Grand Marnier avec bouillabaisse

Εφτασα σπίτι έντεκα και είκοσι από το γραφείο σήμερα, ζαλίζομαι, ζεσταίνω ψαρόσουπα από χτες, έχασα ένα γενέθλιο μιας φίλης και άλλο ένα ταυτόχρονο ενός φίλου.
Ούτε για σπίτια ήμουν, αλλά δυστυχώς ούτε άντεχα να φωνάζω μέσα στο μπαρ τα νέα μου.

Στην υγειά τους όμως ένα σφηνάκι γκραν μαρνιέ (ένα στον καθένα).
(πριν το φαγητό)
(κι ένα μετά)
(για τον καθένα, ε;)


Δεν μπορώ καν να φανταστώ τι λένε, αλλά από ότι βλέπω συμφωνούν και οι τρείς:

Μεζεδάκια

Φανταστική μέρα, όμορφη βόλτα στον Στούρο, από τα Τσερβαροσούδενα μέχρι τον Βίκο. Από κάτω μας ο Βοιδομάτης κυλάει για τον Αωο δίπλα από τη Σπηλιώτισσα και στο βάθος η Νεμέρτσκα.

Τα τσοπανόσκυλα μας μύρισαν, μας είδαν, μας γάβγισαν, αλλά δεν πλησίασαν.

Η τεχνολογία τον παίρνει, γιατί έπαθε μπρινιόκο και έχασα τη μισή διαδρομή.

Ενας πλάτανος στο Μεγάλο Πάπιγκο.

Κεραυνοβολή.

Σκάρος

Στις άκρες της Αθήνας

...κι ενώ ο Pepper 96,6 κάτι έχει πάθει και παίζει μαλακίες ξαφνικά, κλείνει μια ακόμα μέρα.

Στις ειδήσεις τρίωρες ουρές για να πληρώσουν το χαράτσι και αστείρευτη γκρίνια για το κράτος που δεν έχει προβλέψει το μισό πληθυσμό να πάει ταυτόχρονα να πληρώσει, και σκέφτομαι από μέσα μου (αλλά εσύ το ακούς):
Εγώ που έχω πάγιες εντολές στην τράπεζα, και e-banking και phone-banking και πληρώνονται όλα μόνα τους ή από τον καναπέ, και έχω να πάω σε ουρά από τότε στα Κελάρια στον Παρνασσό, κάνω κάτι λάθος;;;
Μέχρι και στο ταχυδρομείο που πήγα να πάρω ένα δέμα (κάτι σεντόνια που παρήγγειλα από το amazon μια νύχτα αϋπνίας - αιγυπτιακό βαμβάκι 1600κάτι θα πάθεις πλάκα) είχε 15 άτομα ουρά και όλοι - μα όλοι - ήταν για να πληρώσουν λογαριασμούς!  Ημουν ο μόνος για ταχυδρομική δουλειά.

Δεν ξέρω, δεν με νοιάζει, και προχωρώ:

Σήμερα πήρα το μηχανάκι -όπως κάθε μέρα- ξεχρέωσα την εφορία μου πρωι πρωί (στην ΚΑ ποτέ δεν έχω κάνει πάνω από 15' - σήμερα έκανα 5' και 400€),
Μετά πήγα γραφείο (στην άλλη άκρη της αθήνας),
Εκεί μέσα στο χαμό θυμάμαι τη καμμένη λάμπα των μεσαίων και ότι αύριο έχω ταξίδι νύχτα,
Την κοπανάω από τη δουλειά,
Πάω σπίτι (στην αντι-άλλη άκρη της αθήνας)
Αφήνω το μηχανάκι,
Παίρνω το αυτοκίνητο,
Πάω στον σούπερ λαμπαδόρο, αλλάζω τη λάμπα, (ΣΚ μη φαντάζεσαι, αλλά θα γράψω μια χιλιάδα στο κοντέρ),
Ξαναπάω στη δουλειά (στην αντιπέρα άκρη της Αθήνας) με το ΙΧ πλέον και εν μέσω ημιμποτιλιαρίσματος, (καμιά μέρα θα μπερδευτώ και θα πάρω το αυτοκίνητο φορώντας κράνος και κρατώντας την τρόμπα του ποδηλάτου)
Συνεχίζω στο χαμό και βγαίνω νικητής,
Σχολάω κατά τις 8και πολύ, 
Φουλάρω βενζίνα στο φτηνό (1,54€ παρακαλώ άρα στα 50 λίτρα γλιτώνω 5-6€ συγκριτικά με τα ακριβά)
Αέρα στα λάστιχα,
Νερά στους υαλοκαθαριστήρες,
Μετά πάω σπίτι για να αλλάξω και να πάω για τρέξιμο, αλλά
Σε ένα φανάρι κλάταρα και "δε το χέζω το τρέξιμο σήμερα;" και
Απλά πάω στους γονείς, τρώω τουρλού με αποφάγια ψυγείου, καλό ταξίδι να προσέχεις, ναι μαμά, μετά πάω σπίτι,
Ανέβασμα το ποδήλατο από το αυτοκίνητο ξανά στο μπαλκόνι (το χω πεταμένο μόνιμα μεσα με ριγμένα τα καθίσματα),
Φτιάξιμο ξανά τα καθίσματα, (βρήκα 5€ και κάτι κάλτσες)
Τακτοποίηση πορτμπαγκαζ,

Υδροχόος Παρασκευή 25 Νοεμβρίου.
Σχέδια:
Γιατί αύριο στις 8 το πρωί θα είμαι σε άλλη άκρη της Αθήνας πριν πάω για δουλειά στην προηγούμενη άκρη της αθήνας, για να φορτώσω 100 κιλά πηλό (!!!) για τη φίλη μου τη Μ. που βρίσκεται στην άλλη άκρη της Ελλάδας και μαθαίνει στα παιδάκια πηλοκατασκευές ή κάτι τέτοιο.

Εργασία:
Ε, μετά θα πάω γραφείο να ξεκουραστώ λίγο γιατί έχω ταξίδι το βράδυ...

Καλλιτεχνικά:

ακούγεται σα να τραγουδάει κάποιος αλλά στ' ορκίζομαι:

όταν τραβάω βίντεο δεν τραγουδάω ποτέ!

Αισθηματικά: 

θα γαμηθώ στα χιλιόμετρα πάλι.

(αλλά δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πολύ μου αρέσει... αλλά θα στα πω άλλη φορά αυτά.)

Το Συνέδριο

Η αφρόκρεμα των εταιριών και των συμμετεχόντων από τον χώρο που εργάζομαι, μαζεύτηκαν σε ένα συνέδριο για νέες τεχνολογίες, προϊόντα, κλπ.

Τσακώνω λοιπόν στο διάλειμα έναν παλιό συνεργάτη, μηχανικαρά με 40 πιστοποιήσεις και σούπερ ενεργητικό και βιογραφικό, στελεχάρα, κλπ κλπ, έχουμε πήξει και οι δύο και στο συνέδριο και στο κουρμπέτι, αυτός τρώει μπουφέδες, εγώ πίνω καφέδες και ανταλλάσουμε (έτσι γράφεται;) τα νέα μας.

Κάτι για δουλειά, κάτι για γυναίκες, κάτι για υγεία (της ηλικίας βλέπεις), κάτι για άσκηση (παλιά καραβάνα κι αυτός αλλά του στίβου) μετά πιάνουμε την κρίση οπότε και του λέω ότι σκοπεύω φέτος να παγιώσω το "δώρο κρίσης".
Δηλαδή φτηνό οικονομικά δώρο αλλά όχι και "φτηνό" από άποψης συμμετοχής μου.
"...δηλαδή επειδή να, ξέρεις μωρέ, μαγειρεύω λίγο και κάνω κάνα γλυκό, λέω φέτος να μοιράσω τέτοια."  (καρφώθηκα αλλά χαλάλι)

Μένει με το τυροφλογεράκι να στάζει από το στόμα στο κουστούμι και μου λέει έκπληκτος:
(εσύ βάλε εφέ μπουκωμένου στόματος)

"Μαλάκα μαγειβεύειφ; Σοβαβά;;;"

"Ωχουυυ θα αρχισουν τα αστεία τώρα... δε γαμιέται - σκέφτομαι - στα παπάρια μου."

"Ναι ρε, μαγειρεύω. Και τυριά κάνω και λικέρ κάνω και ότι μου κατέβει κάνω."

και απαντά:

"Μαλάκα το πρωί έκανα κυδωνόπαστο και γλυκό κυδώνι!"

Ντόοοινγκ!!! 

Ε, μετά έγινε ο χαμός.
Σα να συναντήθηκαν ΠΑΟΚτσήδες στην έρημο Καλαχάρι.
Αραδιάζαμε συνταγές, εξωτικά υλικά, επικίνδυνα κόλπα με ασβέστη, θρύλους από τις γιαγιάδες, μύθους για χάλκινες κουτάλες, καφενεία σε παράλληλα σύμπαντα με το μοναδικό γλυκό μανιτάρι, μόνο το νέκταρ των Θεών δεν αναφέραμε.

Οι γύρω είχαν παρατήσει τις μοναδικές δύο γυναίκες του συνέδριου (12ποντο, 3 χιλιοστά μεικάπ και το άλλο το αποκάτω - εφαρμοστά παντελόνια, μπλούζες,  τα πάντα όλα, αγόρια εδώ είμαστε και καλή τύχη μάΝγκες) και προσπαθούσαν να καταλάβουν με τι είχαμε ενθουσιαστεί τόσο, μιας και δεν είχαν ελπίδες μαζί τους.

Υπήρχε όμως και άλλη μία, αθόρυβα όμορφη, που δεν την κοίταγε άλλος.

και τότε θυμήθηκα κάτι.