Μία μέρα του χειμώνα 2003, χτυπάει το τηλέφωνο...
-Ναιαιαιαι;;;
-Έλα ρε μεγάλε!
-Έλα Παύλο, τι φκιάνς;
-Καλά... είσαι για Σικελία;
-Σικελία; Με μηχανές; Πότε;
-Το καλοκαίρι.
-Ποιοι;
-Εσύ κι η Πόπη, εγώ, ο Πέρι, Ο Κώστας και η Μαίρη, μπορεί κι ο Νίκος με τη Σοφία συνεπιβάτες, ίσως έρθει κι ο Βασίλης.
-Μούμπλε, μούμπλε, μα ρε μαλάκα, Σικελία;;; Όλο ελιές και θάλασσα είναι, πάμε Κάλαμο καλύτερα...
-Οχι ρε γιατί; Πήγαν οι γονείς του Κώστα και τους άρεσε. Μεγάλη Ελλάδα ρε συ...
-Και κρουαζιέρα μπορεί να πήγαν και να τους άρεσε αλλά δεν εγώ δεν πάω. Γιατί ρε -δεν κανονίζουμε καμιά Τσεχία, καμιά Τουρκία;
-Έλα ρε μαλάκα, καλοκαιράκι να τρέχουμε στα βουνά;
-Ξέρω ‘γω; θα δω... καλή φάση πάντως.
(έξι μήνες μετά)
Ντριιιιιιιν!!! Ντριιιιιιιιιν!!
-Ναιαιαιαι;;;
-Έλα ρε μεγάλε!
-Έλα Παύλο, τι φκιάνς; Έτοιμος και φορτωμένος;
-Σχεδόν… το πρωί θα πάμε με τον Πέρι να πάρουμε τον Νίκο και τη Σοφία και φεύγουμε για Πάτρα. Ο Κώστας η Μαίρη κι ο Βασίλης θα μας βρουν εκεί. Εσύ;
-Εγώ θα έρθω μαζί σας για να μην φαω ζέστη μεσημεριού.
-Ωραία, τα λέμε το πρωί.
-Έγινε μεγάλε, αει γειας...
(Δώδεκα ώρες μετά…)
Έχουμε βρεθεί στο πρώτο ραντεβού οι μισοί σχεδόν.
Εγώ με το Dakar μονοκάβαλος τελικά,
5 μηχανές, 3.800 κυβικά, 8 αναβάτες και τουλάχιστον 2.500 χιλιόμετρα που πρέπει να καλυφθούν σε 9 συνολικά μέρες.
Το πρόγραμμα είχε διανυκτερεύσεις αποκλειστικά σε κάμπινγκ, φαγητό έξω, και το budget είχε υπολογιστεί με σχετική αυστηρότητα στα 500€ ανά άτομο.
Σαν βασική πορεία, θα ακολουθούσαμε την διαδρομή Bari – Messina – Etna – Syracuse – Agrigento – Selinunta – Palermo – Chefalu – Messina – Bari. Με ολίγη από ενδοχώρα και ολιγότερη από Καλαβρία.
Η Taormina στα παράλια της Αίτνας, ορίστηκε σαν ο πρώτος στόχος μας, 500 περίπου χιλιόμετρα από το Bari.
Εύκολο!

0 σχόλια:
Ανάρτηση Σχολίου