Τα χίλιασα!

Από τις 10 Ιανουαρίου 2010 μέχρι και σήμερα,
συνυπολογίζοντας και τα 13 σημερινά,

Δεν είχε βρέξει για να μάζευα κάνα σαλιγγάρι, μια που τα προλαβαίνω...

συμπλήρωσα 1.000 χιλιόμετρα τρεξίματος, καταγεγραμμένα στο GPS - δεν υπολογίζω δηλαδή αυτά που έκανα πριν μηχανογραφηθώ, αλλά άντε να ήταν άλλα 10-20, μη νομίζεις.

Λοιπόν τέσσερα ζευγάρια παπούτσια, ένα πονεμένο γόνατο, 12 φυσιοθεραπείες, ένα διάστρεμμα, μαύρα νύχια, μαύρες νύχτες, ντάλα, ιδρώτας, αφυδάτωση, βροχές, λάσπες, άσφαλτοι, στάδια, φεγγάρια, νυχτοπούλια, πεζοδρόμια, σκυλιά, μονοπάτια, βράχια, γκρέμια, ανήφοροι, κατήφοροι, τέσσερεις αγώνες, με μουσική ή χωρίς, μόνος ή με τον αδερφό, παλιοκοινωνία...

1.000 χιλιόμετρα !
Δεν μπορείς να φανταστείς τι ωραίο που μου ακούγεται!
Ειδικά όταν παλιά δεν έτρεχα γιατί πόναγα ολοκληρος, πόναγαν μέχρι και τα δόντια μου, πόναγε η μέση μου, (έχω έναν μεσοσπονδύλιο δίσκο με δική του βούληση) δεν έτρεχα λοιπόν και το υπέγραφα. Ασε που πιθανόν να πέθαινα κι από καρδιά με το πρώτο δεύτερο λαχάνιασμα, συν ότι κάπνιζα εικοσιτρία χρόνια.

Μέχρι που έτρεξα.
Κι έφτασα τα 1.000 χιλιόμετρα (είδες; το ξαναπα!)
σε 126 ώρες και 20 λεπτά συνολικής άσκησης,
που έγιναν σε 124 εξόδους απ' το σπίτι,
και έκαψαν 47.848 θερμίδες.

Trivia: 

(λες και τ΄ άλλα δεν ήταν)

Οι 47.848 θερμίδες ισοδυναμούν με 

434 ουίσκια ή

1.595 καρότα ή

160 καλαμάκια χοιρινά (ή σουβλάκια για τους πατριώτες) ή

63 καρμπονάρες ή

7.470 φουντούκια!

Θερμίδες δεν μετράω φανατικά, μόνο στο περίπου για να τρώω καλά.
Αυτό που θέλω να μετράω είναι ώρες και απόσταση.
Να τρέχω συχνά, να τρέχω πολύ και να τρέχω μακρυά.
Ευλόγησον. (φτου σου αγορίνα μου!)

Τα 1.000 χιλιόμετρα (μπουαχαχα νάτο πάλι!) έκαψαν επίσης πολλά νεύρα, πολλά άγχη, πολλές στεναχώριες, πολλές άχρηστες σκέψεις, εδωσαν λύσεις σε αρκετά θέματα, αμβλύνθηκαν άλλα και πάρθηκαν πολλές λαχανιασμένες πλην όμως οριστικές αποφάσεις.

Μη τα παραλέω όμως, στα δύσκολα δεν αρκεί.
Ισως θέλει τρίαθλο - δεν ξέρω, ή και απλά συζήτηση με κάποιον άλλο άνθρωπο.

Για συνεντεύξεις, press kit, ομιλίες σε συνέδρια, κλπ, μιλήστε με τον μάναΝτζερ.
Εγώ πάω να τα ξαναμετρήσω σαν τον Σκρουτζ, τόσο πολύτιμα που μου είναι.

Υ.Γ.

1.000 Χιλιόμετρα !

Αλλοι βέβαια τα χιλιάσανε πιο ξεκούραστα...

Ορια

Είναι βραδάκι, είμαι σπίτι και πίνω παχειά γλυκειά σοκολάτα.
Φοράω ένα διάφανο νεγκλιζέ και τη λεοπάρ ρόμπα
Νωρίτερα είχα πάει για τρέξιμο, 6 χλμτράκια για να δούμε τι κατάλοιπα άφησε το κρύωμα -όλα καλά, λίγο κούραση βγήκε μόνο από το καθισιό- έφαγα κάτι ληγμένα μακαρόνια ολικής που είχα, μετά μαγείρεψα πατάτες φούρνου με μπιφτέκια για την εβδομάδα, κάτι βόλτες ενδιάμεσα, ευτυχώς ζέστανε και λίγο κι ελπίζω να μην μυρίζει πάλι τζάκι από τους γείτονες η μπουγάδα μου, γιατί με αυτή τη μυρωδιά καπνιστού στα ρούχα μου νιώθω σα ρέγγα, αντί να νιώθω σαν το Καζολίν ή τους κολοκυθοανθούς της άνοιξης.

Ασχετο;

Νομίζεις.

Επίσης δήλωσα συμμετοχή σε ένα άλλο δεκάρι αγώνα για τον Δεκέμβρη μπας και εξιλεωθώ για το 10άρι του ΣΔΥΑ που έχασα με το κρύωμα. Μάλιστα αυτός ο αγώνας θα 'χει και χάπι εντ από τώρα. Θα στα πω τότε.

Δεν σου 'ρχεται να τρέξεις ;;

Οχι, ε;

Μετά το φαγητό έπαθα LinkedIn, το οποίο έχει πλάκα καθώς σκάνε διάφορα μανατζίριαλ γκομενάκια και κοιτάνε το προφίλ μου ξανά και ξανά, και τους βάζω κι άλλες λέξεις μέσα να υγραίνονται και να με φαντάζονται να φοράω γραβάτες στα μίτινγκ ρουμς.
Μόνο γραβάτες.
Στη μέση.

Για τους κυρίους δεν μπορώ να κάνω πολλά πέρα από το να βάζω πολλές εντυπωσιακές λέξεις που δεν έχουν ελληνική ρίζα, και να 'σκουντάω' γνωστούς και συνεργάτες.
Μια ωραία παρέα είμαστε, άλλωστε!

Πίνω που λες σοκολάτα -γλυκειά- και μηρυκάζω κάποιες σκέψεις που κλωθογυρνάνε στο μυαλό μου εδώ και καιρό -ίσως και χρόνια τώρα- κι έχουν να κάνουν με μερικά από τα όρια μου, τα δικά σου, του καθ' ενός μας.

Στρίβε τώρα - ευκαιρία!

Εκτός ορίων, εντός ορίων, στα όρια, χωρίς όρια, για να ενταχθείς 'χωροταξικά' σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες πρέπει να ορίσεις κάπως τη λεπτή αυτή γραμμή που λέμε 'όριο'.

Και άντε και την όρισες.
Με τι κριτήριο; Το δικό σου, το υποκειμενικό φυσικά.

Πόσο βαθεια βουτάς; πόσο ψηλά σκαρφαλώνεις; πόσο μακρυά τρέχεις; πόση ώρα περπατάς; πόσο γρήγορα τρέχεις; πόσο γυρνάς στις Σέρρες; πόσες ώρες οδηγάς; όλα μετρήσιμα - όλα καταρριπτέα.

(Οι λύσεις στο τέλος)

Ορια που τίθενται και μένουν εκεί για να ξεπεραστούν, από εσένα ή άλλους, σύντομα ή όχι.

 Τώρα;

μπα...

Κουράζεσαι, φοβάσαι, πεισμώνεις, ιδρώνεις, τρομάζεις, τέτοιου τύπου συναισθήματα γεννιούνται κοντά στα όρια, μερικές φορές μάλιστα εξελίσσονται σε αρετές. Μερικές πάλι, όχι.

Η ανταμοιβή πάντως έρχεται μετά: με την επιβράβευση, την σύγκριση, την επιβεβαίωση, με τα αρχέγονα συναισθήματα νίκης του ανθρώπου - τα ίδια που ακολουθούσαν ένα επιτυχημένο κυνήγι μαμούθ - και μερικές μπύρες ενίοτε με φίλους πριν κατασταλάξει ο κουρνιαχτός του άθλου, της κατάρριψης κάποιου ορίου.

Εύκολο.

Ούτε τώρα;

πφφφφ...

Το δύσκολο τώρα:

Τι γίνεται με τα μη μετρήσιμα; Που μπαίνει το όριο και πως;
Πόσο μετριέται η ψυχική αντοχή ας πούμε;
Πόσο ζυγίζει η κούραση του μυαλού;
Πόσο πάνε τα νεύρα;
Τους τσακωμούς πόσο τους έχετε;
Τα μηδενικά κουράγια; την απογοήτευση; τη μιζέρια; την απαισιοδοξία;

Και μ' αυτά κουράζεσαι, φοβάσαι, πεισμώνεις, ιδρώνεις, τρομάζεις..
Τι γίνεται όμως;

Το πάω λίγο μονόπαντα γιατί αναφέρομαι στη δουλειά.
Αυτή τη σύγχρονη εργασία/δουλεία των εταιριών και των κόρπορετ ενβάϊρονμεντς -γκοντάμ ιτ- αλλά και όχι μόνο.

Πως να θέσεις όριο στην υποχώρηση ή στην επιμονή;
Πόσο να αντέξεις κάτι ή κάποιον; Λίγο ακόμα; Πόσο ακόμα; Φτάνει τόσο; Λιγάκι ακόμα; Θες άλλο λίγο; Θες. Κι άλλο λίγο λοιπόν. Κι ακόμα λίγο...
Μέτρησε μου σε παρακαλώ πόσο αγχώνεσαι.
Κάτσε να μετρήσουμε πόσο αγχώνεται ο οδηγός τρόλλεϋ και πόσο ο τύπος που πήδησε από τη στρατόσφαιρα.
Το ίδιο αγχώνονται όλοι, αλλά δεν μετριέται ώστε να αποδειχθεί. Οπότε ίσως και να κάνω λάθος - ίσως και όχι.
Που βάζεις τη γραμμή όταν δίνεσαι στον άλλο; ή όταν θυσιάζεσαι -κυριολεκτικά και μεταφορικά- για τον άλλο ή το όλο.
Κι όταν σου βάζει άλλος τις γραμμές τι γίνεται;
Πόσο περιορίζεσαι ή πόσο απέχεις από τις προσδοκίες του;

Οπου 'άλλος', υποθέτω έβαλες ήδη σύντροφο, γκόμενα, εργοδότη, ξέρεις εσύ...

Η -χειρότερα- όταν δεν ορίζονται τα όρια από τρίτους, αλλά και από την άλλη η δική σου οριοθέτηση δεν γίνεται δεκτή για οποιοδήποτε λόγο. Μαντάρα.
Και που λες "σταματάω", που λες "συνεχίζω", πότε κάνεις πίσω, πότε είναι αργά να κάνεις πίσω, πότε είναι νωρίς, πότε πρέπει να συνεχίσεις, πότε φυγοπονείς, πότε σε εκμεταλεύονται, πότε σπαταλάς το χρόνο σου, πότε καις το χρόνο του άλλου, που ισορροπεί η ζυγαριά, που χάνεις εσύ την ισορροπία σου...
Πολλά τα ερωτηματικά.

 

Τώρα όμως, ε;;;

 Δεν έχω απαντήσεις ούτε τις ψάχνω,
γιατί δεν έχω καν τις σωστές ερωτήσεις.

Ξέρω όμως ότι απαντήσεις δεν υπάρχουν
και ότι οι σκέψεις μου, χρίζουν περισσότερης σκέψης.

Ισως μιαν άλλη φορά, με άλλα μυαλά
και λιγότερα μαλλιά.

Λύσεις: 
(15m+)
(Traumpfeiler V+, 250m)
(26Km Trail)
(19hrs Καταρράκτης - Καταφίδι@Τζουμέρκα)
(0:54:29 το 10άρι)
(1:44 χαμηλό με τον Τίγρη)
(17 ώρες)

Street Art

(από τη Λέκκα στο Σύνταγμα)

Και δες κι αυτό στα κάγκελα:

Troy Davis: Making the invisible visible from Amnesty International on Vimeo.

Κι αυτό το stencil:

the sound of stenciling from Pahnl on Vimeo.

Κι αυτό με τα πιτσιλιστίρια:

Water Light Graffiti by Antonin Fourneau, created in the Digitalarti Artlab from Digitalarti on Vimeo.

Ο καθρέφτης.

Καθώς κατέβαινα παραλιακά με το μηχανάκι το Σάββατο, σε ένα μίνι μποτιλιάρισμα στην αρχή της Συγγρού είδα σταματημένη μέσα στο αμάξι της, μία εκ των πρώην.

Οχι οποιαδήποτε όμως, αλλά μία που άφησε στίγμα.
Ηταν για πολύ λίγο και για πολλούς λάθος λόγους (αν νομίζεις ότι υπάρχουν λάθη στον έρωτα), αλλά ήταν πάρα πολύ έντονα.
Και αυτό είναι που μένει, συν κάποιες ιστορίες που μερικές στις έχω πει εδω μέσα κατά καιρούς.

Αλλο θέλω να σου πω τώρα όμως:

Οτι καθώς κυλούσα στριμωγμένος και προσεκτικά ανάμεσα στους καθρέφτες των ΙΧ, είδα στον αριστερό καθρέφτη της λίγο απ' το σαγόνι της, λίγο χέρι, κι ένα κομμάτι από το στόμα της να μιλάει στο ακουστικό του κινητού.

Τι χωράει να δείξει ένας καθρέφτης από τα τρία μέτρα απόσταση;
Τίποτα!
Αρκούσε όμως για να την αναγνωρίσω σε ένα νανοσεκόντ.
Ηταν σαν να βλέπω γιγαντοαφίσσα και μάλιστα φωτισμένη και με ονοματεπώνυμο από κάτω.

Μετά πρόσεξα το αυτοκίνητο της και βεβαιώθηκα -του είχε δώσει και όνομα θυμάμαι- πέρασα από δίπλα της και σφήνωσα επίτηδες λίγο μπροστά της για να τη δω κλεφτά από τους καθρέφτες μου.
Δεν τα κατάφερα κι έμεινα με την παραπάνω εικόνα και ότι θυμάμαι από παλιά.
Καλύτερα, γιατί περάσαν και χρόνια.

(ακόμα δεν έχω πει αυτό που θέλω)

Λίγα δευτερόλεπτα μετά, επιταγχύνοντας χαμογελαστός στη Συγγρού, θυμήθηκα που μου έδειχνε με καμάρι το βίντεο μίας παράστασης που είχε λάβει μέρος. Μπαλέτο ήταν; μοντέρνο; θα σε γελάσω.
Η λήψη λοιπόν, ήταν τραβηγμένη από του διαόλου τη μάνα, η ποιότητα ήταν χάλια και στη σκηνή υπήρχαν -αν θυμάμαι καλά- τέσσερις χορεύτριες.
Θυμάμαι ότι την ξεχώρισα με την πρώτη. Εμεινε έκπληκτη -όπως κι εγώ- καθώς δεν φαίνονταν χαρακτηριστικά αλλά στα μάτια μου ήταν προφανέστατο.

Δεν το τραβάω στο μεταφυσικό του -έλεος- μου έχει τύχει άλλωστε και με φίλους πολλών ετών, απλά είναι ωραίο ρε παιδί μου να ξεχωρίζεις τον άλλον μέσα στο πλήθος ή από το χιλιόμετρο.
Πόσο μάλλον να το κάνει αυτός, ε;

Αυτό ήθελα να σου πω.
Οτι είναι ωραίο...

Ο καθρέπτης στην είσοδο

Το πλούσιο σπίτι είχε στην είσοδο
έναν καθρέπτη μέγιστο, πολύ παλαιό·
τουλάχιστον προ ογδόντα ετών αγορασμένο.

Ένα εμορφότατο παιδί, υπάλληλος σε ράπτη
(τες Κυριακές, ερασιτέχνης αθλητής),
στέκονταν μ’ ένα δέμα. Το παρέδοσε
σε κάποιον του σπιτιού, κι αυτός το πήγε μέσα
να φέρει την απόδειξι. Ο υπάλληλος του ράπτη
έμεινε μόνος, και περίμενε.
Πλησίασε στον καθρέπτη και κυττάζονταν
κ’ έσιαζε την κραβάτα του. Μετά πέντε λεπτά
του φέραν την απόδειξι. Την πήρε κ’ έφυγε.

Μα ο παλαιός καθρέπτης που είχε δει και δει,
κατά την ύπαρξίν του την πολυετή,
χιλιάδες πράγματα και πρόσωπα·
μα ο παλαιός καθρέπτης τώρα χαίρονταν,
κ’ επαίρονταν που είχε δεχθεί επάνω του
την άρτιαν εμορφιά για μερικά λεπτά.


(Κ. Καβάφης από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

δικό της...