Λεμόνια - Ρόδια

Υποθετικά μιλώντας:

Αν ποτέ -αν- μαζευτούν σπίτι σου καμιά δεκαριά κιλά λεμόνια από αυλές κήπους και μπαξέδες φίλων, και αποφασίσεις να στίψεις 4-5 κιλά και να τα βάλεις σε παγοθήκες για να έχεις καβάτζα και να μην χαλάσουν κυρίως, τότε βεβαιώσου ότι έχεις πάρει τις καλές τις παγοθήκες, τις ακριβές και όχι τις μούφα που είναι τρύπιες και αδειάζει το λεμονόζουμο στην κατάψυξη και τα πέριξ. 

Αστα διάλα για οικονομία ρπμ.

Κατα τα άλλα το κόλπο με το καθάρισμα ροδιού που με μύησε ο e-Προβατίνα επιβεβαιώνω ότι ισχύει στο 100%, απλά θέλει λίγο βαριά κουτάλα και αν είναι ώριμο το ρόδι το ξεζουμίζει ελαφρώς.

Αν δε, τα κουταλοσκάμπιλα γίνουν μέσα στον νεροχύτη δεν θα βαφτεί τίποτα κόκκινο για πάντα.

Υ.Γ.

CUPID from Rex Martin on Vimeo.

Οχι, για να μην νομίσεις ότι δεν είμαι ρομαντικός.

(μέρα που 'ρχεται.)

Αφορμές

Εξω μπουμπουνίζει, ο δρόμος έγινε ποτάμι, χτες είχα μια πολύ ωραία συζήτηση περί νέων ξεκινημάτων, είδα και όνειρο που όμως δεν θυμάμαι και σήμερα με τον πρωινό καφέ μου πέτυχα στο ιντερνετς το παρακάτω κομιξάκι, που με τη σειρά του μου θύμισε τα εξης:

Πρώτη ανάμνηση.

Πριν τέσσερις χιλιάδες χρόνια, πήρα τα μπρατσάκια μου, πήρα τα κουβαδάκια μου, έβαλα το καπέλο μου και με τη μητέρα μου μαζί κατεβήκαμε για μπάνιο στη θάλασσα, κάπου στο Χαλκούτσι.

Αλλά είχαμε πάρει μαζί και μια γειτονοπούλα - της ηλικίας μου και της αρεσκείας μου κι όλας - η οποία αφήνει τα πράματα της και -τσουπ- βουτάει στη θάλασσα χωρίς μπρατσάκια.

Γύρισα στη μάνα μου που κράταγε τα μπρατσάκια μου φουσκωμένα, της είπα από μέσα μου να μη μιλήσει και έτσι έμαθα κολύμπι χωρίς μπρατσάκια.

Δεύτερη ανάμνηση.

Την ίδια πάνω κάτω περίοδο σε μια ελαφρώς κατηφορική πλατεία στα Θυμαράκια, ο παππούς μου αφαίρεσε εντελώς τις βοηθητικές από το σπαστό ποδηλατάκι μου και με μια σπρωξιά με έστειλε μπροστά. Κύλισα πολύ καλά στην ευθεία και μάλιστα έστριψα και καταπληκτικά γύρω από κάτι χορτάρια κι έτσι έμαθα ποδήλατο χωρίς βοηθητικές.

Αφορμές, δηλαδή ευκαιρίες να υπερβεί κανείς εαυτόν.

Να κάνει πράματα που δεν (θα) έκανε.
edit: ή που δεν ήξερε αν είχε έρθει η ώρα να κάνει.

Ευκαιρίες να πάει παραπέρα, να ανεβάσει τα όρια, να επεκτείνει το comfort zone του.

Κι έτσι όλα κάπως έδεσαν μεταξύ τους, αλλά όχι μόνα τους.

Κάποιος ήταν εκεί και τα 'δεσε...

Υ.Γ.

Μουσική:

Σαν τους γέρους

Οπως έχεις καταλάβει ανεβάζω που και που κανα ποστ, όπως ακριβώς πάνε οι γέροι κάθε δυο τρεις μέρες και βάζουν μπρος το αμάξι τους στο ρελαντί για κανα 10λεπτο -και καλά- για να φορτίσει η μπαταρία.

Κι αφού δεν τραβάω φωτογραφίες τελευταία, πάρε άλλων που όμως τις θαύμασα όσο και μερικές δικές μου.

(λίγες μην ανησυχείς - ίσως μάλιστα μέχρι να τις βρω, να έχω σκεφτεί και καμιά εξυπνάδα)

Ααααα... κοίτα τι ωραία:

 ένα κοράλι

ένας αστερίας

ένας ξερός βάλτος με λαμπάκια

γιν και γιανγκ, ταίζαμε τις πάπιες

ένας τουλιπώνας στην Ολλανδία

αλλά αυτό εμένα δε με νοιάζει.

Ούτε αυτό, ούτε το άλλο που τις Παρασκευές πρέπει να πετάς από τη χαρά σου που τέλειωσε η βδομάδα. Και δεν έχω καταλάβει αν είναι καλό.

Το σπίτι τέλειωσε κατά 99,9997%. Μένει μόνο να βιδώσω μια κρεμάστρα δίπλα στην είσοδο που θα γίνει άμεσα και μετά απομένουν μόνο εκκαθαρίσεις βιβλίων, ρούχων και κάτι τακτοποιήσεις ντουλαπιών και γραφείου που πρέπει να γίνουν κάποια στιγμή. Δηλαδή ποτέ.

Βρήκα γυμναστήριο επίσης -δημοτικό- με 35€ το δίμηνο.
Μείον 50% για ανέργους, πάει 17μιση ευρώ για δυο μήνες ενώ το άλλο με τα γκομενάκια έχει 50 το μήνα.
Μια χαρά - θεωρούμε ότι γραφτήκαμε και πήγαμε κι όλας, διαγράφεται από τη λίστα και πάμε στο επόμενο.

Φωτογραφική μηχανή.
Κατέληξα επιτέλους.
Σε μία από τρεις. Δυο Νικον και μια Σονυ. Σε κάνα δυο μήνες θα τις περιορίσω σε δύο. (αν δεν έχει βγει κάνα νέο μοντέλο μέχρι τότε)

Παρένθεση:
Αυτουνού του βλαμένου, του πήρε τριάντα ώρες να φτιάξει μια ουρανοξυστούπολη από ανταλλακτικά συρραπτικού.

The Birth of Low-Rise from Peter Root on Vimeo.

κλείνει η παρένθεση.

και κλείνει και το ποστ.

Καλή βδομάδα να 'χουμε.

Seaweed from Tell No One on Vimeo.

EDIT:

Μουσική ρε Τσοκορέλε, μουσική:

Great Minds Don't Think Alike

Αυτό.