Εκκαθαρίσεις

Σήμερα το βράδυ έχει εκκαθάριση ψυγείου.
Κάτι γιαούρτια, κάτι γάλατα, κάτι τυριά, κάτι χρυσόχαρτα... ούτε ξέρω τι θα τα κάνω και με τι συνδιασμό θα τα φάω.

Χτες είχε εκκαθάριση facebook.
Κάτι συνάδελφοι, κάτι άλλοι συλλέκτες φίλων, τέλος! Και έπεται συνέχεια.
Αλλωστε, ο σωστός ο φίλος (έστω και απλός γνωστός), παίρνει ένα τηλέφωνο που και που και δεν παίρνει μάτι μόνο τις φωτογραφίες μου και κάνει poke όταν βαριέται στο γραφείο.
Ούστ!
Αν δεν κράταγα επαφή με κάτι παιδιά από επαρχία, θα το είχα φάει λάχανο το βρωμο-fb.

Τις προάλλες πάλι, έκανα εκκαθάριση βιβλιοθήκης.
Παλιά βιβλία, παλιά παιχνίδια για το pc, κάτι δώρα που ποτέ δεν άνοιξα, όλα πακεταρίστηκαν για το καραβάνι αλληλεγγύης, αλλά πετάχτηκαν κι όλας κάτι κουτιά με γκομενικές κάρτες και σαχλαμαρίτσες από το απότερο παρελθόν, μπομπονιέρες από γάμους και βαφτίσια, ότι να 'ναι...

Πριν κάνα μήνα ξεφόρτωσα στην ανακύκλωση συσκευών ότι άχρηστο σκουπίδι βρήκα σπίτι μου αλλά και στου κοριτσιού. (που δεν πάει καθόλου πίσω, σας πληροφορώ!)
Καμμένα βίντεο από κατάρες, ακουστικά σπασμένα, joysticks, πληκτρολόγια, ποντίκια, τηλεκοντρόλ, ηχεία, κάτι κουτιά με λαμπάκια και σκόνες, όξω όλα γαμώ τον καπιταλισμό μου.

Τον χειμώνα είχα κάνει εκκαθάριση ντουλάπας. Οτι ρούχο είχα φυλαγμένο από την 3η γυμνασίου και μετά, έφυγε είτε στα σκουπίδια, είτε σε ανταλλαγή που κάνουμε μεταξύ της παρέας, είτε κατέληξε σε ανθρώπους όντως δεν είχαν να αγοράσουν. Ετσι πήρα κι εγώ μερικά από άλλους.
Παλαιότερα τα αφήναμε οικογενειακώς στην εκκλησία μέχρι που είδαμε τον παπά να δίνει εντολή στον διάκο να πάει την τεράστια μαύρη σακούλα με ρούχα που άφησα στα σκαλιά τους, στα σκουπίδια. Οπου και τα πήγε. Από εκεί τα μάζεψαν δυο οικογένειες μεταναστών - ευτυχώς.
Στον έρανο πρώτοι είναι, στα άλλα όμως ελληνάρες... Σκατοπαπαδαριό.

Στην εταιρία τέλος, φρόντισα και εγκατέστησα κάδους συλλογής μπαταριών της ΑΦΗΣ, που είναι τσάμπα και δεν έμπλεξα με εγκρίσεις και λοιπές παπαριές.Με ένα τηλέφωνο και ένα mail τα φέρανε στην πόρτα μας και θα τα συλλέξουν όταν τους ειδοποιήσουμε ότι γέμισαν.
Του δικού μου κτιρίου έφτασε στη μέση μέσα σε 15 μέρες. Στο άλλο κτίριο δεν ξέρω.
Επίσης έστειλα για ανακύκλωση ενάμιση φορτηγό (από τα μεγάλα) με παλιά pc, οθόνες, κάθε λογής εταιρικό σκατολοίδι. Αδειασε μια αποθήκη 35 τετραγωνικά λέμε!

Αυτά.

Τι μάθαμε σήμερα;
Χαρίστε / ανακυκλώστε τα παλιά σας πράματα και κάντε χώρο για καινούργια.

Για ανακύκλωση οικιακών απορριμάτων στους μπλέ κάδους δεν έκανα νύξη, γιατί ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΚΙ ΟΛΑΣ!!!

Το νου σας...

Μέθανα

Μια μονοήμερη βόλτα στα Μέθανα στην αρχή της Ανοιξης είναι ότι πρέπει. Δεν έχει νόημα να βάλω λεζάντες, τραβάτε μία βόλτα και θα με θυμηθείτε.

Α! και μην αμελήσετε να ανεβείτε στο ηφαίστειο. 20 χαλαρά λεπτάκια είναι το μονοπάτι...

Brownies Σοκολάτας

Τις προάλλες για να ξελαμπικάρω όταν γύρισα σπίτι έκανα brownies.

Κάντε και θα με θυμηθείτε:

250 γρ κουβερτούρα
250 γρ βούτυρο φρέσκο αγελαδινο. (κάτι διαίτης και κάτι μπεσέλ ξεχάστε τα. Ελευθερία ή θάνατος!)
μια κοφτή κουταλιά γλυκού αλάτι.

τα λιώνουμε σε μπεν μαρί χωρίς να βράσουν και τα ανακατεύουμε καλά.
το αφήνουμε στην άκρη και συνεχίζουμε:

4 αυγά
2 βανίλιες
300 γρ ζάχαρη
τα χτυπάμε καλά μέχρι να γίνουν μία μάζα.

Μετά τα ανακατεύουμε με το σοκολατομίγμα.

Στο τέλος προσθέτουμε
150 γρ αλεύρι
100 γρ καρύδια χοντροκομμένα.

Ανακατεύουμε να πάνε παντού και ψήνουμε στους 180 για 35 λεπτά μέσα σε ταψί.

Μετά ήρθε το τέλος...

Νέα μέρα

Μια μέρα σαν τις άλλες.
Ξύπνημα από το κορίτσι στις 8μιση, τσεκάρισμα καιρού, καφές, κουλουράκι, πρωινό τσιγάρο και λαμβάνω θέση στο πισί.
"Τι μεγαλειώδες θα κάνω σήμερα;" αναρωτιέμαι με ειρωνία και αλαζονία ταυτόχρονα. Είναι το νέο κόλπο για να την παλεύω.
Μόλις γυρνάω από την τουαλέτα όμως, το έχω ξεχάσει ήδη.

Ψάχνω λίγο το blogger για να ανοίξω άλλο ένα μπλόΝγκ, αυτό που έχω είναι σχεδόν επώνυμο και δεν νιώθω ελεύθερος να γράψω αυτά που θέλω πραγματικά.
Σκέφτομαι τις επόμενες ώρες. Το σημερινό 10ωρο στο γραφείο, αλλά και το αυριανό και μερικά ακόμα και με πιάνει απελπισία. "Κάνε υπομονή" ακούω γύρω μου. Τι είναι η υπομονή όμως; Μια άλλη λέξη για την απ-ελπισία.
Σκέφτομαι και μερικές ώρες πριν. Οπως την ένεση ηθικού που μου έριξα πατώντας το send σε κάποια mail με το βιογραφικό μου, το φανταστικό λεμονάτο της μάνας μου χτες το βράδυ, μια ξεφτίλα που θα έστηνα σε κάποιον στο γραφείο, αλλά τελευταία στιγμή το μετάνοιωσα.

Μπερδεμένα στιγμιότυπα με μπερδεμένα ειδικά βάρη που κάνουν τη ζυγαριά μου να στρεσσάρεται και να κλέβει στο ζύγι.
Πόσο δύσκολο είναι μερικές φορές να βλέπεις τα πράματα στη σωστή τους διάσταση, ε;


Με αυτό το βλέμμα - Νταλί που έχω αναπτύξει, σχεδιάζω τις αργίες που έρχονται. 25η και Πάσχα.
Ο στόχος ένας: Να συνέλθω στο 4ήμερο της 25ης, (θα πάρω άδεια την Παρασκευή) ώστε να είμαι άνθρωπος το Πάσχα.

Ωρες ώρες νιώθω σαν να οδηγάω στην Αγγλία. Ολοι πάνε ανάποδα.
Μου θυμίζω το ανέκδοτο με τη μάνα που βλέπει τον κανακάρη της να παρελαύνει και αναφωνεί:
"Τόσοι στρατιώτες και μόνο ο λεβέντης μου έχει σωστό βήμα!"

Γελάω εις βάρος μου, γυρνάω απότομα το κεφάλι δεξιά κοιτώντας την εξέδρα των επισήμων ενώ με την άκρη των ματιών μου τσεκάρω την ευθυγράμμιση μου με τον μπροστινό και τον πλαϊνό. Κατεβαίνει το χέρι του γωνιακού, ξαναγυρνάω απότομα μπροστά, απομακρύνθηκα πλέον από τους επίσημους, χαλαρώνω και μπορώ πάλι να σέρνω τις φτέρνες μου στην Πανεπιστημίου χαζεύοντας τον κόσμο που κοιτάει με σημαίες στα χέρια, έχοντας στο νου μου την καφετέρια που μας περιμένει.

Οι επίσημοι το ξέρουν πολύ καλά - το βλέπουν κάθε χρονιά και το έχουν κάνει και οι ίδιοι άλλωστε. Μόλις απομακρυνθείς σταματάνε να σε κοιτούν και κοιτούν τους επόμενους. Δεν θέλουν καν να δουν τα βαριεστημένα βήματα (σαν αιχμαλώτων πολέμου) που απομακρύνονται, παρά μόνο τα βήματα όσων περνάνε τώρα από μπροστά τους.
Τους αρκεί.

Δεν σε είδαν σημαίνει οτι δεν έγινε.
Δεν το είδαν άρα δεν υπήρξε.

Ενα τσιγάρο ακόμα, μια ελπίδα για συνέντευξη, μια λίστα δουλειές, ένα λαχείο, ο άδειος καφές, το γεμάτο κεφάλι.

Υπομονή μάγκες, υπομονή...