Μια Γιορτή όνειρο κι ένα Ονειρο γιορτή.

Βράδυ γιορτής προχτές στο σπίτι, λίγοι και καλοί οι επισκέπτες -16 με μερικές απώλειες λόγω καθημερινής- και θα τους μεζέδωνα - όπως συνηθίζω.

Funky mama soul beats by Robert Crumb

 

Φετινό Μενού:

Λουκανικάκια Φρανκφούρτης με Γραβιέρα και Ντοματίνια.

Βιολογικά Πατατάκια στο Φούρνο με Καπνιστό Χοιρινό.

Σαλάτα Αχνιστών Λαχανικών με σως Ντιζόν.

ΣοκολατοΚαρυδόπιτα με παγωτό μαστίχα.

Τσίπρα, κρασά, μπύρες, λικέρ.

Αναλυτικά:

Λουκανικάκια: 
Βραστά, ντανιασμένα όμορφα, στολισμένα με πρασινάδες και ντοματίνια και δίπλα μισό κιλό γραβιέρα με ντοματίνια και άπειρες μπακέτες σε φέτες.
Σιγουράντζα, κόβει την πείνα και με καυτερή Ντιζόν και μια καπνιστή κέτσαπ κατεβάζει και αλκοόλ.

Πατάτες: 
Βιολογικά μαγειρεμένα αλά Τζέιμι Ολιβερ. Μόνο που δεν έβαλα δεντρολίβανο γιατί έχει ιδιαίτερο άρωμα, αλλά ανακάτεψα στο ταψί δυο πακέτα (500-600γρ) σύγλινο Μάνης καπνιστό, ζέσταμα, ανακάτεμα, αρώματα παντού.
Οι πατάτες αρέσαν στην αρχόντισσα των πατατών φούρνου που με τίμησε, οπότε δοκιμάστε τις ανεπιφύλακτα. Και που να τις έτρωγε ζεστές κι όχι δυόμιση ώρες μετά...

Σαλάτα: 
Δυο μεγάλα μπρόκολα και ένα μεγάλο κουνουπίδι, πλύθηκαν ευλαβικά, κόπηκαν σε μπουκετάκια και αχνίστηκαν ίσα να κρατσανάνε λίγο. Εκανα και μια σάλτσα με μπόλικο ελαιόλαδο, λεμόνια, αλάτι, φρέσκο πιπέρι και μουστάρδα ντιζόν, που τα έλουσε με έξτρα αρώματα.
Γύρω γύρω, βραστά καρότα και ντοματίνια.
Ανάρπαστα από τους περισσότερους - κάτι έμαθαν φαίνεται απ' τους διαιτολόγους.

Γλυκό:
Καρυδόπιτα με σοκολάτα και παγωτό μαστίχα, οκτασφράγιστο μυστικό μαμάς Τσοκορέλου.

Ποτό:
Ολα αυτά γλυστρίσανε με τσίπρα Καλπακίου (ποικ. Ντεμπίνα παρακαλώ) Μοσχόμαυρα Τσάνταλη, μπύρες λιντλ, και ένα μπουκάλι λικέρ κουμκουάτ.

Λάντζα:
Ξηγήθηκε σπαθί η Σοφία.
Αν και τα πολλά πιάτα ήταν πλαστικά, είσαι θεά και θα σας κάνω τραπέζι σούπερ λουξ.
(μη κολώσεις - θα πλύνω εγώ)

Ωραία βραδιά, πολλά τα νέα, πολλά τα σχέδια, παραδόξως αντέξαμε όλοι παρ'ότι καθημερινή, πολλά χαμόγελα, κονόμησα ένα ωραίο φούτερ με κουκούλα -Champion όντας μεγάλος πρωταθλητής- που ήθελα για μετά τα τρεξίματα, το "Κι άσε τον κόσμο τον μεγάλο να γυρίζει", ένα τρεξιματικό μακρυμάνικο και ένα headband Asics, ένα καταπληκτικό πουκάμισο, κι ένα μάλλινο χιπστερικό γιλέκο που ευγενικά το αρνήθηκα καθώς θα πήγαινε χαμένο σε εμένα που είμαι βλάχος. Μετράει ως δώρο όμως.
Τέλος, εγώ μου πήρα το "Πάντα καλά" του Μάτεση, που μου το είχε προτείνει η Elisa Day εδώ μέσα.

Φιλιά, καληνύχτες, ήδη έχω στο νου μου το μενού της επόμενης συμάζωξης, λίγο μουσική με τον Τζακ για να χαλαρώσω και ύπνο.

Μέρος Δεύτερο:

Μερικές Ωρες Μετά

(άρα μέχρι εδώ ήταν το πρώτο - ξέρεις πια)

04:45 έλεγε το ρολόι στο φούρνο.
Το τραπεζάκι του  σαλονιού τίγκα στα ποτήρια, τα πιάτα του γλυκού πλυμένα , ταψιά με φαγητά και περισσέματα γλυκού στον πάγκο.

Πλέον χάραμα Παρασκευής -την επομένη της γιορτής μου δηλαδή- και μ' ένα ποτήρι νερό στο χέρι, κοιτούσα σκεφτικός απορημένος το ρολόι όχι λόγω της ώρας, αλλά λόγω του ονείρου που μόλις είχα δει.

Φέρτε μπύρες - βάλτε πατατάκια,
κατεβάστε τα τηλέφωνα κι ακούστε:

Ημουν -λέει- σπίτι, αλλά το σπίτι ήταν κάτι σαν πολυκατάστημα.
Σκάλες ίσως και κυλιόμενες, ενιαίοι χώροι, πολλά πράματα παντού. Ισως και να ήμουν σε πολυκατάστημα και να ένιωθα σαν στο σπίτι μου, γεγονός παράδοξο βέβαια έως αδύνατον.
Το 'σπίτι μου' ήταν στον τελευταίο όροφο, χαιρέτησα κάποιον που ήμασταν μαζί και κίνησα να κατέβω από τις σκάλες.
Στον κάτω όροφο μέσα από σκοτάδια και καπνούς πετάχτηκε μπροστά μου ένας ψηλόλιγνος κλόουν.

Σαν αυτόν!

(Επί την ευκαιρία: δεν κατάλαβα πότε γιατί οι αμερικάνοι φοβούνται τους κλόουνς.)

Δεν τον φοβήθηκα, αλλά τραβήχτηκα πίσω (που ξέρεις;) και ξανανέβηκα πάνω.
Σε λίγο ξανακατέβηκα, σκοτάδια, καπνοί, πετάγεται από αλλού ο κλόουν, πηδάω 10-10 τα σκαλιά κατεβαινω στον παρακάτω όροφο, ξανά ο κλόουν να πετάγεται μπροστά μου -όχι απειλητικά, απλά πεταγόνταν- κι έτσι ψηλός κι αδύνατος όπως ήταν, φαινόταν δυο φορές μαλάκας κι ενοχλητικός.
Πήδαγα τα σκαλιά εγώ, καπνοί, πεταγόνταν αυτός από το πουθενά, σκοτάδια, ανέβαινα κάνα όροφο, ξανακατέβαινα, ξανακαπνοί και ξανασκοτάδια, αυτό το βιολί γινόταν μέχρι που από κάπου εμφανίζεται μια κοπελιά και μου λέει συνομοτικά 'έλα μαζί μου'.
Με αρπάζει, φεύγουμε τρέχοντας, "Εχεις αμάξι;" λέει - "Εχω" λέω, μπαίνουμε μέσα, έδινε οδηγίες και απομακρυνόμασταν προς τας εξοχάς.

Η κοπελιά μελαχρινή, ίσια μαλλιά, ένα μαύρο φορεματάκι, λίγο αλητάκι, απλή, τι είχα να χάσω, τουλάχιστον ήταν καλύτερα βαμένη από τον κλόουν.

Φτάσαμε βαθύ σούρουπο πλέον - ίσα που έβλεπα - σε ένα απομονωμένο εξοχικό σπίτι που βρίσκονταν στο κέντρο ενός οροπέδιου πίσω από απαλούς χορταριασμένους λόφους.
Γεφύρι δεν είχε.
Νομίζω ήταν ξύλινο και φαινόταν αρκετά πρόχειρα κατασκευασμένο.

Σαν αυτό! (Φωτο: Ben Canales)

Η κοπελιά είχε ήδη μπει μέσα, μπαίνω κι εγώ σε λίγο, 'μισό - έρχομαι!' μου φωνάζει από κάπου, είχε ένα σαλόνι με ξύλινα έπιπλα, μεγάλα παράθυρα που έβλεπαν γύρω γύρω, πόρτα με σίτα, δεν είχαμε ανάψει φώτα αλλά έβλεπα αρκετά καλά, πήγα τουαλέτα που είχε ένα παραθυράκι στην αυλή όταν άκουσα έξω βήματα.
Η κοπέλα ήταν σιγουρα μέσα - θα πέρναγε από μπροστά μου για να βγει, εκτός αν υπήρχε πίσω πόρτα - δεν ήξερα αν θα έπρεπε να ανησυχήσω και να το τσεκάρω, αλλά στην τελικά δεν ήξερα τίποτα γενικώς. Από το κυνήγι κλόουν, βρέθηκα σε μία έρημη ερημιά με μία άγνωστη.

Τελικά πάω στην πόρτα και κοιτάω έξω μέσα από την σίτα.
Βλέπω στην αυλή δεκάδες τραπέζια ενωμένα και στρωμένα σαν σε γάμο κι εκατοντάδες κόσμου να κάθεται με τα καλά του, όλοι ακίνητοι, αμίλητοι και στα σκοτάδια.
Πριν προλάβω να ανησυχήσω βλέπω φώτα, φτάνει ένα αυτοκίνητο και παρκάρει δίπλα στο δικό μου φωτίζοντας προς το μέρος μας, όταν ανάβουν ταυτόχρονα σειρές λαμπιονών πάνω από τα τραπέζια, ξεκινάνε μουσικές, το ίδιο δευτερόλεπτο αρχίζουν όλοι το γλέντι, τα γέλια, φωνές, δυνατή μουσική, χορός ανάμεσα στα τραπέζια, χαμός.

Ηρθε δίπλα μου η κοπέλα (κρίμα να μην έχει όνομα) περνάει το χέρι της στο δικό μου και κοιτούσε έξω μαζί μου γερμένη πάνω μου και χαμογελώντας ικανοποιημένη.
Εν τω μεταξύ ένας κύριος 55άρης είχε βγει από το σκούρο αυτοκίνητο, και περπατούσε προς το σπίτι φορώντας καπέλο και κρατώντας μια δερμάτινη τσάντα γραφείου.
Βλέποντας το χαμό, τραντάχτηκε σα να χτύπησε σε αόρατο τοίχο, έμεινε ακίνητος για μερικές στιγμές, γύρισε πίσω στο αυτοκίνητο του, έβαλε μπρος, έκανε μανούβρα κι έφυγε ήρεμα όπως ήρθε.

Τότε ο χαμός διπλασιάστηκε!

Είχαν σηκωθεί όλοι, χειροκροτούσαν και χόρευαν παντού, γέλια, φωνές, η κοπέλα βγήκε έξω και χόρευε μαζί τους, την ακολούθησα κι εγώ μέσα στον χείμαρο από κόσμο και κάπως κατάλαβα - χωρίς να μου το πει κανείς - ότι μόλις είχαμε απωθήσει / διώξει τον κακό εκπρόσωπο κάποιας υπηρεσίες που θα κατείσχε το σπίτι.

Τώρα της κοπέλας ήταν; όλων; κάποιου άλλου; δεν έμαθα. Τον διώξαμε όμως και ήταν όλοι μέσα στη τρελλή χαρά.

Διακτινιστήκαμε σε ένα τεράστιο σπίτι με δεκάδες δωμάτια, άπειρο κόσμο παντού, όλοι χαρούμενοι να συγχαίρονται, μυριάδες χαμόγελα, αγκαλιές, φιλιά, θύμιζε κοινόβιο με γλέντι τρικούβερτο και τότε ήταν που ξύπνησα για κατούρημα, νερό και την περισυλλογή που σου 'λεγα μπροστά στο φούρνο.

Ξαναπήγα για ύπνο προσπαθώντας να φτιάξω τη συνέχεια -καθώς το γκομενάκι το είχα συμπαθήσει πολύ- αλλά τελικά ξύπνησα μετά από αρκετές ώρες, χωρίς άλλες εμπειρίες.

Κρίμα...

Ο Πρίγκηπας του Φωτός.

Μεγάλη γιορτή σήμερα:

Στις 8 Νοεμβρίου η Εκκλησία τιμά και εορτάζει την Σύναξη των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και όλων των Αγγελικών τάξεων.


Χρόνια μας πολλά, να μας χαιρόμαστε και να μας χαίρονται, παρομοίως για τους συναδέλφους Γαβριήλ, Σταμάτη και φυσικά την Αγγελική (Χρόνια Πολλά Foolosopher!) και όσες άλλες γιόρταζαν.

Υ.Γ.

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ήταν φοβερός!

Διάβασε εδώ παραμύθι: 

O ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛ

Το όνομα του σημαίνει «Αυτός που είναι σαν τον Θεό» αποκαλείται επίσης Ό Πρίγκιπας του Φωτός'. Είναι τεράστιος και κρατά στο χέρι ένα ξίφος. Το φωτοστέφανο του είναι κυανό του κοβαλτίου αναμειγμένο με βυσσινί. Όταν είναι παρών σπίθες από αυτά τα χρώματα φαίνονται γύρω σας . Είναι ο Μεγαλύτερος Πολεμιστής μεταξύ των Αγγέλων- ο προστάτης και καθοδηγητής του φωτός και της αγάπης. Μας βοηθά να ξεριζώσουμε τον φόβο από μέσα μας και εμφυσάει το θάρρος στους ανθρώπους. Θα επέμβει αμέσως για μας ιδιαίτερα αν μια κατάσταση έρχεται σε αντίθεση με το σκοπό που ήλθαμε να επιτελέσουμε σε αυτή τη ζωή.
Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι επίσης ο επικεφαλής Άγγελος για τους Εργάτες του Φωτός.
Ο Μιχαήλ βοηθά να λήξουν ειρηνικά οι τσακωμοί μέσα στην οικογένεια, με αγαπημένα άτομα , με γείτονες, με κρατικές υπηρεσίες ή ακόμα και με αγνώστους.
Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ διαλύει την αρνητική ενέργεια όταν αυτό του ζητηθεί. Πριν μπείτε σε ένα μεγάλο πολυκατάστημα η ένα χώρο με πολυ κοσμο ζητήστε από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ να καθαρίσει όλη την αρνητικότητα . Μπορεί να μεταφέρει τους αρνητικά σκεπτόμενους ανθρώπους (είτε είναι εν ζωή είτε όχι) στο Φως του Θεού για να θεραπευτεί ο νους τους. Ζητήστε από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ βοήθεια οποτεδήποτε νοιώθετε αρνητικότητα. Θα καθαρίσει την αρνητική ενέργεια από οποιοδήποτε χώρο ( όπως και το νου και την καρδία σας).- ζητήστε του να καθαρίσει την ενέργεια μέσα στο σπίτι σας, στο γραφείο, στο αυτοκίνητο κλπ. Αυτό είναι ιδιαίτερα ωφέλιμο μετά από διαπληκτισμούς ή αλλες αρνητικές καταστάσεις. Μπορείτε να του ζητήσετε να καθαρίσει τους φίλους σας και την οικογένεια σας αφού έχετε την έγκριση τους.
Όποτε νοιώσετε φόβο ή ανησυχία , πέστε νοερά, « Αρχάγγελε Μιχαήλ, παρακαλώ προστάτευε με και ηρέμησε με τώρα» Αν είσαι σε ένα μέρος ή σε μια επικίνδυνη γειτονιά, ζητήστε από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ να γίνει ο Αγγελικός σας σωματοφύλακας- να σας συνοδεύει , να σας προστατεύσει και να σας οδηγήσει. Στην ουσία μπορείτε να του ζητήσετε να μείνει παντοτινά πλάϊ σας για να είσαστε πάντα ασφαλείς κάτω από την ισχυρή του προστασία. Απλά πείτε νοερά, « Αρχάγγελε Μιχαήλ, παρακαλώ γίνε ο προστάτης άγγελος μου σε όλες τις κατευθύνσεις της ζωής. Ευχαριστώ» Και θα γίνει! Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι εκείνος που θα καλέσετε όταν θέλετε να βγάλετε την αρνητικότητα και το φόβο απο τη ζωή σας. Επίπεδα αρνητικότητας και περιορισμένων πεποιθήσεων μπορεί να εξουδετερωθούν και να απελευθερωθούν ενεργητικά όταν λάβετε ένα αγγελικό καθαρισμό της ψυχής.

Κατάλαβες;
Τώρα εξηγούνται όλα....

"Kozmic Blues"

Time keeps movin' on,
Friends they turn away.
I keep movin' on
But I never found out why
I keep pushing so hard the dream,
I keep tryin' to make it right
Through another lonely day, whoaa.

Dawn has come at last,
Twenty-five years, honey just in one night, oh yeah.
Well, I'm twenty-five years older now
So I know we can't be right
And I'm no better, baby,
And I can't help you no more
Than I did when just a girl.

Aww, but it don't make no difference, baby, no, no,
And I know that I could always try.
It don't make no difference, baby, yeah,
I better hold it now,
I better need it, yeah,
I better use it till the day I die, whoa.

Don't expect any answers, dear,
For I know that they don't come with age, no, no.
Well, ain't never gonna love you any better, babe.
And I'm never gonna love you right,
So you'd better take it now, right now.

Oh! But it don't make no difference, babe, hey,
And I know that I could always try.
There's a fire inside everyone of us,
You'd better need it now,
I got to hold it, yeah,
I better use it till the day I die.

Don't make no difference, babe, no, no, no,
And it never ever will, hey,
I wanna talk about a little bit of loving, yeah,
I got to hold it, baby,
I'm gonna need it now,
I'm gonna use it, say, aaaah,

Don't make no difference, babe, yeah,
Ah honey, I'd hate to be the one.
I said you're gonna live your life
And you're gonna love your life
Or babe, someday you're gonna have to cry.
Yes indeed, yes indeed, yes indeed,
Ah, baby, yes indeed.

I said you, you're always gonna hurt me,
I said you're always gonna let me down,
I said everywhere, every day, every day
And every way, every way.
Ah honey won't you hold on to what's gonna move.
I said it's gonna disappear when you turn your back.
I said you know it ain't gonna be there
When you wanna reach out and grab on.

Whoa babe,
Whoa babe,
Whoa babe,
Oh but keep truckin' on.
Whoa yeah,
Whoa yeah,
Whoa yeah,
Whoa,
Whoa,
Whoa,
Whoa,
Whoa ... 

Καμιά φορα ο δαίμων του πληκτρολόγιου κάτι-κάπως κάνει και χάνεται μια ανάσα που 'βγαλα κι έγινε λέξεις. Που δεν ξαναγράφονται γιατί δεν θα έχουν ποτέ την ίδια αξία με εκείνη τη στιγμή.
Ας είναι.

Καταπληκτική Κυριακή.

Τι όμορφη μέρα που ήταν αυτή η Κυριακή!

Κι ας ήμουν πτώμα από το Σαββατιανό τρέξιμο με τον αδερφό στο βουνό.
Εντεκα δυνατά χιλιομετράκια έκαψαν αρκετές έννοιες και με γέμισαν υγιή κούραση.

Ξεκίνησε στις 11 στο Τεχνόπολις με το http://www.photoinspiration.gr/

Το Athens Photo Inspiration, η μεγαλύτερη φωτογραφική διοργάνωση διαγωνιστικού χαρακτήρα στην Ελλάδα, πραγματοποιείται για πέμπτη συνεχή χρονιά, την Κυριακή 4 Νοεμβρίου.
Πρόκειται για τον καθιερωμένο φωτογραφικό «Μαραθώνιο» στο κέντρο της Αθήνας, που προσφέρει την ευκαιρία στους συμμετέχοντες να επικοινωνήσουν και να εκφραστούν ελεύθερα προσεγγίζοντας μέσα από τη δική τους οπτική, σε διάρκεια έξι ωρών, τέσσερα θέματα, με εμφανή προσανατολισμό στην πόλη και την εμπειρία της, όπως αυτή διαμορφώνεται από τη σύγχρονη πραγματικότητα που μας περιβάλλει και επηρεάζει.

Τέσσερα θέματα, μία φωτογραφία για κάθε θέμα, πάνω από 600 συμμετέχοντες.

Αυτή τραβήχτηκε νωρίς. 

Στην ενημέρωση ήταν τίγκα όλος ο χώρος!

Στις έξι το απόγευμα θα έπρεπε να τις παραδώσουμε.
Χωρίς επεξεργασίες, νέτες, σκέτες, ότι είδε ο φακός.

Τα φετινά θέματα ήταν:
"Είσαι ο καθρέφτης μου"
"Ημερολόγιο Πόλης"
"Ελεύθερος χρόνος"
και ένα ελεύθερο θέμα.

Λίγο κουλτουρέ τα θέματα για τα μέτρα μου, βέβαια οι έμπειροι και 'μορφωμένοι' τα έπιασαν αμέσως ενώ εγώ ο μπουρτζόβλαχος κοιτούσα λίγο σα χάνος.
Τελικά καβάλησα το μηχανάκι και άρχισα τις βόλτες έμπνευσης, που τελευταία είναι πολύ -πάρα πολύ- ταλαιπωρημένη.

Πρώτη στάση στον Εθνικό κήπο, όπου ξανατραβάω μια παλιά μου φωτό με αντανακλάσεις, για το πρώτο θέμα, αν και ήθελα να το κουλτουρέψω αλλά δε μου βγήκε τελικά.

Τραβάω μερικές ακόμα με στόχο να καλύψω το τρίτο θέμα "Ελεύθερος χρόνος", καθώς ο κήπος ήταν τίγκα στα παιδάκια-καροτσάκια-βολτάζοντες-τούφες στα παγκάκια και τον ήλιο, απίθανη μέρα.

Είχα ένα κεφάλι καζάνι, οπότε πάω για καφέ, μιλάω με τους γνωστους αγνώστους (όχι αυτούς - τους άλλους) είχαν μακαρονάδα με μύδια και ληγμένο παγωτό, πάω σπίτι τους για φαγητό.
Στο δρόμο σκηνικό: Κλειστή η Συγγρού στην κάθοδο, από κάποια πορεία.

Και εγώ τι;
Δεν σκέφτηκα κάν να κάνω άκρη, να ανέβω όρθιος πάνω στο μηχανάκι και να τραβήξω την υπερφωτό του θέματος "Ημερολόγιο Πόλης":

Το κατάλαβα μετά που μου το είπε η Σ.

Για φαντάσου: Τραβηγμένη από ψηλά, από το κέντρο του δρόμου, μπροστά μακελειό να εκτρέπονται τα αυτοκίνητα στο Πάντειο, πιο μπροστά μπούγιο και σημαίες, το φως κόντρα και στο βάθος η ευθεία της συγγρού άδεια μέχρι τη θάλασσα, με σύννεφα. Πρωτοσέλιδο.
Ελπίζω να την πέτυχε κάνας άλλος μπας και τη δω.

Φαγητό με φίλους λοιπόν, τους δείχνω και τι τράβηξα, η μία άρεσε πολύ, η άλλη ήταν 'ενταξει' αλλα η τρίτη αίσχος, αποφεύγω -καθόλου διακριτικά- να φάω το παγωτό που τους είχα πάει εγώ τον Ιούνιο, και φεύγω γιατί είχα να φωτογραφίσω για το ελεύθερο θέμα (το οποίο είχα αποφασίσει εξ αρχής ότι θα ήταν ηλιοβασίλεμα με σύννεφα - ειδικότης μου) και ίσως και καμιά καλύτερη για το Ημερολόγιο Πόλης που είχα μόνο μία αίσχος.

Ελεγα για ηλιοβασίλεμα από Φιλοπάππου, αλλά το μηχανάκι με πήγε μόνο του στην Πειραϊκή.
Παλιά αγαπημένη (λόγω παλιών αγαπημένων και όχι μόνο) για τις βόλτες, τις θάλασσες και τους καιρούς της, με θυμήθηκε και μου έκανε το χατήρι με ένα καταπληκτικό ουρανό.

1000 καμπίνες, 6 εστιατόρια, 10 μπαρ και παρασκευή μπύρας on board.

Ανέβασμα την Πειραιώς με το ηλιοβασίλεμα να σβήνει στους καθρέφτες μου, μερικά παντιλίκια στη λεία ασφαλτο - πολύ καιρό είχα να μυρίσω θάλασσα τελικά- φτάνω στο Γκάζι, παίρνω σειρά, καταθέτω τέσσερις φωτογραφίες -μία για κάθε θέμα είπαμε- και τέλος πρώτου μέρους.

Τις φωτογραφίες που κατέθεσα δεν στις έδειξα όπως κατάλαβες.
Θα σου πω όταν ανοίξει η ψηφοφορία για το κοινό και που ξέρεις, μπορεί και να τις προτιμήσεις.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

(άρα μέχρι εδώ ήταν το πρώτο)

Εξήμιση η ώρα λοιπόν και είμαι κουρασμένος στην Πειραιώς.
Το φέισμπουκς όμως είχε πει, ότι οι Ατενίστας κατέβασαν τη Λυρική Σκηνή να τραγουδήσει στην Βαρβάκειο αγορά.

Περίεργο, ε;
Εκεί που ψωνίζω σπάλες, συκώτια και γαύρους...

Κούραση ξε-κούραση, καβαλάω και πάω στην Βαρβάκειο.
Φτάνω πρώτος στις εφτά παρά. Οταν λέμε πρώτος, το εννούμε.

Στήνονταν ο ήχος ακόμα, σιγά σιγά ντύθηκαν και οι συντελεστές με ρούχα και μικρόφωνα,

άρχισε κι ο κόσμος να έρχεται, εγώ βιδώθηκα μπροστά μπροστά

Αρχισαν οι δοκιμές ήχου

Το background σουρεάλ εντελώς...

 Ε, και μετά ξεκίνησε η παράσταση με αποσπάσματα από Οπερες. (αν το λέω καλά)

Οι στοές γέμισαν εντελώς από κόσμο, κάθε καρυδιάς καρύδι, λυρικόφιλοι και μη, περίεργοι και περαστικοί, όσοι δεν ξέραμε τι θα ακούσουμε τρελαθήκαμε από τον Κουρέα της Σεβίλλης που άνοιξε πρώτος.
Ο ερμηνευτής βγήκε γελώντας, τραγούδαγε γελώντας, είχε επαφή με το κοινό, όπως και οι άλλοι και εισέπραξε όπως όλοι ένα απίθανο κι εγκάρδιο χειροκρότημα.
Μία ώρα περίπου που θα φροντίσω να επαναληφθεί σίγουρα και στο φυσικό της χώρο.
Καταπληκτική εμπειρία - Μπράβο σε όλους.

 

 Χαμός σου λέω - μέχρι έξω έφτανε ο κόσμος.

 Τσάκω και το πρόγραμμα

Και τώρα πάρε και το βίντεο:

Προτείνω Full Screen.
(τόσες ώρες rendering μη πάνε χαμένες)