Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Αφορμές


Εξω μπουμπουνίζει, ο δρόμος έγινε ποτάμι, χτες είχα μια πολύ ωραία συζήτηση περί νέων ξεκινημάτων, είδα και όνειρο που όμως δεν θυμάμαι και σήμερα με τον πρωινό καφέ μου πέτυχα στο ιντερνετς το παρακάτω κομιξάκι, που με τη σειρά του μου θύμισε τα εξης:

Πρώτη ανάμνηση.
Πριν τέσσερις χιλιάδες χρόνια, πήρα τα μπρατσάκια μου, πήρα τα κουβαδάκια μου, έβαλα το καπέλο μου και με τη μητέρα μου μαζί κατεβήκαμε για μπάνιο στη θάλασσα, κάπου στο Χαλκούτσι.
Αλλά είχαμε πάρει μαζί και μια γειτονοπούλα - της ηλικίας μου και της αρεσκείας μου κι όλας - η οποία αφήνει τα πράματα της και -τσουπ- βουτάει στη θάλασσα χωρίς μπρατσάκια.
Γύρισα στη μάνα μου που κράταγε τα μπρατσάκια μου φουσκωμένα, της είπα από μέσα μου να μη μιλήσει και έτσι έμαθα κολύμπι χωρίς μπρατσάκια.

Δεύτερη ανάμνηση.
Την ίδια πάνω κάτω περίοδο σε μια ελαφρώς κατηφορική πλατεία στα Θυμαράκια, ο παππούς μου αφαίρεσε εντελώς τις βοηθητικές από το σπαστό ποδηλατάκι μου και με μια σπρωξιά με έστειλε μπροστά. Κύλισα πολύ καλά στην ευθεία και μάλιστα έστριψα και καταπληκτικά γύρω από κάτι χορτάρια κι έτσι έμαθα ποδήλατο χωρίς βοηθητικές.



Αφορμές, δηλαδή ευκαιρίες να υπερβεί κανείς εαυτόν.
Να κάνει πράματα που δεν (θα) έκανε.
edit: ή που δεν ήξερε αν είχε έρθει η ώρα να κάνει.
Ευκαιρίες να πάει παραπέρα, να ανεβάσει τα όρια, να επεκτείνει το comfort zone του.

Κι έτσι όλα κάπως έδεσαν μεταξύ τους, αλλά όχι μόνα τους.
Κάποιος ήταν εκεί και τα 'δεσε...

Υ.Γ.
Μουσική:


3 σχόλια:

AnD είπε...

Αυτά τα κίνητρα και τα νέα ξεκινήματα συζητάω κι εγώ πολύ συχνά τον τελευταίο καιρό.
Ωραία είναι.
Να ξεβολευόμαστε, να αλλάζουμε.
Όλα για καλό γίνονται.

Εγώ την πρώτη φορά που έβγαλα τις βοηθητικές από το ποδήλατο πήγαινα ωραία στην ευθεία. Ήταν και μεγάλη, ήταν και κατηφόρα, ένιωθα τον αέρα στο πρόσωπό μου και αυτή την απίστευτη ταχύτητα. Μετά όμως έπρεπε να στρίψω. Δεν ήξερα οτι προηγουμένως έπρεπε να κόψω ταχύτητα... Ούτε και το σκέφτηκα μέχρι που βρέθηκα πάνω στα χορτάρια με το τιμόνι στο λαιμό. Δεν έπαθα τίποτα όμως, σηκώθηκα και έτρεξα ξανά.

Τα γκομενικά πάντως είναι τα καλύτερα κίνητρα. χιχιχ

Chocorello είπε...

Τα γκομενικά είναι τα καλύτερα κίνητρα για να πάρω κάνα καινούργιο σώβρακο.

Δημήτρης είπε...

Έτσι, πάντα ένα βήμα παραπέρα. Μπορεί να μη φτάσεις (ή να μη θες να φτάσεις) πολύ ψηλά, αλλά σίγουρα μπορούμε περισσότερα απ'όσο νομίζουμε.