Κι άλλες φωτογραφίες (ήμαρτον)

Ξέρω, ξέρω...

Λοιπόν, αυτή λέγεται:
"Καπετάνιο, έρχεσαι λίγο πάνω;"

Αυτή "Χαρτί έφερε κανείς;"

Αυτή "Το πέμπτο το κοντύτερο".

"Messagena mpoukali"

"Reflections"
(φυσικά)

(Αυτή είναι για τον Βαγγέλη)
Ετσι λέγεται: "Του Βαγγέλη."

"Μούφαρο"

"Γολγοθάς"
(έχει ένα σταυρό στα αριστερά - γι αυτό)

"2012 - Ηρθε Το Τέλος"

"Χαρντ Ροκ Σανσετ"

"Αλογα της Σαμοθράκης"

"Τρεις Ευχές"

Δεχόμεθα δωρεές να πάρουμε μία d7000.
Η αν προτιμάτε, ανταλλάσσεται με μία Dynax7000i και μια Cybershot και μια Olympus και τρίποδα
(όλες μαζί) και ένα μίξερ χειρός μπαστούνι, μία γάστρα εμαγιέ, ένα ωραιότατο σκεύος φούρνου από Τερακότα Φλωρεντίας (είμαι γαμάτος έτσι;) με χερούλι, μια sony bravia 20'' με αποκωδικοποιητή, δύο ζευγάρια αλυσσίδες 215/70-15, μια εξάτμιση Triumph street legal κομπλέ, ένα tank bag, μια σεφλέρα 2μιση μέτρα με γλάστρα κομπλέ, ένα σερβίτσιο του κακάο και ένα σερβίτσιο του καφέ, 1 βάζο μαρμελάδα κούμαρο, 1 βάζο χοσάφι, 1 λίτρο λικέρ κουμκουάτ, παστές πιπεριές, λιαστά πομοντόρια και μια ευχή δώρο.

Εναλλακτικά αύριο πάω στο photoinspiration.gr και βλέπουμε.
Θα σας πω.

Αρνάκι άσπρο και παχύ...

Σε συνέχεια του προηγούμενου εκδρομικού ποστ, παρουσιάζω ένα 'αρνάκι'.

Το αρνάκι, είναι μανιτάρι, φαγώσιμο, νοστιμόσιμο και το έφερε στο καφενείο ένας φίλος, που το τσίμπησε πάνω σε μία βελανιδιά ενώ βόλταρε επι τούτου.
Ζύγιζε 520 γραμμάρια.
Δεν ξέρω πολλά γι αυτό και δεν είναι της ώρας να μάθω, πάντως μύριζε κλασική μανιταρίλα και η γεύση του όταν τηγανίστηκε σε φέτες με φρέσκο βούτηρο ήταν κάτι μεταξύ γαρίδας, τυριού και γλώσσας (του ψαριού).
Απίθανο!

Δες κι εδώ , εδώ, κι εδώ.

Αχρηστες πληροφορίες:

It is called hóu tóu gū (simplified: 猴头菇; traditional: 猴頭菇; lit. "monkey head mushroom") in Chinese.

In Japanese it is called yamabushitake (山伏茸; lit. "mountain hidden mushroom").

In Vietnamese it is called nấm đầu khỉ.

In Korean it is called "노루궁뎅이버섯, "Norugongdengi-beoseot", literally Deertail Mushroom.

 πηγή.

7,3lt/100km

Τόσο:

7,3 λίτρα για κάθε 100 χλμ.

Τόσο έριξα την κατανάλωση οδηγώντας με 90-100 επί 1000 χλμ.
Παγκόσμιο ρεκόρ, καθώς προ κρίσης έβλεπα από 9,5 το λιγότερο μέχρι και 11 αν το πάταγα.
Η μικρότερη διαφορά δηλαδή είναι 2,5 λίτρα ανά 100 χλμ, άρα στα 1000 του ταξιδιού 25 λίτρα επί 1,7 = 42 ευρουλάκια τουλάχιστον, δηλαδή εξοικονόμησα δύο (και τρία θα σου πω) ωραιότατα γεύματα (δηλαδή δεκάδες τσιπουρα στο καφενείο, με εκατοντάδες μεζέδες)
Ασε που άμα τα έκαιγα βενζίνη, αντε να έφτανα τρία τέταρτα νωρίτερα και πολύ πιο κουρασμένος.
Επίσης για να έρθω Αθήνα έκανα 6 ώρες. Οσο έκανα και παλιά.
Αλλά τώρα δεν σταμάτησα πουθένα.
Αρα δεν γάζωσα τον χάρτη ως πρόεδρος των Φίλων του Βενζινά.
Οχι αυτή τη φορά.

Αλλά -επειδή με πάω και δε μου χαλάω χατήρι- με μία μικρή παράκαμψη στην επιστροφή, βρέθηκα σε έναν αγαπημένο μικρό παράδεισο που χρώσταγα επίσκεψη.

Αυτόν!

Είχαν προηγηθεί όμως κι άλλα.
Οπως ένα απίστευτο μουσκίδι το Σάββατο, σε μια καταιγίδα από αυτές που άκουσες στις ειδήσεις αυτές τις μέρες. Μπότες, αδιάβροχα, όλα ανίσχυρα μπροστά σε τόσο νερό, ακόμα κι αν χρειάστηκε να πεταχτούμε μόνο δίπλα για να φέρουμε ξύλα.

Την Κυριακή όμως με με αρκετά καλύτερο καιρό βγήκα για ένα χαλαρό τρεξιματάκι 5Κ, παρέα μ' ένα φίλο.

Καλύτερος σημαίνει: ήλιος, βροχή, καταιγίδα, ψιχάλα, ζέστη, αέρας, κεραυνοί, αλλά τίποτα από αυτά για πάνω από 10 λεπτά.

Για τους γνώστες από το γεφύρι Κόκορη μέχρι το γεφύρι Μήσιου. Για τους άλλους βάζω φωτό της διαδρομής:

Ασχετο καλντερίμι, ίσα για να φάνε λεφτά.

Τα μονοπάτια φαίνεται λερώνουν τα παπούτσια των τουριστώνανε.

Διακλάδωση για Κουκούλι

Πολλά νερά.

Το γεφύρι του Μήσιου

Το γεφύρι ξανά.

Οταν γυρνάγαμε έριχνε καταιγίδα και ακριβώς τη στιγμή που το περνάγαμε έριχνε και κεραυνούς εκεί δίπλα. Το περάσαμε σε 7 εκατοστά του δευτερολέπτου.

Το μονοπάτι δίπλα στην όχθη.

Νεραϊδότοπος.

 Κατεβάζει νερό κάργα ο Βοιδομάτης.

 Ωραίο, στρωμένο, μαλακό.

Παραποτάμιο πάνω από τα βραχάκια

Ναι - γλίστραγε.

Να κι η διαδρομή, τμήμα του Μαραθώνιου Ζαγορίου, που σε προκαλεί να συνεχίσεις μέσα στο φαράγγι. Δυστυχώς την έκοβε το νερό καθώς πέρναγε μέσα από την κοίτη.

Οψόμεθα.

Μετά το τρεξιματάκι και τα τεντώματα πήγαμε καφενείο, ήπιαμε κάτι ισοτονικά τσίπουρα που μου κόψανε τα πόδια (ήμουν λες και έτρεξα 25άρι) και το απόγευμα της επομένης αφού προσκύνησα στον παράδεισο που λέγαμε και νύχτωσε πλέον, πήρα γι ακόμα μία φορά, το δρόμο της επιστροφής σφυρίζοντας, όχι στο ηλιοβασίλεμα αλλά στην πανσέληνο.

Αναλόγως πως το βλέπεις #2

 
Πόδια, νύχια, φρύδια, μαλλί, εσώρουχα, μακιγιάζ
και αυτός πάλι θα κοιτάει πάνω από τον ώμο της.

Εν τω μεταξύ σκέφτηκα κάτι που διάβασα
για τις αθλητικές επιδόσεις:

Οτι λέει μετά τα 30 οι επιδόσεις φθίνουν!

Αρα εμείς που ξεκινήσαμε αργότερα τη δεύτερη αθλητική ζωή μας,
 αλλά τις βλέπουμε και βελτιώνονται,
καλά θα κάνουμε να θεωρούμε ότι αργούμε ακόμα για τα 30.

(σύννεφοοο φατούροοοοο)

Αλλάζει κι η ώρα ρπμ,
θα μας φάει η μαύρη νύχτα ξανά.


Πρόσεξε τώρα:
Τροφή για σκέψη:

Μία τύπισσα στο ιντερνετς,
σε λιγότερο από δύο χρόνια
έχασε 400 κιλά
και έφτασε να τρέξει αγώνα 100 Μιλίων
(δηλαδή 160 χιλιάδων μέτρων!)

Νάτηνα:

 

 Το σκέφτηκα λοιπόν και ένα πακέτο φιλεταρισμένα μπούτια κοτόπουλου έδωσαν πάλι τη λύση.

(πως; τι;)

Ψήθηκαν στη μικρή-στρογγυλή-αλουμινένια-ψησταριά-που-δεν-χρειάζεται-για-ένα-άτομο-να-ανάβεις-κοτζάμ-φούρνο γαμώ τις εφευρέσεις λέμε, και αφού κόπηκαν μπουκιές, αλατίστηκαν και λεμονίστηκαν, ανακατεύτηκαν στη σαλατιέρα με μισό ψιλοκομμένο λαχανάκι που κρατούσα αιχμάλωτο κάνα μήνα σχεδόν, λίγη κάπαρη, πάπρικα, μπόλικο λεμόνι και ελαιόλαδο.

Μπανάνα, αχλάδι, τηλέφωνα, ιντερνετς και λέω να λουφάρω τηλεόραση για να κοιμηθώ νωρίς.

Δημήτρη χρόνια σου πολλά, 

Δήμητρα επίσης.

Να ζήσετε αμφότεροι καλά

Somebody do the dishes.