Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

Επιστολές Εταίρων


Κάποια στιγμή έπεσαν στα χέρια μου οι "Επιστολαί Εταίρων" από ένα παλιό Ποντίκι, γραμμένες από τον Αλκίφρωνα στα τέλη και τις αρχές του 2ου και 3ου μ.Χ αιώνα.

Οπως σημειώνεται στο βιβλίο των εκδόσεων Ποντίκι, ISBN 978-960-6718-29-8 "ο Αλκίφρων ήταν ο συγγραφέας μίας σειράς επιστολών γραμμένων σε αττική διάλεκτο οι οποίες θεωρούνται υποδέιγματα ύφους στη γραφή. Εχουν διασωθεί 124 επιστολές του, όλες φανταστικές και χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες: αλιευτικές, αγροτικές, επιστολές παρασίτων και επιστολές εταίρων.
Οι πρώτες δύο αφορούν στη ζωή της υπαίθρου ενώ οι άλλες στη ζωή του άστεως και κινούνται στο χώρο των διασκεδάσεων και το αγοραίου έρωτα."

Ασπασία
Οι επιστολές εταίρων είναι ερωτικές επιστολές (αλλα και πάλι όχι πάντα) γραμμένες υποτίθεται από υπαρκτές εταίρες προς άλλες εταίρες ή προς εραστές τους, όλοι υπαρκτά πρόσωπα παλαιοτέρων όμως ετών και όχι σύγχρονων του Αλκίφρωνα.

Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο:
"Κύριο θέμα των εταιρικών επιστολων του Αλκίφρονα είναι η ανάδειξη πτυχών της λαθημερινότητας μίας ιδιαίτερη κατηγορίας γυναικών της αρχαιότητας. Γυναικών που το κυρίαρχο χαρακτηριστικό τους σε σχέση με τις υπόλοιπες γυναίκες της εποχής τους, ήταν ότι έσπασαν τα ασφυκτικά όρια του Γυναικωνίτη και κινήθηκαν με απίστευτη ελευθερία ανάμεσα στον κόσμο των ανδρών. Μέσα από τις χαριτωμένες ερωτικές δραστηριότητες των εταίρων της αρχαιότητας μαθαίνουμε για τον τρόπο ζωής τους τα προβλήματα και την ψυχολογία του ιδιότυπου κόσμου τους, έτσι όπως αυτός ζωντανεύει από την γραφίδα του Αλκίφρονα."

Τσάκω μία που βρήκα online μεταξύ δύο 'πελατών'.

Ο Μενεκλείδης στον Ευθυκλή
Πέθανε η ωραία Βακχίς, Ευθυκλή φίλτατε, έφυγε, αφήνοντας μου πολλά δάκρυα και έρωτα τόσο γλυκό στο παρελθόν και τόσο πικρό τώρα που τον αναπολώ.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την Βακχίδα όσος καιρός κι αν περάσει. Πόση συμπάθεια μούδειξε! Υπερασπιζόμενος εκείνη δεν αμαρτάνει κανείς γύρω από τον βίο των εταίρων. Και αν όλες μαζευτούν από παντού και αναθέσουν κάποιο άγαλμα της Αφροδίτης ή των Χαρίτων νομίζω πως θα κάνουν άγια πράξη. Αυτό που λένε πως είναι άπιστες και πονηρές και συμφεροντολόγες, ότι πάντα είναι στο πλευρό αυτού που δίνει, είναι άδικη διαβολή και αυταπόδεικτη, γιατί δεν είναι αιτία κακού για όσους συναναστρέφονται. Έτσι αντιπαρατάσσουν το ήθος τους στην κοινή δυσμενή εντύπωση.
Ξέρεις εκείνον τον Μήδειο από την Συρία που ήρθε κατά εδώ με όλο το υπηρετικό του προσωπικό και τα πράγματά του και της υπόσχεται δούλους ευνούχους και δούλες και κάθε βαρβαρικό στόλισμα. Και όμως, όταν έφτασε αυτός δεν τον ζύγωνε και αγαπούσε να κοιμάται κάτω απ’ το πανωφόρι μου, το φτωχικό και λαϊκό και αρκούνταν στα όσα λιγοστά της έστελνα, αποκρούοντας τις σατραπικές και πολύχρυσες δωρεές εκείνου. Και λοιπόν, έστειλε ακόμη στο διάβολο και τον Αιγύπτιο έμπορο, παρόλο το χρυσάφι που της πρότεινε. Δεν υπάρχει καμιά καλύτερη απ’ αυτήν και κανένας δαίμονας δεν την σπρώχνει στο να προτιμήσει ένα ευδαίμονα βίο.
Και να που μας άφησε κι έφυγε και κοιμάται μόνη στον τάφο η Βακχίς. Άδικο, αγαπημένες Μοίρες. Έπρεπε να κοιμούμαι και τώρα μαζί της, όπως στο παρελθόν. Αλλά εγώ περπατώ, τρώω, και μιλώ με τους συντρόφους, ενώ εκείνη δεν θα με ξανακοιτάξει με τα γελαστά της μάτια, ούτε πονόψυχη και καλή, θα περάσει μαζί μου τη νύχτα με τα γλυκύτατα εκείνα χάδια της.
Χτές ακόμα έβλεπε, μιλούσε, και η ομιλία της έμοιαζε με σειρήνας και το μέλι από τα φιλιά της έσταζε ανόθευτο και γλυκό. Νόμιζα πως είχε απλωθεί στα χείλη της η Πειθώ. Όλα τα είχε επάνω της, λες και είχε ζεστή τα μαγική ζώνη των Χαρίτων για να υποδεχτεί την Αφροδίτη.
Τραγουδούσε τα στιχάκια στις προπόσεις και η λύρα λαλούσε κάτω από τα φιλντισένια δάχτυλά της. Και τώρα αυτή που έμοιαζε με όλες τις Χάριτες κοίτεται σαν άψυχος λίθος και στάχτη, ενώ η φοράδα η πόρνη Μεγάρα ζεί, αυτή που έγδυσε ανηλεώς τον Θεαγένη από την τεράστια περιουσία του κι αυτός πήρε μια άθλια χλαμύδα και ένα τόξο και πήγε στο στρατό.
Η Βακχίς, που λάτρευε τον εραστή της, πέθανε. Προτιμώ να κλαυτώ σε σένα, φίλτατε Ευθυκλή. Είναι γλυκό για μένα να μιλώ και να γράφω για κείνη. Δεν έχει αφήσει τίποτε πίσω της, εκτός από την αγαθή μνήμη της.
Γειά σου και χαρά σου.

Αλκίφρονος Ρήτορος
Βιβλίο Δ’ Επιστολές Εταίρων (Γ’ αιώνας μ.χ)



Εχει εδώ και μια ιστορία για τη Φρύνη.




5 σχόλια:

Δημήτρης είπε...

Πολύ ενδιαφέρον φαίνεται το βιβλίο, το σημειώνω. Θέλω να αρχίσω σιγά-σιγά να ασχολούμαι και μ'αυτά, ως πρωτοδεσμίτης κρατούσα πάντα αποστάσεις με ό,τι αρχαίο! :Ρ

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Καψουράκι ο Μενεκλείδης...

Chocorello είπε...

'Ερως ανίκατε μάχαν', σκύλε...

Εχει πολλά ωραία μέσα το βιβλιαράκι. Οτι πρέπει για βιβλιοθήκη.

kasiotis είπε...

Να προτείνω στο ίδιο κλίμα το παρακάτω..

http://www.oceanida.gr/site/index.php?option=com_k2&view=item&id=377:%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%8D-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CE%B9&Itemid=117

Chocorello είπε...

Ωραίος - θενκς!