Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

Μοιρολόι.


Σήμερα ανέβασα τον πήχη στο τρέξιμο.
Λίγο πιο γρήγορα, λίγο πιο μακρυά, λίγο πιο δυνατά. 
Βγήκε σχετικά εύκολα.

Είναι ωραίο να έχεις το πλάνο σου - μετρημένο, προσγειωμένο - και να αποδίδει καρπούς σιγά σιγά.
Για να μην πω για τις ενδορφίνες, σεροτονίνες και ντοπαμίνες που παραγονται και ισοσκελίζουν το μεγαλύτερο ποσοστό του στρες που με φορτώνει το γραφείο.

Στη δουλειά από την άλλη, δεν έχω την παραμικρή ιδέα αν κάτι αποδίδει.
Τουλάχιστον όχι το τελευταίο 10μηνο.
Προσπαθώ πάρα πολύ να το διασκεδάζω, αν και μερικές φορές μου βγαίνει αυθόρμητα.

Κατά τις 6, μου λέει το διευθυντί: "Αύριο θα με αντικαταστήσεις"
και 'γω του απαντάω αυθόρμητα: "Σε τι;"


Είπα να το μαζέψω, αλλά θα το έκανα χειρότερo, οπότε το άφησα έτσι.
Απλά του 'κανα κάτι γρήγορα μαγικά για να αλλάξω θέμα.(αυτό με το κουνέλι και το άλλο με τα κινέζικα πιάτα)

Γύρω μου φάτσες κουρασμένες και απογοητευμένες, φορεμένες σε ανθρώπους έξυπνους και παραγωγικούς (εντάξει όχι όλοι, ούτε καν το 1/5, αλλά το λέω για να παίρνουμε θάρρος) που όμως κινούνται στα όρια των αντοχών και των ανοχών τους, χωρίς όραμα, χωρίς ιδανικά και όσο πάει όλο και με λιγότερο ήθος.
Μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει, μεροδούλι μεροφάι και να καλύψουμε τον κώλο μας πάσει θυσία.
Κρίμα.


Πάθος καθόλου, και από ότι βλέπω εξαφανίζεται ακόμα και από τους νεαρότερους μαζί με την ενέργεια τους.
Κρίμα ξανά.

Κρίμα την ενέργεια, τα μυαλά, την εμπειρία και την όρεξη που πάνε χαμένα.

Ας προσπαθούμε τουλάχιστον να είμαστε ακέραιοι και με αρχές.



Αν δεν σου άρεσε, δεν ήταν γιατί δεν είναι ωραίο, αλλά γιατί δεν ήταν η ώρα του για 'σένα.

4 σχόλια:

syn-epikouros είπε...

Κρίμα να πάει τόσος ιδρώτας χαμένος, δεν έρχεσαι να σκάψουμε τον κήπο μαζί?Κι όταν τελειώσουμε πάμε το καθημερινό οδοιπορικό στο ποτάμι.Όσο για το μοιρολόι μου άρεσε αλλά εγώ κλαίω και δεν είναι ψέμα, με κάτι σαν αυτό http://www.youtube.com/watch?v=9iptJhOplyg ή και αυτό http://www.youtube.com/watch?v=0-Js0xeNW2k
Τα δέοντα.

vick είπε...

Choco πολύ χαίρομαι για σένα που έχεις βάλει προσωπικούς στόχους. Καταλαβαίνω όταν μιλάς για ενδορφίνες και ξέρω ότι έχει ευεργετικές επιδράσεις στην ψυχολογία του ανθρώπου ως φυσικό οπιοειδές που είναι. Επίσης καταλαβαίνω πως απλά ο περισσότερος κόσμος δεν μπορεί να το καταλάβει γιατί δεν έχει αθληθεί ποτέ και ούτε θέλει να το κάνει όπως και το ότι μένει κολλημένος στο μίζερο σκηνικό που κάποιοι για χρόνια προσπαθούν επιμελώς και επιτυχώς θα έλεγα, να δημιουργήσουν γύρω μας.
Πιστεύω ότι στόχοι που μπαίνουν από το ίδιο μας το εαυτό και που δεν εξαρτιόνται από εξωτερικούς παράγοντες είναι οι μόνοι πραγματικά εφικτοί και, σε βάθος χρόνου, αυτοί που σου ανταποδίδουν...σθένος.

Λυπάμαι που η μιζέρια έχει απλώσει τα πλοκάμια της παντού και έχει θολώσει την σκέψη και κατ` επέκταση την δράση των ανθρώπων. Από την άλλη για να έχει επηρεάσει σε τόσο
μεγάλη έκταση αντιλαμβάνομαι ότι η σκέψη ποτέ δεν λειτούργησε πραγματικά αρκετά αποδοτικά.
Ναι στον τερματισμό της μίρλας...και στην προσπάθεια προσαρμογής σε νέα πιο "προσγειωμένα" δεδομένα.

Chocorello είπε...

Vick, αυτό το κρατάω:"Ναι στον τερματισμό της μίρλας...και στην προσπάθεια προσαρμογής σε νέα πιο "προσγειωμένα" δεδομένα."
Ευχαριστώ!

Συν-επίκουρε:"Ως και τ’ αστέρια του ουρανού κι εκείνα τα φοβούμαι,
να μην μας μαρτυρήσουνε όταν κρυφομιλούμε." Τι ωραία φωνή....
Ευχαριστώ.
Υ.Γ. κάνω ήδη ότι μπορώ για να έχω κι εγώ ένα κηπάκι κοντά σε ένα ποτάμι. ;-)

Stella Fox είπε...

εγώ παλι, συμφωνώ με τους συναδέλφους σου, που δεν "ξοδεύουν" κανένα παθος τους , στην δουλειά σας.
Δεν ζούμε για να δουλεύουμε,δουλεύουμε για να ζούμε.
σιγά μην σπαταλήσω το πάθος μου στην εργασία μου. Εξω θα το δώσω.
Εκεί που γουστάρω εγώ, εκεί που θα το δει αυτός που θέλω εγώ (γιατί θα το καταλάβει) και θα το πολλαπλασιασει βάζοντας κ το δικό του. Η σε χόμπυ που γεμίζει την ψυχή μου (πχ πως τρέχεις εσυ? αυτο.)
Στην Ελλάδα ελάχιστοι έχουν την πολυτέλεια να κανουν την δουλειά που τους αρέσει.(Σαφώς και πρεπει να την κανουν σωστά, αλλιώς ας τους δείξει κάποιος την πόρτα.Μέχρι εκει όμως.) Οπότε ας μην απογοητευόμαστε που δεν τους βλέπουμε μες στην τρελή χαρά....
Εξω να τους δεις αυτούς. Στην ζωή.
Εκεί μπορεί να είναι αγνωριστοι.
Ευτυχώς έχω την τύχη να δουλεύω με νέους ανθρώπους μόνο , οπότε ισορροπουμε την γκρινια της απαιτητικότατης δουλειάς μας, με πειραγματα, ασχετες συζητήσεις, και πλανα για εξω....Ε, την ισοφαριζουμε την μιρλα νομίζω.
Αμα μας δεις εξω ομως...... Τα χάνεις!
Καλη σου μερα.