Office fortune tellers

Θα είχε πάει 6 και κάτι στο γραφείο σήμερα.
Είναι πάντα η ώρα που χαλαρώνει ο πανικός και μπορείς πλέον να δουλέψεις.
Εχει μεγαλώσει η μέρα και έξω έχει ακόμα φως. Τι τυχερός είμαι που έχω παράθυρο...

Εχω ένα κεφάλι καζάνι, είναι επιτέλους Παρασκευή, έχω άλλες δύο ώρες μέχρι να τελειώσω κάτι πράματα και να κλείσω άλλη μία εβδομάδα.

Πάντα έχουμε μουσική να σιγοπαίζει σε ένα pc που του έχουμε βάλει καλά ηχεία 2.1 με ένα ωραίο subwooferάκι, άλλο πράμα.. γεμίζει ο τόπος μελωδία.

Γυρίζω από την κουζίνα με ένα φλυτζάνι τσάι και στο δωμάτιο είμαι εγώ με έναν συνάδελφο που ετοιμάζεται κι αυτός γιατί την δευτέρα πετάει για δουλειά.

Τότε ακούμε να παίζει ένα κομμάτι με καθαρές μελωδικές κιθάρες.
Κανείς δεν παρατήρησε τι ήταν. Πιθανώς να ήταν το Linger των Cranberries.



Δεν έπαιζε ρόλο. Αρκούσε η κιθάρα, η μελωδία, το άρωμα κι η γεύση που σου άφηνε.
Σταματάμε, κοιταζόμαστε και αρχίζουμε:

Και που να ήσουν τώρα;



Να οδηγάς σίγουρα...

σε επαρχιακό...

δεξιά κι αριστερά βουνά, κάμποι, λίμνες.

Στροφές...

λίγο βροχή...

σύννεφα μαύρα με τρύπες ουρανού...

στο πλάι το ηλιοβασίλεμα να φωτίζει κάτω από τα σύννεφα...

Το νου σου παντού και πουθενά...
Μακρυά από εκεί που έρχεσαι κι ακόμα μακρυά από εκεί που πας.
Αλλά πας!

Πας χαλαρά...
Απολαυστικά...
Με τον κινητήρα ξεκούραστο, τη μουσική δυνατά τόσο όσο να καλύπτει τις παραφωνίες σου και το βλέμα να σκανάρει δεξιά αριστερά για εικόνες.

Χαλαρώσαμε και συνεχίσαμε.

Τώρα που το θυμάμαι χαμογελάω.

γιατί σε 10 ώρες από τώρα θα κάνω ακριβώς αυτό!

Ψαρόσουπα

5 μέρες σερί ψαρόσουπα.
κι έχει ακόμα ένα τάπερ στην κατάψυξη.

Εχω βγάλει ήδη τα πρώτα μου βράγχια και προβλέπω ότι η άπνοια μου στο ψαροντούφεκο θα είναι καλύτερη από ποτέ.

Πάντως ειδικά σήμερα που έφαγα χαλάζι στη Βασ. Σοφίας (πονάει με πάνω από 60) και στο καπάκι βροχή δυνατή και πάγωσα, τη καταχάρηκα έτσι ζεστή ζεστή....

Κοκκινόψαρο κατέψ. Ενα μεγάλο. Το πιο μεγάλο.
Κολοκυθάκια, καρότα άφθονα, πατάτες, δυο κρεμύδια, μπόλικο σέλινο, αν βάλετε και σελινόριζα ακόμα καλύτερα, δυο αυγά, δυο λεμόνια και ελαιόλαδο.

1η ειδική.
Βάζουμε :
2μιση λίτρα νερό.
Δυο πρέζες αλάτι θαλασσινό.
Μια πρέζα σπυριά πιπέρι μαύρο.
Τα ζαρζαβατικά.

Βράζουν ψύχραιμα για 30 λεπτά.

Βγάζουμε τα λαχανικά με την τρυπητή κουτάλα.
Αφήνουμε μόνο λίγο σέλινο.

2η ειδική:
Βουτάμε μέσα το ψάρι. Πρέπει να σκεπάζεται. Αν όχι, το γυρνάμε στα μισα του 20λέπτου που θα το βράζουμε ψύχραιμα κι αυτό.

Μόλις βράσει, το βγάζουμε στην άκρη και ξαναβάζουμε μέσα τα λαχανικά.

Σούπερ ειδική: Αυγολέμονο.
Παιρνουμε δύο αυγά και δυο λεμόνια.
Αν δεν σας αρέσει το λεμόνι (?!?!) παίρνετε ένα.
Χωρίζουμε τα ασπράδια και τα χτυπάμε μέχρι να ασπρίσουν καλά και να ψιλοπήξουν αλλά να μην γίνει και μαρέγκα. Εγώ τα χτυπάω με το χτυπητήρι του φραπέ, αλλά αυτό με το τυλιχτό συρματάκι. Πάρτε ένα - κάνει τα πάντα.

Προσθέτουμε έναν έναν τους κρόκους χτυπώντας και στο τέλος τον χυμό από τα δύο (ή ένα) λεμόνια.
το ρίχνουμε μέσα στη σούπα και ανακατεύουμε ελαφρά.
Μετά ρίχνουμε ελαιόλαδο, όσο γουστάρουμε. (το λάδι πάντα στο τέλος έχουμε πει)

Φτιάξτε λαδολέμονο για το ψάρι και φροντίστε να έρθουν φίλοι γιατί αλλιώς θα πάθετε ότι εγώ...

Το επόμενο πείραμα θα είναι σουπιές με μελάνι, φύκια και ίσως σπανάκι, ίσως ρυζότο, ίσως όχι, θα δούμε...

Η ζωή συνεχίζεται.

Η ζωή συνεχίζεται λοιπόν και ανακάλυψε ξανά, πως αν σπάσεις την πρώτη και καρφώσεις δευτέρα, ο μπροστινός τροχός ίσα που πατάει, ο πίσω τσαλακώνεται και κολλάει στην άσφαλτο, το Ζ6 αφήνει λιώνοντας μαύρα τόξα, ο κινητήρας ανοίγει εντελώς και καίει τα σωθικά του, τα πόδια σφίγγουν το ρεζερβουάρ, οι καθρέφτες αδειάζουν, και ο Τσοκορέλος σταματάει το χρόνο.

Για την ακρίβεια τον γυρίζει και λίίίίγο πίσω.

Ride on...



It's another lonely evenin'
In another lonely town
But I ain't too young to worry
And I ain't too old to cry
When a woman gets me down

Got another empty bottle
And another empty bed
Ain't too young to admit it
And I'm not too old to lie
I'm just another empty head

That's why I'm lonely
I'm so lonely
But I know what I'm gonna do

I'm gonna ride on
Ride on
Ride on, standing on the edge of the road
Ride on, thumb in the air
Ride on, one of these days I'm gonna
Ride on, change my evil ways
Till then I'll just keep ridin' on

Broke another promise
And I broke another heart
But I ain't too young to realize
That I ain't too old to try
Try to get back to the start
And it's another redlight nightmare
Another redlight street
And I ain't too old to hurry
Cause I ain't too old to die
But I sure am hard to beat

But I'm lonely
Lord I'm lonely
What am I gonna do

Ride on
Ride on, got myself a one-way ticket
Ride on
Ride on, going the wrong way
Ride on, gonna change my evil ways
Ride on, one of these days
One of these days

Ride on
Ride on
I'm gonna ride on
Ride on, looking for a truck
Ride on, hmmmm
Ride on, keep on riding
Riding on and on and on and on and on and on and on and on
Ride on, gonna have myself a good time
Ride on, ohh yeah
Ride on, yeah yeah
Ride on, one of these days
Ride on, one of these days

Αντίο Βαγγέλη...

Χτες, την ώρα που γύριζα την Αττική φωτογραφίζοντας, ένας παλιός φίλος έφευγε αναπάντεχα.

Ο Βαγγέλης Βρούτσης, εκπαιδευτής ορειβασίας, οδηγός βουνού, προπονητής ορειβασίας, δύτης, σπηλαιολόγος, σπηλαιοκαταδύτης, διασώστης, αναρριχητής, με αναβάσεις στα σημαντικότερα βουνά ανά τον κόσμο, σε μία απλή ήρεμη βόλτα και ενώ περπατούσε σε έναν χωματόδρομο της Γκιώνας, ένιωσε μια αδιαθεσία και έφυγε.
Εφυγε για τόσο ψηλά, όσο δεν είχε φανταστεί ποτέ του.

Τόσο ειρωνικό που η πρώτη μου αντίδραση ήταν να θυμώσω...

Ηταν ο άνθρωπος που με εκπαίδευσε στα πρώτα μου βήματα στο βουνό, το βράχο και τις σπηλιές, από το 1988...

Ενας άνθρωπος σιδερένιος πραγματικά, με απίστευτη αντοχή, με τη μέγιστη συνεισφορά στο χώρο. Ανθρωπος που χωρίς δεύτερη σκέψη του εμπιστευόσουν τη ζωή σου.

Θα λείψει...
Συλληπητήρια στην οικογένεια του.

Αφιερωμένες μερικές φωτό που τράβηξα εκείνη τη μέρα.