Μου φτάσανε οριακά τα βρακιά γιατί έπεσε παράταση, βλέπεις άπλετος χρόνος, βροχή έχει πέσει, τα φύλλα ξερά.
Και σκυλιά με κυνηγήσανε ενώ έτρεχα, και πρωτόγνωρες διάρροιες είχα - πέντε κιλά κάτω από αφυδάτωση κι ακόμα δεν έχω συνέλθει και όσο γι' αυτό με το κρύο που σκοτώνει τα μικρόβια δεν παίζει, τουλάχιστον όχι μέχρι τους μείον εννιά - και σούπερ χλιδάτη οινογνωσία κρασιών του Καριπίδη και πάπια με πορτοκάλια και κάστανα και μήλα ψημένη στη μασίνα επί 5-6 ώρες, και χιόνια και πάγους και βροχές και χαλάζι και σκοποβολή με αεροβόλο με διόπτρα και ωραία καμπερνέ και ντεμπίνες και τσίπρα από ντεμπίνα και κουβέντες με μπαρμπάδες και μεζέδες και κουλουράκια και γέλια και χαμόγελα κι όνειρα και σχέδια ανάκατα με τα άγχη τις αγωνίες και τις κοσμογονίες του καθ' ενός και ιδέες πολλές, σενάρια πολλά και μερικές φωτογραφίες για να τα θυμάμαι όλα αυτά και να ταξιδεύει το μυαλό.
Αβάντι πόπολο:
Ξεκινάμε με αυτή, που είναι και η πρώτη χρονολογικά.
Κάπου κοντά στα Μέγαρα, ένας ωραίος ουρανός, ένα κλικ εν κινήσει, και δεν ξέρω πόσο παρατηρητικός είσαι, αλλά ....
... τι πιθανότητες είχα να το φωτογραφίσω τυχαία;
Οχι πες...
Μετά είδα και το καλύτερο slipstreaming που έχει γίνει ποτέ.
Κάθε λίγο και λιγάκι, όταν νόμιζε ότι είχε πάρει φόρα, έβγαινε για προσπέραση αλλά με το που ξεμύτιζε έμενε πενήντα μέτρα πίσω.
Δεν μπορεί να ζει ακόμα.
Στα δεξιά μας βλέπουμε ένα υπέροχο ουράνιο τόξο, να σημαδεύει με την άκρη του κάποιο θησαυρό βυθισμένο στα νερά του Κορινθιακού.
(συγκινήθηκες; μπά...)
Εκείνη την ώρα έβρεχε με εφτά μποφώρ, σταμάτησα σε ένα σημείο με έργα και λάσπες, πήδηξα τις μπάρες, σκαρφάλωσα ένα λόφο μπάζα, τράβηξα φωτογραφίες και στο κατέβασμα είχε σταματήσει στο απέναντι ρεύμα το κίτρινο βανάκι της συντήρησης του αυτοκινητοδρόμου (του ποιού;;;) του οποίου ο φωσφορούχος οδηγός με ρώταγε με νοήματα αν είμαι καλά, αν έχω πρόβλημα κλπ.
Ευρώπη γίναμε ρπμ...
(Τώρα;)
Αιτωλικό κάτω - Σύννεφα πάνω.
Το νησάκι είναι τεχνητό καθώς ενώθηκαν με προσχώσεις 4-5 νησίδες.
Οι μεζέδες της λιμνοθάλασσας είναι καταπληκτικοί -λένε- αλλά δεν κατάφερα ούτε αυτή τη φορά να τους τιμήσω.
Η μάλλον να με τιμήσουν.
Κύκνοι, Φλαμίνγκο κι Ερωδιοί τιμούν τους αιθέρες.
Αμβρακικός κόλπος.
Εχεις χαιρετίσματα από τον Σταμούλη τον Λοχία.
Καλωσόρισμα στα βουνά με χιονάκι για να περάσει γρήγορα το τζετ λαγκ.
Ψηλότερα είχε μπολικότερο και τα δυο πιτσιρίκια μου πόζαραν στα φώτα.
Το πούμα της κολάσεως έμεινε τελικά για ένα δευτερόλεπτο ακίνητο, καθώς είχε τρελαθεί να παίζει με το χιόνι.
Εκεί μου έσπασε το τριποδάκι.
Ψηλά στον ορίζοντα η ζώνη του Ορίωνα.
(Ορυζώνες δεν είχε.)
Ανθισμένο Ηλεκτροφόρο Ελατο
Κόλπο - αλλά δε μπορώ να σου πω αν δεν το τελειοποιήσω.
Είχε πολύ κρύο προφανώς.
Αν ήμουν μαύρος πούμας, με τόσο κρύο θα άραζα κι εγώ στον ήλιο να φορτίσω ζέστη.
(όχι ότι δεν το κάνω δηλαδή)
Μια πάπια μα ποιά πάπια;
Μια πάπια με πορτοκάλι, μήλα και κάστανα, στη μασίνα.
"Μαίρη Κρίστμας άσπρο πούμα.
μου 'φαγες τις παντόφλες."
(παραδοσιακό Χαϊκού της I-pi-ru)
"Στη γη της πέτρας, στα βουνά του αγριόχοιρου και της αρκούδας,
ο άνθρωπος επιβιώνει αρμονικά με τη φύση."
(μην ανησυχείς - κάνω πρόβες στις ατάκες για μια έκθεση. Θα δω πως θα νιώσω όταν τα ξαναδιαβάσω σε λίγο καιρό.)
Αυτό το Ford θα το ξαναφωτογραφίσω
αφού πρώτα καθαρίσω γύρω γύρω.
Είναι ή του '39 ή του '42 ή του '47 !!!
Αγριος αιμοβόρος δολοφονικός Ελληνικός Ποιμενικός...
... μάλλον διασταύρωση με χαλάκι, αφού οι γάτες κοιμούνται πάνω του το βράδυ για ζέστη.
Χωράνε και οι δύο παρεπιπτόντως.
Κράνα.
Λικέρ.
(Κάτσε να σκεφτώ ατάκα...)
"Πέτρες, ξύλα, ξερολιθιές, πλάκα.
Η φύση προστατεύει από τη φύση."
(βελτιώνομαι;)
Η αγαπημένη μου φωτό από αυτή τη παρτίδα με διαφορά.
Ατάκα:
"Σαν κύμα στην ακροθαλασσιά αποτραβιέται η πάχνη,
αφήνοντας τον παγωμένο βυθό στη ζεστασιά του ήλιου."
(για τον πέουλο ή περνάει;)
Παμβώτιδα. (λίμνη Ιωαννίνων δηλαδή)
Δρομείς, περιπατητές, καφενεία και πίσω μου το Ιτς Καλέ,
το κάστρο των Ιωαννίνων.
Εκεί έζησε ο Αλή Πασάς το μεγάλο του έρωτα με την κυρά-Βασιλική, εκεί ερωτεύτηκε και την κυρά-Φροσύνη την ερωμένη του γιου του.
Ατάκα δεν έχει, αρκεί το πληροφοράκι.
"Το πέτρινο χωριό, καμουφλαρισμένο στο βουνό, ταμπουρωμένο από απειλές ανθρώπων και θεών. "
(μόλις μου υποκλίθηκα - έχω μέλλον τελικά)
Αυτά!
Κάθε σχόλιο για τις φωτό δεκτό.
Σορρυ και για τις ατάκες, ε;
Σορρυ και για τις ατάκες, ε;
Χρήσιμη πληροφορία της ημέρας:
Τα τσοπανόσκυλα και δη ο Ελληνικός Ποιμενικός, ειδικά εκείνος ο λευκός με μισό μαύρο μούτρο και ο άλλος ο καφετής που 'ναι και οι δύο στη στάνη μέσα στον κάμπο, τρέχουν και οι δύο με 45χλμ στο χαλαρό, μέχρι και 50 αμα τα πάρουν. Μετρημένα με το αυτοκίνητο.
Εγώ όταν τρέχω παω το πολύ με 18χλμ και μάλιστα για λίγο.
Το 'πιασες το υπονοούμενο;
