Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Στ' άστρα.



Αυτό.

Edit @ 15/7/14

Αν και δεν γουστάρω τους πολλούς μέντορες, ούτε τα πρέπει τους και τις οδηγίες επιτυχημένης ζωής που κυκλοφορούν ολούθε, κλπ κλπ, καμιά φορά έχει πλάκα να σβήνεις πράματα από λίστες.

Η ζωή και τα πρέπει, όχι από τον Τσαρλς Μπουκόφσκι, τελικά.

(και ευτυχώς)

(βιαστικό κόπι πέιστ ήταν, σόρρυ μάγκες)

Γιατί, πρέπει να πεθάνεις μερικές φορές πριν μπορέσεις να ζήσεις...



Η ζωή είναι περίεργη καθώς την ζεις μονάχα μία φορά και την πληρώνεις δέκα.

Έχεις μονάχα μία ευκαιρία για να βρεις την ιδανική συνταγή, μα αν την πετύχεις μία φορά σου είναι αρκετή.

Για να μπορείς λοιπόν να πεις πως έφτασες στο τέρμα, πως είδες όσα ήθελες και έχεις πια χορτάσει..



Πρέπει τουλάχιστον μία φορά να καεί η γλώσσα και η καρδιά σου.

Πρέπει να γρατζουνιστούν τα γόνατα μα και τα σχέδιά σου.

Πρέπει να αποτύχεις για να επιτύχεις, γιατί όσοι δεν απέτυχαν είναι όσοι ποτέ δε ρίσκαραν.

Πρέπει να γευτείς λεμόνι και αλάτι για να σε γλυκάνει μία σοκολάτα γάλακτος.

Πρέπει να γνωρίσεις τους λάθος ανθρώπους για να εκτιμήσεις την αξία της συντροφιάς όταν βρεις επιτέλους τους σωστούς.



Πρέπει να χάσεις το πτυχίο γαλλικών, την θέση στη σχολή που ονειρευόσουν από παιδί ή έστω τα κλειδιά με το αγαπημένο σου μπρελόκ.



Πρέπει να πληγωθείς μα πρέπει και να πληγώσεις.

Να αποχωριστείς τον πρώτο σου έρωτα και να βρεις το αέναο πάθος της ζωής σου.

Αφού το βρεις, όποιο κι αν είναι, πρέπει ολοκληρωτικά να του δοθείς.



Πρέπει να ξυπνήσεις ένα πρωί και να αναρωτηθείς αν αντέχεις να υπομείνεις την ημέρα που ξεκινάει.

Πρέπει να διαφωνήσεις με τους γονείς σου και να επιμείνεις στην θέση σου ακόμη κι αν δεν μιλήσετε για μερικές ημέρες.

Να σου κλέψουν πρέπει το πορτοφόλι, την θέση parking ή έστω τη σειρά στο ταμείο.

Να κρυολογήσεις άσχημα επειδή δεν έβαλες ζακέτα.

Να  παρακοιμηθείς επειδή ζήτησες πέντε λεπτά ακόμη από το ξυπνητήρι σου.



Πρέπει να πιεις για να ξεχαστείς και αντ’ αυτού να θυμηθείς γιατί αξίζει να ζεις.

Να έρθει πρέπει η στιγμή που δεν θα ξέρεις τη σωστή απάντηση.

Ή ακόμη και η στιγμή που δεν θα έχεις καν απάντηση.

Πρέπει να επιλέξεις το λάθος πακέτο τηλεφωνίας και την λάθος κίνηση στο σκάκι.

Πρέπει να δοκιμάσεις ένα παντελόνι που δεν σου κουμπώνει και να σου κάνουν δώρο μια μπλούζα δυο νούμερα μεγάλη.



Πρέπει να απογοητευτείς από φίλους, να γελάσεις με κρύα ανέκδοτα και να υπομείνεις βαρετές ταινίες μέχρι εκείνη που ασυναίσθητα θα σε αλλάξει για πάντα.

Πρέπει να χάσεις στα χαρτιά την ίδια μέρα που θα χάσεις και στην αγάπη.

Να μην έχεις ούτε πίτα, ούτε σκύλο.

Οι αντοχές σου πρέπει να σε εγκαταλείψουν πριν φτάσεις στην γραμμή του τερματισμού.

Πρέπει να δεις το τελευταίο λεωφορείο για την θάλασσα να απομακρύνεται το πιο ζεστό μεσημέρι του καλοκαιριού.



Πρέπει να βρεις έναν άνθρωπο για τον οποίο θα τα παρατούσες όλα και να αναγκαστείς να παρατήσεις την ιδέα του μαζί.

Πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως η ζωή σου πήρε έναν δρόμο που δεν διάλεξες εσύ.

Να ευχηθείς να ήσουν για μια στιγμή άλλου, σε εκείνο το “εκεί” που τόσο σου έχει λείψει.

Να έρθει η μέρα που δεν θα μπορέσεις να παραδεχθείς τα συναισθήματά σου, ούτε καν στον εαυτό σου.

Να δεις τον κόσμο σου να καταρρέει τριγύρω μα και μέσα σου.



Πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως κάποια όνειρά σου δε θα πραγματοποιηθούν ποτέ και ακόμη πως ποτέ δε θα καταφέρεις να τα έχεις όλα.

Πρέπει να αναγνωρίσεις, λόγω εμπειρίας και όχι θεωρίας, πως τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι πράγματα, αφού επιθυμήσεις κάτι που δεν μπορείς να αγοράσεις.

Πρέπει να χάσεις το κορίτσι πριν βρεις το θάρρος να της εξηγήσεις.



Και πρέπει να πεθάνεις μερικές φορές πριν μπορέσεις πραγματικά να ζήσεις.



“You have to die a few times before you can really live” C. Bukowski



Πηγή: savoirville.gr, πρωτότυπο κείμενο: Αγγελική Μαυρομάτη

10 σχόλια:

Angelika M. είπε...

Καλησπερα,

ονομαζομαι Αγγελικη Μαυρομματη και ειμαι η συγγραφεας του παραπανω κειμενου. Το κειμενο αποτελει δικο μου πρωτοτυπο κειμενο και οχι μεταφραση. Δημοσιευθηκε πρωτη φορα στο site www.dubiumn.gr οπου και μπορεις να το βρεις στην στηλη μου "Λεπτομερειες" ενω στη συνεχεια ακολουθησε αναδημοσιευση με την εγκριση μου στο site Savoir Ville στο οποιο ειμαι μελος της ομαδας αρθρογραφων! Θα σε παρακαλουσα να διευκρινισεις οτι το κειμενο αποτελει πρωτοτυπο και οχι μεταφραση απο κειμενο του Bukowski! Το site thessaloniki arts and culture εχει ηδη ενημερωθει για τις απαραιτητες διορθωσεις στην αρχικη πηγη και στην σωστη χρηση του ονοματος μου!

Σε ευχαριστω για την αναδημοσιευση, αναμενω την απαντηση σου!
Φιλικα, Αγγελικη Μαυρομματη

Αντώνης Χ, 47,8χλμ είπε...

Κρίμα κι εγώ ήμουν σίγουρος ότι ήταν ΜπουΦοσκι

Chocorello είπε...

Ηταν στις Ουρσουλίνες κι ο ΜπουΦόσκι;;;

Αντώνης Χ, 47,8χλμ είπε...

https://www.youtube.com/watch?v=cksctjzUIws

Chocorello είπε...

Μα ποιός εισαι;;; Η Δομή είσαι;;;

Αντώνης Χ, 47,8χλμ είπε...

κάποτε είχα ξεχάσει τη ζακέτα μου και κρύωσα άσχημα. την άρπαξα την πούντα για τα καλά. έτσι έμεινα σπίτι για καιρό και μην έχοντας τι να κάνω έκατσα και μορφώθηκα. αυτοδίδακτος ένα πράγμα.

margkw είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
margkw είπε...

πολυ δυνατο.μπραβο chocorello μας που μας το εφερες. Μπραβο αγγελικη που το εγραψες. :|

Angelika M. είπε...

Ευχαριστώ πολύ για την διευκρίνιση και χαίρομαι ιδιαιτέρως που σας άρεσε αφενός το κείμενό μου, αφετέρου το γεγονός ότι δεν είναι τελικά του Bukowski! :)

Chocorello είπε...

Χαλάω εγώ χατήρια;