Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2011

Status Update.

Μουσική:



Μαύρα μεσάνυχτα αυπνίας. (Τέσσερις ακριβώς)
Μια τεράστια μοσχαρίσια θυσιάστηκε νωρίτερα στο μαντέμι, κι η αδερφή της μαρινάρεται με φασκόμηλο και ελαιόλαδο για μετά το αυριανό τρέξιμο.

Δίπλα μου τσίπουρο από του Αρβανίτη στο Καλπάκι, όχι το περσινό αλλά του '09 που είναι πιο γλυκό. Καμπερνέ...

Σήμερα έτρεξα σε χορτο και πολύ το χάρηκαν οι σύνδεσμοι μου.
Το γλυκό σταφύλι μπήκε στα βάζα για να μοιραστεί όλο στους φίλους, και η κουζίνα λάμπει ξανά.
Ο λάπτορας του αδερφού τρέχει σαν καινούργιος, ξανά. Θα με κεράσει κάλτσες για τρέξιμο είπε...

Στην εταιρία δουλειά πολύ. Πάρα πολύ.
Δημιουργική όμως, που παραδόξως την ευχαριστιέμαι. Είναι ωραίο να είσαι καλός σε αυτό που κάνεις, αρκεί να επιβεβαιώνεσαι. Κι είναι καλό να το σκέφτεσαι ακόμα κι αν δεν επιβεβαιώνεσαι.
Κλίμα γκαβό, κάτι ύποπτα interviews, συναντήσεις κεκλεισμένων των θυρών, μισόλογα, φήμες, καχυποψία, τρομοκρατημένοι άπαντες, όλοι φυλάνε τον κώλο τους, έχουν πιάσει τοίχο και δεν ξέρουν ποιόν να πρωτογλύψουν.
Ξοδεύω πολύ ενέργεια για να κρατάω καλό κλίμα και ψηλά το ηθικό. Το δικό μου και των άλλων. Οσο μπορώ.
Ολα όσο μπορώ. Αρκεί να το κάνω καλά. Μπορώ και καλύτερα είναι η αλήθεια αλλά δεν αντέχω.

"Οτι κάνεις, κάν'το καλά." μου έλεγε ο παππούς μου.

Οταν κλατάρω, τρέχω και κάνω review τα σχέδια μου.
Οταν ο παππούς κλάταρε, έκοβε χαρτί στη πρέσα, μου είχε πει. Γινόταν μουσκίδι και άδειαζε το μυαλό του.

Τηλεόραση κλειστή. Διάθεση καλή. Ενέργεια αρκετή.
Βλέπω μόνο downloads. Και κυρίως ντοκυμαντερ. 
Ανακαλύπτω τους παλιούς φίλους από την αρχή.

Προσωπικά (και δεν εννοώ γκομενικά) σχέδια σε εξέλιξη βάσει πλάνου, μέχρι νεοτέρας.
Επαγγελματικά σχέδια, επίσης. Ερχονται εκπαιδεύσεις και νέα πράματα.
Plan B για τα επαγγελματικά, κατατεθειμένο.
Για τα προσωπικά μέρα τη μέρα, βήμα το βήμα, ψυχραιμία πάνω από όλα.
Παντελής η αδιαφορία μου για τις πολιτικο-οικονομικές φήμες και τα ενημερωτικά μέσα, χωρίς καμία ντροπή. Κρίνω και ενημερώνομαι ήρεμα εκ του αποτελέσματος. Δεν αντέχω την τρομοκρατία. Μου στερεί πράματα.

Επλυνα το μηχανάκι σήμερα και γυαλίζει στον ήλιο, ουρλιάζοντας για βόλτα. Χάρμα οφθαλμών. Δρόσισε κι όλας και είναι ότι πρέπει για δέρματα και μιά στριφτερή παραλιακή βόλτα μέχρι τη Μονεμβάσια ή ακόμα καλύτερα το Κυπαρίσσι.

Την Κυριακή ήμουν στα πρώην Βασιλικά κτήματα στο Τατόι.
Ηλιος - φύση - ωραία παρέα - πικνικ με λουκάνικα, μανιτάρια, τυριά, φρούτα, σούπερ!
Και πολύ περπάτημα.
Μου έλειψε λίγο ποδήλατο στο βουνό. Ωρα για λάδωμα αλυσσίδας μου φαίνεται...

Whatever makes you happy λοιπόν, whatever you want...




Τι διασκευάρες διάλεξα σήμερα! Δεν χορταίνω να τις ακούω, ξανά και ξανά...

"I will always love you"


Επειδή μου αρέσει να βάζω τα πράματα στη θέση τους (εκτός αν με βολεύει διαφορετικά), και για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλαιοί, υπενθυμίζω ότι η Dolly Parton εκτός από βυζάρες τύπου Russ Meyer, είχε γράψει και το τραγούδι του τίτλου, που ξέσκισε με τα ουρλιαχτά της η Whitney Houston που δεν έχει γράψει ούτε μία λίστα για ψώνια στη ζωή της.




αντε μπράβο.


Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2011

Οκτώβριος Καίσαρας


Καλώς τον δεχθήκαμε.
Ντάλα φθινόπωρο πλέον και μου 'ρθε να διαλέξω μία - και μόνο μία - φωτογραφία από κάθε έναν από τους τελευταίους Οκτώβρηδες

(Παράλληλα κάνω γλυκό σταφύλι, αλλά δεν θα εμβαθύνω σε αυτό.)

Ομορφη αναπόληση και αφορμή για νέα σχέδια που -ευτυχώς- έχουν το πεδίο ελεύθερο να εξελιγχθούν.

Από εκατοντάδες φωτογραφίες και δεκάδες υποψηφιότητες, 
η μονομελής επιτροπή με σπόνσορα το Jack No7 και το γλυκό σταφύλι, 
παρουσιάζει τις φιναλίστ:

2000 - Στο δρόμο για τους καταρράκτες του Λειβαδίτη

2003 - Αρχαία Ολυμπία

2004 - Ελάφια στην Πάρνηθα


2005 - Καιμάκ Τσαλάν πάνω από τα λουτρά Πόζαρ

2006 - Μέγαρα CSS

2007 - Σέρρες - Trackday

2008 - Αττικό Πάρκο

2009 - Ζαγόρι Βοϊδομάτης

2010 - Ζαγόρι

Τι να μου επιφυλάσσει το μέλλον, 
άραγε;;;


Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2011

Ονειρο #95569# - Αντίο καλοκαίρι.


Εγώ ήμουν με τη μηχανή αυτή τη φορά. (έτσι για αλλαγή).
Αυτή ήταν ένα ωραίο γκομενάκι, μίξη μίας από τη δουλειά και μίας άλλης - αν και κατά βάθος νομίζω ότι ήταν η άλλη.
Την ήξερα καιρό και κάπου έπρεπε να την πάω για κάποιο λόγο... δεν ξέρω γιατί.
Κάπου την περιμένανε.

Είμαστε λοιπόν στη μηχανή και ρολάρουμε χαλαροί, χωρίς κράνη, με πέδιλα - σορτσάκια, χαχαχα, λαλαλα, μπουτάκια, γκαζάκια, φρένα, κλίσεις στις στροφές, καμιά σουζίτσα για να σφίξει η αγκαλιά - τα γνωστά γκομενικά δηλαδή - άδειοι επαρχιακοί με τέλεια άσφαλτο και τέλειο χώμα για ντριφτ, λιβάδεια, χρώματα κι αρώματα, μια οδηγική καύλα σου λέω...


Βάλε και το γκομενάκι από πάνω, τώρα - τελειότητα.

Ξαφνικά εκεί που πάμε χαλαροί, μπαίνουμε σε χιόνια!

Χιόνι παντού. Πολύ χιόνι παντού!
Στο δρόμο 30-40 εκατοστά χιόνι (να βρίσκουν τα μασπιέ κάτω λέμε) και στα πλάγια τοίχοι χιονού από δύο έως τέσσερα μέτρα, έτσι όπως σχηματίζονται από τα εκχιονιστικά.
Παγωνιά! Να έχουμε ξυλιάσει με τα κοντομάνικα και τα πέδιλα, το γκομενάκι να πρέπει οπωσδήποτε να φτάσει εκεί που έπρεπε (και τώρα είμαι σίγουρος πλέον ότι ήταν η άλλη - όχι αυτή της δουλειάς)
Εγώ να έχω χεστεί γιατί τα Dunlop γλιστράνε σαν ξύλινα, αλλά στο όνειρο ήταν λες και φόραγα αλυσσίδες.


Ετσι καταλήξαμε να πηγαίνουμε σε μισό μέτρο χιόνι με 60-80χλμ και να πιτσιλάμε χιόνια σαν ταχύπλοο, παγωμένοι και ουρλιάζοντας σαν σε λούνα παρκ.
Ολα αυτά με πέδιλα και σορτς - εννοείται κι όλας!

Κάπου εδώ πρέπει να είχε παράσιτα γιατί έχασα τη ροή και ξαφνικά βρέθηκα με το γκομενάκι, σε ένα σπίτι να προσπαθούμε να ζεσταθούμε με παραδοσιακούς τρόπους και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία.

Μερικά παράσιτα αργότερα, ξύπνησα ιδρωμένος.

Τα μωρά των αποπάνω κλαίγαν στο μπαλκόνι σπάζοντας πράματα, αλβανικές κραυγές ακούγονταν από το ίδιο μπαλκόνι, η βέσπα του απέναντι πάλι δεν έπαιρνε μπρος, το κοπρόσκυλο γαύγιζε αέναα και αβασάνιστα, και εγώ είχα αργήσει για το γραφείο.
Ξανά.

Τώρα είμαι βέβαιος ότι το καλοκαίρι έφυγε -επιτέλους- από μέσα μου...