζι, που κι αυτό όμως το φοβάσαι γλυκά.
Εχεις γίνει ένα σώμα με τη μηχανή και σφίγγεσαι πάνω της από ένστικτο για να μειώσεις τον όγκο σου, καλυμμένος από τη ζελατίνα.

Θ' αρχίσεις να πλησιάζεις το παράδεισο Ιωνάθαν, τη στιγμή που θα πλησιάσεις την τέλεια ταχύτητα. 


Κι αυτό δεν σημαίνει να πετάς χίλια μίλια την ώρα ή ένα εκατομμύριο, ή να πετάς με την ταχύτητα του φωτός. 
Γιατί ο κάθε αριθμός είναι ένα όριο και η τελειότητα δεν έχει όρια. 
Η τέλεια ταχύτητα γιέ μου είναι το να βρίσκεσαι εκεί.


Αυτό ήταν!

Εκανα δεξιά και έσβησα τα φώτα. Δεν πέρναγε ψυχή.

Ανοιξα τα παράθυρα και ένιωσα άσχημα που δεν κάπνίζα πια. Ενα τσιγάρο θα ήταν πολύ κινηματογραφικό εκείνη τη στιγμή.
6-7 χρόνια μετά την πρώτη ανάγνωση του Γλάρου Ιωνάθαν Λίβινγκστον, κατάλαβα επιτέλους τι σήμαινε για τον Διονύση και τι εννούσε η αδερφή του στην κηδεία.

Ούτε ελευθερία, ούτε ανεξαρτησία ούτε τίποτα.
Σήμαινε απλά ότι η ταχύτητα ήταν δύναμη, χαρά και απόλυτη ομορφιά. 
Τέλος.



Ωστε λοιπόν, αυτός είναι ο παράδεισος, σκέφτηκε και χαμογέλασε με τον εαυτό του. Δεν ήταν βέβαια πολύ ευλαβικό το να μελετάς τον παράδεισο την ώρα ακριβώς που πετάς για να τον φτάσεις.

Καθώς ερχόταν από τη Γη, πάνω απ' τα σύννεφα και σε στενό σχηματισμό με τους δύο λαμπερούς γλάρους , είδε πως και το δικό του σώμα γινόταν φωτερό όπως το δικό τους. Είναι αλήθεια πως βρισκόταν εκεί ο ίδιος νέος Ιωνάθαν Γλάρος, αυτός που είχε πάντα ζήσει πίσω απ τα χρυσαφένια μάτια του, η εξωτερική του όψη όμως είχε αλλάξει.


Το ένιωθε σα σωμα γλάρου, αλλά πετούσε κι όλας πολύ καλύτερα απ όσο είχε ποτέ πετάξει το παλιό του σώμα. Για φαντάσου, σκέφτηκε, με τη μισή προσπάθεια θα πετύχω διπλάσια ταχύτητα, θα διπλασιάσω την επίδοση της καλύτερης μου μέρας στη γη.


Πετώντας διακόσια πενήντα μίλια την ώρα, ένιωσε πως πλησίαζε τη μέγιστη ταχύτητα πτήσης σε σταθερό ύψος. Στα διακόσια εβδομήντα τρία, νόμισε πως πετούσε όσο πιο γρήγορα  μπορούσε κι ένιωσε μια ελαφριά απογοήτευση. Υπήρχε κάποιο όριο στο τι μπορούσε το καινούργιο σώμα, και μολονότι ήταν πολύ ανώτερο απ την παλιά του επίδοση πτήσης σταθερού ύψους, ήταν και πάλι ένα όριο που θα χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια για να το ξεπεράσει. 

Στον παράδεισο, σκέφτηκε, δεν έπρεπε να υπάρχουν όρια.

Πως μπορώ να σου εξηγήσω ή να σου μεταφέρω την ταχύτητα μέσα από τις λέξεις άραγε;
Ολα μέσα σου γαληνεύουν, ηρεμούν, βρίσκεις την τέλεια θέση και μένεις εκεί, γνωρίζοντας πάντα ότι το πρώτο πετραδάκι ή η παραμικρή βλάβη θα σε στείλει στον αγύριστο ακαριαία.
Κι όμως συνηθίζεις τόσο εύκολα και γρήγορα, που εύχεσαι να είχες άλλες δύο ταχύτητες να γεμίσεις.
Τα σημεία αναφοράς βρίσκονται πλέον στον ορίζοντα και η κίνηση σου στην άσφαλτο είναι μία διαρκής χορογραφία, με το μυαλό σου να τρέχει πολλές κινήσεις μπροστά.
Κάτι σαν το σκάκι ίσως, μόνο που δεν έχεις καθόλου χρόνο για σκέψη.

I've got to ride. Ride like the wind to be free again.

Στο slide αυτό, ο Ιωνάθαν παίζει με τον ήλιο στο Σίγρι, πολύ πριν γνωρίσω αυτόν, τον Διονύση και τις μηχανές.

Γλαρος Ιωνάθαν - Μέρος 3

...συνέχεια.

Εψαχνα λοιπόν τρόπο να θεραπευτώ, όταν θυμήθηκα κάτι από τα ταξίδια με τους γονείς όταν ήμουν πέντε - δέκα χρονών: Τα ραδιοφωνικά θεατρικά που ακούγαμε στο αυτοκίνητο!!!

"Ωωω Κλάρενς, μα που είναι αυτός ο μπατλερ επιτέλους; Ανάγωγοι χωριάτες! Οι καλεσμένοι φτάνουν και δεν υπάρχει κανείς να πάρει τα παλτά τους... Τι ντροπή Θεέ μου!"

Δεν θυμάμαι πολλά από τότε, πέρα από τη ζέστη του καλοριφέρ στο πίσω κάθισμα και τη νοητή γραμμή ανάμεσα σε εμένα και τον αδερφό μου που οριοθετούσε τις επικράτειες μας στο πίσω κάθισμα.
Κάθε παραβίαση της ισοδυναμούσε με αγκωνιά, σφαλιάρα, τσακωμό και τιμωρία, με αυτή τη σειρά.

Είχε έρθει η ώρα λοιπόν, να κατεβάσω και να ακούσω κλασσικά έργα που δεν είχα την ευκαιρία ούτε να τα διαβάσω αλλά ούτε και να τα δω μέχρι στιγμής.

Η πρώτη απόπειρα ήταν στα αγγλικά ελλείψει ελληνικού ρεπερτορίου. Απέτυχε παταγωδώς καθώς ήθελε μεγάλη συγκέντρωση, η οποία με 120, νύχτα με βροχή προσπερνώντας διπλές νταλίκες και κουρασμένος, συνήθως δεν υπάρχει.

 
Κατέληξα λοιπόν να ακούω μόνο κάτι απίστευτες μαλακίες τύπου αυτοβελτίωσης και βελτίωσης σχέσεων και "τι θέλουν οι γυναίκες", κλπ κλπ, ένα cd εκ των οποίων έδωσα σε μία έκπληκτη διοδιού στη γέφυρα, γιατί δεν άντεχα ούτε καν να το έχω μέσα στο αμάξι. Τα υπόλοιπα διώχνουν τις καρακάξες παραπλεύρως του δρόμου.
Πάει κι αυτό...

Ευτυχώς το ιντερνετς είναι πελώριο και βρήκα σύντομα μία πλούσια συλλογή από θεατρικά στα Ελληνικά με άπειρες επιλογές. (δες εδώ κι εδώ αλλά θα βρεις κι άλλα πολλά πλέον, τόσα πολλά που θα μπλέξεις - πίστεψε με!)

Ξεχώρισα Χόρν, Τσιφόρο, Ορσον Ουέλς, Τενεσί Γουλιαμς και μερικά ακόμα.
Μέσα σε όλα πέτυχα με απίστευτη χαρά, τον Γλάρο Ιωνάθαν Λιβινγκστον, ο οποίος πήρε την θέση του στο τσαντάκι του αυτοκινήτου με τα cd, και περίμενε υπομονετικά την κατάλληλη ευκαιρία.

Ειδικά τον Γλάρο, θα τον άκουγα μόνο με τις κατάλληλες προϋποθέσεις.

συνεχίζεται :