Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Ιούλιος

Τι Ιούλιος δηλαδή, σχεδόν Αύγουστος.
Μπάμ μπαμ περνάει ο καιρός.

Στην κατσαρόλα μοσχαράκι λεμονάτο, παγωμένο καρπούζι στο ψυγείο, φρεσκομαζεμένα σκούρα κορόμηλα για μαρμελάδα, μια σύντομη βροχή, los tres gatos, το μποστάνι, μια μεγάλη παρέα, το ποτάμι, το μονοπάτι, τα βουνά, το νησί, οι αυτοκινητάδες, οι φίλοι, το ταξίδι, η επιστροφή, ο χωρισμός, σκέψεις, αναλύσεις, αναβολές, ξ-εκκαθαρίσεις, επανεκκίνηση, σχέδια, κεφάλι μέσα.



Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Περί Υπομονής


“I no longer have patience for certain things, not because I’ve become arrogant, but simply because I reached a point in my life where I do not want to waste more time with what displeases me or hurts me. 

I have no patience for cynicism, excessive criticism and demands of any nature. 
I lost the will to please those who do not like me, to love those who do not love me and to smile at those who do not want to smile at me. 
I no longer spend a single minute on those who lie or want to manipulate. 
I decided not to coexist anymore with pretense, hypocrisy, dishonesty and cheap praise. 
I do not tolerate selective erudition nor academic arrogance. 
I do not adjust either to popular gossiping. 
I hate conflict and comparisons. 
I believe in a world of opposites and that’s why I avoid people with rigid and inflexible personalities. 
In friendship I dislike the lack of loyalty and betrayal. 
I do not get along with those who do not know how to give a compliment or a word of encouragement. 
Exaggerations bore me and I have difficulty accepting those who do not like animals. 
And on top of everything I have no patience for anyone who does not deserve my patience.”



Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016

Μοναχικοτητα


Κάπου διάβασα για το πόσο καταπληκτικός είναι ο λόγος,
(αυτός ο γραπτός, αλλά κι ο άλλος ο προφορικός)
 που μπορεί να ξεχωρίσει το μεγαλείο της μοναχικότητας από τον τρόμο της μοναξιάς.

Πάρε και δυο παπαριές να 'χεις να γουστάρεις.


Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2015

Οι δυο χάνοι.



Να σας συστήσω...
Η Πίτσα (από το Αραπίτσα), η Μπομπιρέλα και ο Μουτζούρης.

Η Πίτσα με τον Μουτζούρη είναι αδέρφια και τα ονόματα τους δεν τα διάλεξα εγώ.
Η Μπομπιρέλα (δεν φαίνεται ότι το διάλεξα εγώ;) είναι ένα μήνα μικρότερη και παρατήθηκε μόλις μερικών ημερών από τη μάνα της δίπλα στα άλλα, μαζί με τον συνομήλικο αδερφό της ο οποίος όμως εξαφανίστηκε "μυστηριωδώς". (Αρφ, αρφ, ΑΑΑΑΑγκγκρρρρρ, τσομπ τσομπ, μιαμ, σλουρπ)

Σήμερα ξερνάνε όλα μαζί, γιατί έφαγαν μία τεράστια σαύρα που ποιός ξέρει τι είχε φάει...
Τους έβαλα κόκκαλα πέστροφας και τη κοιτάζανε αλλοίθωρα. Πήγανε και τρώγανε κάτι γρασίδια.


Η Πίτσα είναι κατάμαυρη, με εξαίρεση αυτή την άσπρη βούλα στο στήθος.

Οταν μου την έφεραν, μου είπαν ότι τη λένε "Παπιγιόν", γιατί είναι σαν να φοράει παπιγιόν!
Ναι καλά... αιτήθηκα αλλαγή ονόματος μόλις συνειδητοποίησα ότι θα κυκλοφορώ με τα γατιά και θα με ακούνε να τη φωνάζω Παπιγιόν. Είπαμε...

Η Πίτσα ξέρει το πόσο μαύρη είναι - το παρατσούκλι της είναι "Μαύρη Τρύπα" και τα βράδια κάθεται στις σκιές και παραφυλάει σε ότι κινείται.

Ο Μουτζούρης είναι απίστευτα χαδιάρης και με το πιο μαλακό τρίχωμα που μπορείς να φανταστείς. Νιαουρίζει συνεχώς και χουρχουρίζει σα μονοκύλινδρο με το που τον αγγίζεις. Αν σταματήσεις σου νιαουρίζει να συνεχίσεις και τρίβεται με τα μούτρα πάνω σου. Φύλακας έτσι;

Η μικρή η Μπομπιρέλα είναι η πιο σπορτίφ απο όλους. Ανέβηκε ήδη σε μια κολώνα που τα άλλα ούτε που το ονειρεύονται. Την κοίταζαν σα χάνοι.

Αυτό.