Lemon Curd

Βλέποντας ότι το ποστ για την λεμονόπιτα είναι το πιο δημοφιλές ποστ όλων των εποχών, τσοντάρω ακόμα κάτι αντίστοιχο.

αυτό:

Το Lemon curd είναι αγγλικό προιόν, (δεν είναι μαρμελάδα, δεν είναι ζελέ) και περιέχει χυμό λεμονιου, ξύσμα, βούτηρο, ζάχαρη και κρόκους αυγών.

Μπορείς να το φτιάξεις και μόνος σου εύκολα.

Θα δοκιμάσω αφού ξαναρχίσω το τρέξιμο, για να μην μου μείνουν οι θερμίδες απόθεμα.

Μέχρι τότε τσιμπολογάω με μέτρο το αποπάνω ανάμεσα σε μπισκότα παπαδοπούλου.

Πάντως στο site του παρασκευαστή, έχει και εξωτικές συνταγές για εξερευνητικούς ουρανίσκους.

Το βρήκα στον Βασιλόπουλο της Καλλιθέας.

Σοκόλαση Κουμκουάτ

Δεν ξέρω αν το σκιαγραφικό της αξονικής είχε μέσα κρυπτονίτη, αλλά από το πρωί δεν είχα ησυχία.
Κρίμα που δεν μπορώ να τρέξω - θα είχα σπάσει όλα τα ρεκόρ.

Πέρασαν δύο μήνες ακριβώς, από τότε που τα κουκουάτ μπήκαν στο τσίπουρο και τη ζάχαρη.

Αν προσέξεις έγιναν πειράματα και με την αναλογία ζάχαρης.

 Βγήκαν, στραγγίχτηκαν ευλαβικά, μετά φίλτραρα το λικέρ σε τουλπάνι και μπήκε σε μπουκάλια.
Από ένα κιλό κουμκουάτ βγήκαν περί τα 2μιση λίτρα λικέρ.

Η ποιότητα σταθερά υψηλή - και τολμώ να πω ότι αφού ήταν η δεύτερη επιτυχημένη μου φορά, είμαι σε καλο δρόμο.

Ολα καλά, υπήρχαν όμως και βιομηχανικά απόβλητα: τα κουμκουάτ!
Οπότε κάτι ήθελα/έπρεπε να κάνω τα μουλιασμένα επί δύο μήνες και κομμένα στη μέση κουμκουάτ.
Κρίμα είναι να τους κλέβεις το άρωμα τους και μετά να τα πετάς.

Ιδέα: 

Nα τα Σοκολατέψω!

Τα άπλωσα στο ταψί και το έβαλα στον αέρα στους 100 για μισή ώρα, να στεγνώσουν λίγο.

Μετά τα σκούπισα σε πετσέτα που δεν μαδάει για να πάρει τα πολλά σιρόπια και τα έβαλα στο ψυγείο να παγώσουν.

Πήρα τέσσερις μπάρες κουβερτούρα (για κάποιον μαγικό λόγο χρειάζονταν ακριβώς τέσσερις - εχω τη θεία φώτιση σε κάτι τέτοια, αλλά δυστυχώς όχι σε άλλα πιο πρακτικά) τις έλιωσα σε χαμηλή φωτιά, με 25 γρ βούτυρο γάλακτος μια χούφτα χοντρό αλάτι, μπόλικο φρεσκοτριμένο πιπέρι και δύο βανίλιες.

Μόλις η σοκόλαση έγινε ομοιογενής, την κρύωσα σε μπεν μαρί για να μην καίει και την έλουσα πάνω στα παγωμένα κουμκουάτ μέσα στο ταψί, ανακατεύοντας απαλά μέχρι να καλυφθούν όλα, χωρίς όμως να τα πατηκώνω.

 

Μετά τα έπιασα δύο δύο ή όσα και όπως μπορούσα, τα άπλωσα σε λαδόκολες και μετά μπήκαν στο ψυγείο.

Ως συνήθως, δεν διάβασα κάποια συνταγή αλλά έκανα ότι μου κατέβαινε.

Η σοκολάτα - πορτοκάλι είναι καταπληκτικός συνδιασμός (μόνο έναν ξέρω που δεν του αρέσει) και ειδικά τα απόβλητα του λικέρ με το τσιπουράκι τους έτσι και φας καμιά δεκαριά υποθέτω θα την ακούσεις και λίγο, χωρίς να χρεωθείς την βαριά γεύση του κονιάκ που βάζουν οι ανταγωνιστές στα δικά τους σοκολατάκια.

Τέλος, μου βάζω μηδέν στην αισθητική.
Το οπτικό αποτέλεσμα είναι σαν μαγειρική προνήπιου.

Θέλει πειράματα (ή οδηγίες) για να βρεις τρόπο να κουμαντάρεις τα σιροποσοκολατοπασαλειμένα φρουτάκια. Η έμπνευση να είναι κρύα τα φρουτάκια μου φάνηκε σωστή, αλλά ίσως τελικά να μην έπρεπε να κρυώσω τη σοκολάτα και να τα βουτάω μέσα σαν φοντί.
Ισως και όχι...

Ιδέες δεκτές, δοκιμές του χρόνου τέτοια μέρα με το επόμενο λικέρ.

Τώρα δοκιμάζω αν λιώνουν σε θερμοκρασία δωματίου, για να δω αν ήθελε λιγότερο βούτηρο ή όχι.

Σε θερμοκρασία στόματος πάντως, λιώνουν περίφημα!!!

 Τι; δεν είναι σοκολατένια τα τούβλα;

κρίμα....

Μους Σοκολάτα Μπανάνα

Τώρα την πάτησες - στο υπόσχομαι.

Πάρε τις πιο αρωματικές μπανάνες που μπορείς να βρεις.

(π.χ. τις Κρητικές)

Αστες και λίγο να ωριμάσουν.

Tip: Οι μπανάνες για να μην μαυρίζουν θέλουν σκοτάδι όχι ψυγείο. 

Βάλτες απλά σε χαρτοσακούλα και θα σου κρατήσουν δυο εβδομάδες.

Καθάρισε δύο και κόψτες σε φέτες μισού εκατοστού.

Βάλε τις φέτες στην κατάψυξη για μία ώρα τουλάχιστον.

Μετά βάλε τις παγωμένες φέτες στο blender.

Βάλε μαζί μια γερή κουταλιά κακάο σκόνη.

Βάλε απο πάνω και μία κουταλιά ζάχαρη άχνη.

(αν δεν έχεις άχνη, χτύπα πριν τις μπανάνες λίγη ζάχαρη)

Τώρα χτύπα τα όλα μαζί - θα καταλάβεις πόσο.

και απόλαυσε...

Παίξε με τις ποσότητες ζάχαρης και κακάο.

Ρίξε και λίγο (πολύ λίγο) μαύρο ρούμι αν νομίζεις.

Τώρα, αν βρεις αρωματικές φράουλες

ξέρεις τι να κάνεις...

 Υ.Γ. προφανώς και παχαίνει.

Τι εστί Φιρίκι; ΠΟΠ!

Σύμφωνα με την Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τις 29 Απριλίου, τα μήλα της εν λόγω ποικιλίας, που παράγονται σε αυστηρά οριοθετημένη περιοχή του Πηλίου, θα είναι Π.Ο.Π. 

πηγή

Αυτό είναι πολύ σημαντικό, να προσθέτουμε δηλαδή στη μικρή λίστα με ελληνικά Προιόντα Πιστοποιημένης προέλευσης, συνεχώς νέα προιόντα.

Η λίστα μας περιλαμβάνει μερικά ελαιόλαδα, μερικές ελιές, κουμκουάτ, ακτινίδια, φυστίκια, τυριά, κατίκια, γαλοτύρια, κίτρινα, μελιτζάνες, μήλα, φασόλια, φάβες, παξιμάδια, αυγοτάραχο, μέλια, κατσικάκια και αρνάκια, μαστίχα, σαφράν, αυτά!

Ειδικά τώρα που πρέπει να ενισχυθει η οικονομία μας πάσει θυσία με κάθε τρόπο. (έχει νόημα η διόρθωση, θέλει περισσότερο τρόπο, παρά κόπο.)

Οταν λοιπόν παίρνεις Πυρίκι Φηλίου, θα το ξέρεις στο εφεξής και είναι θέμα επιλογής όσο και τιμής.

Δεν είχα διαβάσει τα απο πάνω όμως, καθώς δεν έχω τελειοποιήσει την μηχανή του χρόνου, και πήρα τυχαία ελληνικά φυρίκια (και όχι Χιλής όπως τα μισά ζαρζαβατικά των σουπερμάρκετ - σοβαρά τώρα, αυτή η μαλακία με τα εισαγώμενα φρούτα πρέπει να έρθει σε ένα τέλος κάποτε, του οποίου την αρχή θα κάνει ο καταναλωτής, δηλαδή εγώ. )

Τα πήρα τα φιρίκια λοιπόν για γλυκοοοοο.
Ναι. Και έκανα μερικά βάζα για να βγάλω τη χρονιά.

Καθάρισμα και παρκάρισμα σε νερό με ένα λεμόνι στιμένο μέσα για να μην μαυρίσουν, μέχρι

 να μπουν στις κατσαρόλες με όση ζάχαρη πρέπει και όσο νερό πρέπει,

 να βράσουν όσο πρέπει και όπως πρέπει για να δέσει και το σιρόπι όπως πρέπει, υπό το άγρυπνο βλέμμα του φύλακα - πόντικα,

και μετά να κονσερβοποιηθούν όπως πρέπει, για να κρατήσουν όσο καιρό πρέπει και να τα ευχαριστιέσαι με γιαουρτάκι και να κεράσεις και καναν άνθρωπο άμα θες να είσαι καθώς πρέπει.

(γουστάρεις χρυσάνθεμο;)

και την επόμενη φορά, Π.Ο.Π.

 Edit:

Μουσική δε βάλαμε - πάρε κομματάρα 13 λεπτά, βάλτο δυνατά κι άστο να παίζει.

Kumquat - Ο τρύγος

Ο Ν. τρύγησε την κουμκουατιά του και μου παρέδωσε 492 γραμμάρια του Χρυσού Πορτοκαλιού, όπως μεταφράζεται στα ελληνικά το κινέζικο-καντονέζικο όνομα του.


Το Wikipedia λέει:
Etymology

Kumquat fruit cross-section

The English name "kumquat" derives from the Cantonese word gam1 gwat1 (given in Jyutping romanization; Chinese: 金橘; pinyin: jīnjú; literally "golden orange"). Cantonese speakers more often write the word today as 柑橘, also pronounced gam1 gwat1 (gān jú in Mandarin, literally "little tangerine orange").
Names in other Asian languages include:

• Japanese: kinkan (金柑)
• Korean: geumgyul (금귤, 金橘)
• Hokkien: gīm-gam (traditional Chinese: 金柑)
• Mandarin: jīnjú (金橘)
• Nepali: muntala
• Thai: somchíd (ส้มจี๊ด)
• Vietnamese: at least three dialect terms are used. In southern Vietnam the fruit is generally known as tắc, in central Vietnam as kim quất, and in northern Vietnam as quất (for Round Kumquat) (not be confused with the bird named "quốc" or "cuốc") and quất ngọt (for Oval Kumquat).

Οσο εσύ φαντάζεσαι πως ακούγεται η προφορά του στα Καντονέζικα, βάλε και μουσικούλα.



Αστο να παίζει και προχωράμε σε γλυκό κουταλιού κουμκουάτ.

Η συνταγή είναι το απαύγασμα του φιλτραρίσματος διαφόρων συνταγών, από Μαμαλάκη και Βέφα, μέχρι κάποιων εΝγκλέζων μπλόΝγκερς που τα έκαναν μοχίτο!
Στόχος, πάντα η απλότητα - ευχαριστώ.

Πρώτες ύλες:
Μισό κιλό κουμκουάτ.
Ενα κιλό ζάχαρη.
Μισό κιλό νερό.
Μισό λεμόνι.


Τα καλύπτεις με νερό για κάνα 8ωρο.
Αλλάζεις νερό και τα ξαναφήνεις άλλο τόσο.
Αλλάζεις νερό και τα βράζεις για 30'.
Ξαναλλάζεις και ξαναβράζεις άλλα 30' και τέλος.


Τώρα, τα βάζεις στην κατσαρόλα με το μισό κιλό νερό και το κιλό ζάχαρη.
Τα αφήνεις να βράσουν σε πολύ χαμηλή φωτιά για 30'
Τα αφήνεις να κρυώσουν καλά. (θα πάρει ώρες - κοιμήσου καλύτερα και άστο για αύριο)
Ξαναβράζεις για 10' σε πολύ χαμηλή φωτιά.
Αν έδεσε το σιρόπι τέλειωσες. Βάλτα σε βάζο και πέσε για ύπνο.
Αν δεν έδεσε ακόμα, βγάλε τα κουμκουάτ στην άκρη και ρίξε μια βράση στο σιρόπι μέχρι να δέσει.
Αν προσπαθείς να δέσεις το σιρόπι κομπο, διάβασε εδώ κάπου πως το τέλος, πως το δένουν το γλυκό.

Στο ζύγι

Πρώτο βράσιμο

Τελευταίο βράσιμο

3 μικρά + 1 με σκέτο σιρόπι

Με παγωτό καϊμάκι φαντάζομαι...

Λυπάμαι μόνο που κώλωσα και δεν δοκίμασα αυτήν εδώ την συνταγή για πικάντικα κουμκουάτ.

Γλυκό Λεμόνι

Ο Κ. με προμήθευσε καταπληκτικά λεμόνια, από το εξοχικό του. Μάλιστα τα έκοψα ένα ένα από τη λεμονιά του.



Μου το είχε πει: "Θα δεις, αυτά τα λεμόνια έχουν πολύ ζουμί."
Οταν χρειάστηκα λίγο για τη ρεβυθάδα, ήταν αρκετό να στίψω το ένα τρίτο ενός λεμονιού για να βγάλω όσο χυμό βγάζει ένα ολόκληρο λεμόνι από το σουπερμαρκετ.
Για να μην πω για τη γεύση...

 
 Για να μην καταντήσω αηδία και επαναλαμβάνομαι, εφάρμοσα την συνταγή της μαρμελάδας πορτοκάλι που έχουμε ξαναπεί. (Chocorellopolitan, σελίδα 21)

Εγινε πολύ ωραία, ευχαριστώ πολύ - κοπιάστε, έκαψα κι ένα δάχτυλο.

ΟΜΩΣ: επειδή είναι κρίμα τόσο τρέξιμο στα βουνά να το ισοφαρίζω με τζάμπα θερμιδοζάχαρες, είπα να ανοίξω τα βάζα και να τη μετατρέψω σε τσάτνεϊ, με τα πιπέρια του και τα τσίλι του, να το βάζω στα κρεατάκια μου, να μου τα νοστιμίζει και να τα στολίζει.

Βοήθεια μας. (Εχω ξαναπετάξει φαγητό άλλωστε, αν και θα μπορούσα να τα αφήσω διακριτικά κοντά στα συσσίτια του Δήμου Αθηναίων)


Υστερόγραφο:
Το βασικό (?!?!) αυτού του ποστ είναι ότι ο αρχαιολογικός χώρος της Βραυρώνας (που σε πάω τώρα...) παραμένει κλειστός επ' αόριστον, γιατί (όπως μου είπε ένας τοπικός παράγοντας που είχε σκαρφαλώσει στα σύρματα σαν κι εμένα) έληξαν οι συμβάσεις των συμβασιούχων - εννοείται - φυλάκων και δεν έχουμε φύλακα. Λογικό.

Δες πόσο ωραία είναι...

Και λέω εγώ τώρα: Πάρτε ρε κάναν άνεργο αρχαιολόγο να ανοίξει το μαγαζί μπας και 'ρθει κανας άνθρωπος και μας αφήσει συνάλλαγμα. Διπλα στο αεροδρόμιο είναι. Και το μισθό του θα βγάλετε και τα έξοδα και τη συντήρηση του χώρου,σου ρε

Δε λέω τίποτα, βαρέθηκα πια αυτή τη κατάσταση. Κάντε ότι θέλετε, πουλήστε τα, χτίστε τα, κάφτε τα, θάψτε τα, βάψτε τα.

Σας το λέω, μια μέρα θα κάνω unsubscribe.

Γενέθλια

Μάζωξη στο σπίτι.
2,7 τετραγωνικά μέτρα ανά άτομο.
Φίλοι αγαπημένοι, άπαντες και μερικές απώλειες απο μακρυά, που δεν τα κατάφεραν.

Η εύκολη λύση για να "ταίσεις" καμιά 20αριά άτομα είναι οι πίτσες. Σίγουρο αλλά όχι του γούστου μου.
Η δύσκολη είναι το μαγείρεμα, ειδικά αν γίνει από ένα άτομο, οπότε επέλεξα την ενδιάμεση λύση των μεζέδων.
Μάλιστα των εύκολων μεζέδων που θα ξεμπέρδευα μέσα σε κάνα τρίωρο μαζί με το γλυκό.

Δυο τρεις επισκέψεις σε μεγάλο σουπερμαρκετ για brainstorming και κατέληξα σε tapas με πίττες τορτίλιας και ελληνικότερα μεζεδάκια σε φέτες μπακέτας.
Για γλυκό τούρτα brownies που είναι τρελλή σιγουράντζα.

Οπότε:
Εψησα ένα μεγάλο κοτόπουλο ρολό και το ψιλοκοψα σαν κιμά, για να γεμίσω 16 τορτίγιες, αφού τις άλοιφα (εδώ βοήθησε ο Ν. που ήρθε πρώτος - ας πρόσεχε) είτε
με καπνιστή μελιτσανοσαλάτα (αγοραστή, θα σας πω άλλη φορά για σπιτική),
είτε με λεμονάτη μαγιονέζα (επίσης αγοραστή)
είτε τέλος με μουστάρδα πικάντικη.


Η γέμιση είχε επίσης τριμμένο τυρί, ψιλές λωρίδες πιπεριάς φλωρίνης και ψιλοκομμένο μαϊντανό.
Μετά τύλιγμα και κόψιμο.

3 μπακέτες έγιναν φέτες είτε στρογγυλές, είτε πιο μακρυές ανάλογα με το μεζέ.
Εκεί μπήκαν:
Γαύρος παστός με ντοματίνα μαραμένα στο φούρνο και μαϊντανό.
Primula (σωληνάριο) αυγά ψαριών.
Παστό χοιρινό του παππού με μια κάπαρη και ντοματίνι.
Ζαμπόν ωμοπλάτη με εκείνη την ωραία μουστάρδα.

Τούρτα δεν αγόρασα, αλλά έφτιαξα δύο brownies που σερβιρίστηκαν με παγωτό.
Το ένα περίμενε σε κομμάτια και το άλλο άκοπο σε σχήμα τουρτας σήκωσε το βάρος των κεριών.
(σε αυτό μάλιστα αντί για 100 γρ καρύδι, έβαλα 50 καρύδι και 50 καρύδΑ, αλλά παραήταν διακρική η γεύση της. δοκιμάστε με 100 καρύδΑ.)
Bonus Tip: βάλτε λαδόκολλα στο πάτο και τα πλαινά του ταψιού.


Επίσης τελειώσαν τα ουίσκι, έφυγε ενάμιση λίτρο τσίπουρο, κρασί δεν άγγιξε κανείς (και είχα ωραίο ροζέ και λευκό Νεμέας), πολλές μπύρες βέβαια και κάτι κοκακόλες.


Τι μου έφεραν οι φίλοι:
The 100 best tapas. Esperanza Luca de Tena  και επίσης
μία ποδιά από τη La Boqueria μια απίθανη αγορά, κατ' ευθείαν από τη Βαρκελώνη αμφότερα.
Stephen Hawking - Το μεγάλο σχέδιο
Logicomix
Amazing planet - Kulisev photobook
μία ηλεκτρική πέτρα ψησίματος, που θα αλλαγχθεί - σόρυ κορίτσια...
ένα ωραίο χυτό θερμόμετρο και ένα μάνταλο για το σπίτι στο βουνό,
μια γλάστρα με κάτι κτηνώδη άσπρα κυκλάμινα,
κι εγώ μου πήρα την επομένη το Mountain Interiors - B. Wedekind την επομένη, για το σπίτι στο βουνό.

Ευχαριστώ άπαντες, και του χρόνου με υγεία. (και λίγο τύχη)